«Η Γκόλφω έχει μεγαλείο ψυχής»

Μετά τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη που ταξίδεψαν μέχρι την Επίδαυρο, τη δική της περιοδεία στην Ελλάδα κάνει η «Γκόλφω», το γνωστό μελοδραματικό έργο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη που αποτελεί τη δεύτερη καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ο Χρήστος Παπαδημητρίου έκανε τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία ενός έργου με μεγάλη διαδρομή και ιστορία πίσω του. Πέντε ηθοποιοί αναλαμβάνουν να ερμηνεύσουν όλους τους ρόλους της παράστασης, μέσα από μια «συν-κινησιακή οπτική». «Προσπαθούμε μέσα από την αλήθεια να βρούμε ποια είναι αυτή η ηρωίδα. Να δούμε την αλήθεια της, τι σημαίνει γι’ αυτήν η αγάπη και να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις της, τη δύναμή της, τον πόνο της, τη στενοχώρια της μέσα από λόγο και μέσα από το τραγούδι» αναφέρει στο «Νσυν» η Χρύσα Τουμανίδου, η οποία υποδύεται την Γκόλφω.

Η ιστορία αναφέρεται σε έναν προδομένο έρωτα με τραγική κατάληξη και εκτυλίσσεται σε ένα ορεινό ελληνικό χωριό του 19ου αιώνα. Εχει αρκετά στοιχεία που προσομοιάζουν σε αυτήν του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας αλλά με έναν σαφώς πιο βουκολικό προσανατολισμό. «Η Γκόλφω είναι η Ιουλιέτα της Ελλάδας κατά κάποιον τρόπο. Εχει ένα μεγαλείο ψυχής. Η διαφορά είναι ότι στο δικό μας έργο εισπράττει από τον Τάσο την απόλυτη άρνηση. Εκεί που πιστεύει ότι είναι ένας έρωτας αμοιβαίος, ο Τάσος την απαρνιέται. Κι αυτό είναι μετά που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Εχει ένα μεγαλείο ψυχής κι αυτό είναι που την κάνει να φτάσει εκεί που φτάνει. Στο να αυτοκτονήσει από τη στιγμή που δεν μπορεί να ζήσει σε αυτόν τον ψεύτικο κόσμο» επισημαίνει η πρωταγωνίστρια.

Το έργο, αν και γράφτηκε το 1893, παραμένει πάντα επίκαιρο γιατί είναι βαθιά ανθρώπινο. Η εξιστόρηση μιας θρυλικής αγάπης και η ακλόνητη πίστη της κεντρικής ηρωίδας σε ένα ιδανικό συγκινεί και μιλάει στις καρδιές όλων. «Για μένα το πιο δυνατό στοιχείο του έργου, το οποίο με συγκινούσε από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, είναι το κείμενο. Είναι υπέροχο και παρ’ όλο που έχει ιδιωματισμούς και λέξεις που δεν χρησιμοποιούμε ή καταλαβαίνουμε, μας αγγίζει πάρα πολύ και το ότι κεντράρει στο θέμα της αγάπης και το τι μπορεί να σημαίνει η αγάπη. Μέσα από την απλότητα μιλάει για πολύ μεγάλα θέματα. Αλλά και ταυτόχρονα για πολύ καθημερινά. Το θέμα της αγάπης, της προδοσίας και της συγχώρεσης και το αν επιλέγεις την αλλαγή ή το συμφέρον, είναι κάτι που μας απασχολεί όλους σε οποιαδήποτε γενιά και χρονιά» τονίζει η Τουμανίδου.

Αυτό το βουκολικό παραμύθι επιστρέφει το κοινό σε μια κοινωνία όπου το συναίσθημα μοιάζει ανόθευτο, αγνό κι ακατέργαστο, τόσο ώστε να φαντάζει μακρινό και ταυτόχρονα σαγηνευτικό μέσα στην αποξένωση της εποχής μας. «Μου θυμίζει πάρα πολύ τα παραδοσιακά μας τραγούδια, που εξυψώνουν τα καθημερινά πράγματα. Γίνονται συγκρίσεις, παραλληλισμοί και μεταφορές με πολύ οικουμενικά πράγματα και με τη φύση. Δηλαδή με τον ήλιο, το φεγγάρι. Λέει κάποια στιγμή η Γκόλφω μόλις τη χωρίζει ο Τάσος “όσο η πλάση στέκεται στο διάβα του χειμώνα και στις βαριές κακοκαιριές, ν’ ακούγονται της Γκόλφως οι κλάψες και το βογγητό και το παράπονό της”. Είναι κάτι που ξεπερνάει φυσικά τα καθημερινά» προσθέτει η ηθοποιός.

Η πλοκή ξεδιπλώνεται κάθε φορά με σύμμαχο τη φύση κι ακροβατεί ανάμεσα σε ευχές και κατάρες, σε υποσχέσεις και προδοσίες, αποφάσεις κι άλλες πιο «μυαλωμένες». Το πιο παραδοσιακό στοιχείο δένει με το σύγχρονο, με επίκεντρο όμως κάθε φορά την αγάπη, η οποία υπάρχει παντού και καθοδηγεί τους ήρωες. «Ο κάθε χαρακτήρας τη βλέπει πολύ διαφορετικά την αγάπη. Οταν ο Γιάννος προσπαθεί να δελεάσει τον Τάσο για να παντρευτεί τη Σταυρούλα, του λέει ότι η αγάπη είναι παιδιάστικα παιχνίδια. Ενα σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς και τα ξεχνάμε αύριο. Από την άλλη, η Γκόλφω έχει έναν υπέροχο μονόλογο και λέει στη μάνα της “Η αγάπη μάνα μου δεν είναι χόρτο για να βγει με τόση ευκολία. Είναι δεντρί βαθύρριζο. Αν θες για να το βγάλεις πριν μαραθεί, σ’ οργώνει την καρδιά σου, βγαίνει μαζί με την καρδιά”. Εγώ στέκομαι δίπλα στην Γκόλφω. Στην πιο γεμάτη συναισθήματα, την πιο αληθινή, την πιο ελπιδοφόρα, την πιο συγκινητική εκδοχή της αγάπης. Γι’ αυτό έχω αγαπήσει πάρα πολύ αυτή την ηρωίδα. Βρίσκω πράγματα μέσα μου που ταυτίζονται» καταλήγει η Τουμανίδου.