Αποχαιρετισμός σε έναν στρατιώτη του Ολυμπιακού

Καλοκαίρι 1962. Ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι μόλις 27 ετών όταν κάνει μια επιλογή που θα τον συντροφεύσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Αποφασίζει να κρεμάσει τα (ποδοσφαιρικά) παπούτσια του… αλλά να μείνει πιστός στρατιώτης στην ιδέα του δαφνοστεφανωμένου εφήβου, άμεσα διαθέσιμος στο πρώτο κάλεσμα και πάντα ικανός να ανταποκριθεί με ανιδιοτέλεια και να προσφέρει όπου η ομάδα τον χρειαζόταν.

Ο Σάββας Θεοδωρίδης δεν είναι πια κοντά μας. «Ταξιδεύει στις αιώνιες θάλασσες». Αλλά το αποτύπωμα που άφησε στο διάβα της διαδρομής η πληθωρική παρουσία του είναι και θα παραμείνει ισχυρό όπως οι Θρύλοι που περνούν από γενιά σε γενιά. Οι Θρύλοι που κάνουν τους νεότερους να λένε πως κάποτε υπήρξε ένας τερματοφύλακας…

Η υπόσχεση στον πατέρα

Ο Σάββας Θεοδωρίδης το 1962, ύστερα από επτά χρόνια ενεργού αγωνιστικής δράσης, τηρώντας την υπόσχεση στον πατέρα του ακολούθησε τελικά τον δρόμο της οικογενειακής παράδοσης. Εφυγε εκών άκων νωρίς από τα γήπεδα για την επιστήμη του. Αλλά και αν έφυγε νωρίς από την ενεργό αγωνιστική δράση, η σπίθα της μεγάλης αγάπης για την ομάδα του, τον Ολυμπιακό, δεν έσβησε ποτέ – παράμεινε άσβεστη μέχρι τέλους, σαν το κυκλάμινο της ελπίδας που αψηφά τον παλιόκαιρο και μένει όρθιο!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο Θεοδωρίδης όταν πήρε τον δρόμο για το μεγάλο λιμάνι και την ομάδα του ήταν ένα 20άρης που ξεχώριζε από χιλιόμετρα μακριά από τους συνομηλίκους του, τα παιδιά της αλάνας που έψαχναν να βρουν τον δικό τους δρόμο για την επιβίωση στα πρώτα χρόνια από το τέλος του οδυνηρού Εμφυλίου και με τις πληγές της Κατοχής ανοικτές… Ο Θεοδωρίδης δεν έχει τέτοια θέματα να τον απασχολούν – πρώτα από όλα, είναι χορτάτος, είναι μορφωμένος (απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών), γνωρίζει ξένες γλώσσες, κυκλοφορεί με άνεση στους κύκλους της καλής αθηναϊκής κοινωνίας της εποχής, παίζει τένις, οδηγεί ένα γρήγορο αυτοκίνητο, έχει κατακτήσεις στις γυναίκες…

Ενας από εκείνους…

Και όμως, στο γήπεδο, στα αποδυτήρια, στη ζωή με τους συμπαίκτες του (όλοι λαϊκά παιδιά από συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, άνθρωποι του μεροκάματου και της βιοπάλης) είναι ένας από όλους εκείνους που φορούν την ερυθρόλευκη φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Μιλώντας με παλαίμαχους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού για τον Σάββα Θεοδωρίδη και για τη στάση του, τη συμπεριφορά του και την εν γένει παρουσία στην ομάδα μού ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό ένας στίχος του Γιάννη Ρίτσου: «Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο». Με λίγα λόγια, ο Σάββας Θεοδωρίδης γνώρισε τον Ολυμπιακό που ενώνει – πέρα από διαφορές και ιδιαιτερότητες, καταγωγές και «πορτοφόλια». Ο Σάββας Θεοδωρίδης ήταν ένας τραγουδιστής της ενότητας και ταυτόχρονα ένας στρατιώτης στην πρώτη γραμμή της μάχης. Ο ίδιος – ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους – μπορούσε να μετατραπεί μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας σε λιοντάρι, έτοιμο να υπερασπιστεί πάση θυσία την ομάδα του από την επιβουλή «φίλων» και εχθρών, όποια σημαία και αν κρατούσαν στα χέρια τους…

Ενας απλός στρατιώτης «στα χαρακώματα» και πάντα με ανιδιοτέλεια να ανταποκριθεί στο πρώτο κάλεσμα, στη πρώτη δυσκολία. Ενας άνθρωπος της προσφοράς που δεν δείλιασε ποτέ, δεν το έβαλε κάτω, δεν έκανε πίσω ακόμη και όταν χρειάστηκε να πάει στο γήπεδο – αν θυμάμαι καλά αυτό συνέβη στο παιχνίδι του Κυπέλλου του Ολυμπιακού με τη Λαμία στην έδρα της – μια μέρα μετά τη χημειοθεραπεία.

Από τους Αμπελοκήπους

Ο Ολυμπιακός δεν ήταν η πρώτη ομάδα όπου έπαιξε μπάλα ο Σάββας Θεοδωρίδης. Η αρχή έγινε από την ομάδα της γειτονιάς του, την ΑΕ Αμπελοκήπων. Στην αστική γειτονιά της ελληνικής πρωτεύουσας γεννήθηκε και μεγάλωσε. Οταν πρωτόπαιξε στον Ολυμπιακό ήταν ακριβώς 20 ετών, έχοντας χάσει λόγω τιμωρίας 2 χρόνια ενεργού αγωνιστικής δράσης. Και αυτό γιατί δεν υπάκουσε τις υποδείξεις της διοίκησης των Αμπελοκηπιωτών που ήθελαν να τον στείλουν πακέτο στο φιλικό σωματείο της Λεωφόρου. Ο νεαρός Θεοδωρίδης τράβηξε για το Λιμάνι έχοντας τις πλάτες του ίδιου του πατέρα του, ο οποίος βαμμένος Ολυμπιακός διηύθυνε το οικογενειακό φαρμακείο επί της οδού Βουλής. Μάλιστα, «λέγεται» ότι τη μεταγραφή του την πλήρωσε εκείνος. Σε αυτό το φαρμακείο θα επιστρέψει κάποια στιγμή και ο Σάββας – πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ολλανδία. Οταν επιστρέφει πίσω στην Αθήνα της «σύντομης δεκαετίας» του ’60 είναι ένας περιζήτητος γαμπρός. Κάπου διάβασα ότι το παρατσούκλι του ήταν «γόης του Κολωνακίου» και οι φωτογραφίες της εποχής – ειδικά εκείνες με το αστραφτερό Βόξχολ που είχε στη κατοχή του – το επιβεβαιώνουν.

Αλλά ο Σάββας Θεοδωρίδης δεν έγινε – παρότι υπήρξαν οι σχετικές κρούσεις – εξώφυλλο στην καλή εποχή των «Εικόνων» της Ελένης Βλάχου, ούτε φιγουράριζε ως κοσμικός παράγοντας στην εβδομαδιαία στήλη του Ιάκχου του Ζάχου Χατζηφωτίου στον «Ταχυδρόμο». Η θέση του ήταν στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», το παλαιό Στάδιο αλλά και το νέο ποδοσφαιρικό γήπεδο και όπου αλλού έπαιζε η ομάδα του – στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με τα περισσότερα ταξίδια του να γίνονται με αυτοκίνητο και να κρατούν ώρες – μόλις τελευταία είχε αποδεχθεί την ιδέα της μετακίνησής του με το αεροπλάνο, ειδικά για τα ματς του Ολυμπιακού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Παντού παρών

Ηταν στο γήπεδο / γήπεδα αλλά και στις αίθουσες των αεροδρομίων για να υποδεχθεί τους νικητές και να γιορτάσει μαζί τους μια επιτυχία. Ηταν εκεί όπου έπρεπε ακόμη και όταν επιβλήθηκαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Παρότι ο ίδιος σε προχωρημένη ηλικία και σε ομάδα υψηλού κινδύνου, ήταν εκεί, στο προπονητικό κέντρο του Ρέντη, στην πρώτη προπόνηση, αλλά και αρχηγός αποστολής στην πρώτη έξοδο της ομάδας μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων στην Τούμπα.

Με λίγα λόγια, μια προσφορά στην πράξη, γεμάτη αυτοθυσία. Ο Ολυμπιακός ήταν ο κόσμος του, ο Ολυμπιακός ήταν ολόκληρη η ζωή του. Τον χειμώνα του 2011 η ομάδα χρειάστηκε και πάλι το απόθεμα προσφοράς και γενναιοδωρίας του Σάββα Θεοδωρίδη. Εκείνος ως παντοτινός στρατιώτης ανταποκρίθηκε δίχως δεύτερη σκέψη, δίχως δισταγμό. Οταν το τέλος της σεζόν βρήκε ξανά πρωταθλητή τον Ολυμπιακό, ο διοικητικός ηγέτης της ομάδας Βαγγέλης Μαρινάκης είχε δηλώσει: «Αυτό το πρωτάθλημα που πήραμε οφείλεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό στον Σάββα Θεοδωρίδη».

Προσωπική αφιέρωση

Στον αποχαιρετισμό της ΠΑΕ Ολυμπιακός διαβάζω: «Πάντα κοντά στον αγαπημένο του Ολυμπιακό, δεν σταμάτησε λεπτό να τον υπηρετεί από διαφορετικά πόστα, μεταξύ άλλων ως αντιπρόεδρος και γενικός αρχηγός, κατακτώντας, ανάμεσα σε άλλα, επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα. Τα τελευταία χρόνια είχε τον τίτλο του επίτιμου προέδρου του συλλόγου.

Είχε την ευτυχία να πανηγυρίσει μαζί με τους παίκτες και να σηκώσει το κύπελλο του 45ου Πρωταθλήματος Ελλάδας, το οποίο του αφιέρωσε προσωπικά ο Βαγγέλης Μαρινάκης.

Η ΠΑΕ Ολυμπιακός εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Σάββα Θεοδωρίδη.

Σάββα Θεοδωρίδη, καλό ταξίδι στις αιώνιες θάλασσες…».

Τα μηνύματα που έφθασαν από όλα τα μέρη της χώρας, από όλες τις ομάδες και τους αθλητικούς παράγοντες δεν μπορούν να μετρηθούν, δείχνοντας το μέτρο του σεβασμού απέναντι σε μια ανθρώπινη αξία. Και όμως, σε αυτόν τον απολογισμό των μηνυμάτων κάποιοι έλειπαν… Ας είναι…