Ο άνθρωπος που {LF}θα γινόταν βασιλιάς του Χόλιγουντ

Αν ο Ρίβερ Φίνιξ δεν είχε φύγει απότομα στα 23 του μετά από μια άγρια νύχτα στο Λος Αντζελες του 1993, την Κυριακή θα γιόρταζε τα γενέθλια των 50 χρόνων του. Hδη στην εφηβεία του είχε ξεχωρίσει ως μεγάλο ταλέντο του Χόλιγουντ, είχε γυρίσει 15 ταινίες, ήταν ο σταρ της γενιάς του, όμως δεν κατάφερε να διαχειριστεί τα υπαρξιακά του. Και αφού πέθανε τόσο νέος έγινε ο αναμφισβήτητος «Τζέιμς Ντιν των 90’s». Ενας λόγος λοιπόν να ακουστούν και δύο  άγνωστα έως σήμερα κομμάτια που είχε γράψει με το συγκρότημά του Aleka’s Attic, τα οποία παρουσιάζει o στενός του φίλος Flea, μπασίστας των Red Hot Chili Peppers.

Παρά τη νεαρή ηλικία του, ο Ρίβερ Φίνιξ είχε φλερτάρει με ένα Οσκαρ για το «Τρέχοντας στο κενό», έγινε εκπρόσωπος μιας γενιάς που ζούσε γρήγορα και έδωσε εικόνα στη γενιά X της δεκαετίας του ’90 μαζί με  τον Μπραντ Πιτ, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, τον Τζόνι Ντεπ. Γεννήθηκε από γονείς χίπις, γι’ αυτό και τα τέσσερα αδέλφια του είχαν ονόματα της φύσης: Ουράνιο Τόξο, Φύλλο (ο Λιφ αργότερα έγινε Χόακιν), Καλοκαίρι και φυσικά Ποταμός Φοίνικας ο ίδιος. Οι γονείς του, μέλη μιας χριστιανο-σεξουαλικής αίρεσης («Τα Παιδιά του Θεού»), ταξίδεψαν στη Βενεζουέλα και στα νησιά της Καραϊβικής και μετά από χρόνια αγκυροβόλησαν στο Χόλιγουντ στέλνοντας επιστολές στο στούντιο της Paramount προωθώντας τα ταλέντα των παιδιών τους.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΟΛΟΙ. Ο μικρός Ρίβερ τράβηξε την προσοχή και εμφανίστηκε δίπλα στον Χάρισον Φορντ στην «Ακτή του Κουνουπιού», έμεινε αξέχαστος στο «Στάσου πλάι μου», υποδύθηκε τον νεαρό Ιντιάνα Τζόουνς στο «Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία». Με τον ρόλο του στο «Δικό μου Αϊνταχο» του Γκας βαν Σαντ έκλεισε τον κύκλο της σύντομης ζωής του σφραγίζοντας με τον μύθο του τη δεκαετία του ’90. Εκείνη την εποχή που το Χόλιγουντ αναζητούσε στη νιότη  πρωταγωνιστές για το σκοτάδι, τη μελαγχολία, τον θυμό. Ο «λεηλατημένος» ήρωας του Ρίβερ Φίνιξ στην ταινία του Βαν Σαντ πήρε το βραβείο στο φεστιβάλ της Βενετίας του 1991.

Με έναν στίχο του ο αδελφός του, Χοακίν, επέλεξε να κλείσει την ευχαριστήρια ομιλία του όταν τον περασμένο Φεβρουάριο παραλάμβανε το Οσκαρ για την ερμηνεία του στο «Τζόκερ»: «Τρέξε προς τη σωτηρία με αγάπη και η ειρήνη θα ακολουθήσει» είχε γράψει ο Ποτάμι Φοίνικας. Και ύστερα ο Χοακίν δάκρυσε…

Ηταν η νύχτα του Χαλογουίν η 30ή Οκτωβρίου 1993 και ο Ρίβερ, η κοπέλα του, ηθοποιός Σαμάνθα Μάθις, και τα μικρότερα αδέλφια του, ο Λιφ (αργότερα πολύ πιο γνωστός ως Χοακίν) και η Ρέιν, βρέθηκαν στο περιβόητο (ειδικά μετά από εκείνη τη νύχτα) κλαμπ-καταγώγιο του Λος Αντζελες, το Viper Room, ιδιοκτησίας Τζόνι Ντεπ.

ΖΗΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΠΕΘΑΝΕ ΝΕΟΣ. Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λένε μεταξύ τους όσοι ζουν στο Χόλιγουντ: Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος και άσε ένα όμορφο πτώμα. Ο ταλαντούχος Ρίβερ το πέτυχε με τραγικό τρόπο. Σύμφωνα με το βιβλίο που έγραψε ο στενός φίλος του Φίνιξ, Μπομπ Φόρεστ, και κυκλοφόρησε το 2013 με τίτλο «Running with Monsters», ο ηθοποιός είχε περάσει τις προηγούμενες μέρες σε μια αδιάκοπη κατάνυξη με ναρκωτικά παρέα με τον κιθαρίστα των Red Hot Chili Peppers, Τζον Φρουσιάντε.

Μέσα στο κλαμπ ο Ρίβερ ήταν σε υπερένταση από τα ναρκωτικά και ξεκίνησε άγριο καβγά με έναν άλλον άντρα. Η ασφάλεια του μαγαζιού τούς τράβηξε βίαια προς την έξοδο. Οταν βγήκε η Σαμάνθα Μάθις έξω τον είδε πεσμένο και με έντονους σπασμούς στο πεζοδρόμιο. Λίγο μετά έτρεξε κοντά του κι ο αδελφός του, ο Λιφ-Χοακίν. Ηταν εκείνος που κάλεσε με λυγμούς τις Πρώτες Βοήθειες σε ένα τηλεφώνημα που θα γινόταν τις επόμενες μέρες «viral» και θα παιζόταν ξανά και ξανά στα δελτία ειδήσεων ανά τον πλανήτη: «Εχει σπασμούς! Ελάτε γρήγορα, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, γιατί πεθαίνει, σας παρακαλώ». Την ώρα που έφτασε το ασθενοφόρο, η γραμμή ζωής του Ρίβερ Φίνιξ ήταν ήδη μια ακίνητη ευθεία. Ο θάνατός του επιβεβαιώθηκε και επίσημα λίγο αργότερα στο νοσοκομείο.

Η υπερβολική δόση του κοκτέιλ μορφίνης και κοκαΐνης ήταν η αιτία του θανάτου του. Ο Ριβερ Φίνιξ  πέθανε τρεις μέρες πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της τελευταίας ταινίας του με τίτλο «Dark blood», η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στη μνήμη του το φθινόπωρο του 2012 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ.