Χιλιάδες διαδηλωτές φωνάζουν Αλ Θάουρα (επανάσταση)

Το κορίτσι με τα κατάμαυρα μαλλιά και τα μάτια που πετούν φωτιές πάνω από τη μάσκα θέλει τον κόσμο και τον θέλει σήμερα, όχι αύριο. «Να φύγουν τώρα! Είναι κλέφτες, μας έκλεψαν τις δουλειές, μας κλέβουν τη ζωή, μας κλέβουν τα όνειρα!» ουρλιάζει η Νασρίν στο μικρόφωνο του MEGA. Είναι δεν είναι 17 ετών. Πίσω της, στην Πλατεία των Μαρτύρων, το ανθρώπινο ποτάμι πάει μια μπρος και μια πίσω, ανάλογα με την κατεύθυνση των δακρυγόνων που εκτοξεύουν κατά ριπάς οι αστυνομικοί. Ακούγονται πυροβολισμοί, το πλήθος παγώνει, αλλά μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Στον αέρα ήταν, μάλλον από τον στρατό. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, το πρώτο που κάνεις είναι να βάλεις το ένα χέρι πάνω στο κεφάλι – δεν ξέρεις ποτέ ποια θα είναι η καθοδική τροχιά της σφαίρας.

«Παραιτηθείτε!». Η Νασρίν δεν τρομάζει. «Θάουρα, θάουρα!» (επανάσταση), κραυγάζει μαζί με τους άλλους διαδηλωτές. Οι πιο μαχητικοί προσπαθούν να φτάσουν στη Βουλή από τα πλαϊνά στενά. Στήνουν οδοφράγματα, πετούν πέτρες, πυροτεχνήματα. Μερικοί πιάνονται στα χέρια με τους αστυνομικούς που τους χτυπούν αλύπητα. Η Νασρίν δεν πάει στην πρώτη γραμμή. Κραδαίνει μια σκούπα με ξύλινη λαβή και χτυπά με μανία τα κάγκελα στον ανισόπεδο κόμβο που οδηγεί στην πλατεία. Με την ίδια σκούπα καθάριζε το πρωί – μαζί με χιλιάδες άλλους νέους – σπασμένα τζάμια στις γειτονιές που χτυπήθηκαν από το ωστικό κύμα της τρομακτικής έκρηξης στο λιμάνι την περασμένη Τρίτη. Το ίδιο κάνουν χιλιάδες διαδηλωτές. Με σίδερα, με πέτρες, με τα χέρια τους χτυπούν ρυθμικά τα κάγκελα και απαιτούν «παραιτηθείτε!». Το κορίτσι με τα κατάμαυρα μαλλιά και τα μάτια που αστράφτουν σκύβει πάνω από το μικρόφωνο και φωνάζει «δεν έχουμε άλλη επιλογή». Πείτε στον κόσμο there is no other solution, only revolution! (δεν υπάρχει άλλη λύση, μόνο η επανάσταση).

Αυτή η γενιά δεν γνώρισε τον εμφύλιο που ρήμαξε τον Λίβανο από το 1975 ως το 1990. Μεγάλωσε μέσα στις λεπτές ισορροπίες που διαμόρφωσε η συμφωνία του Ταΐφ ανάμεσα σε δεκάδες κόμματα, δόγματα, φράξιες, οικογενειακές και πολιτικές φατρίες που συνθέτουν το λιβανέζικο μωσαϊκό, ίσως το πιο δαιδαλώδες στον κόσμο. Η Νασρίν θα πρέπει να ήταν μωρό όταν οι Ισραηλινοί ισοπέδωσαν ολόκληρες γειτονιές στη νότια Βηρυτό το 2006 στον πόλεμο με την οργάνωση Χεζμπολάχ. Η σιιτική οργάνωση είναι κράτος εν κράτει στον νότιο Λίβανο, διαθέτει ευρεία λαϊκή βάση, συμμετέχει στην κυβέρνηση με δυο υπουργούς, έχει στείλει χιλιάδες μαχητές στη γειτονική Συρία για να στηρίξουν το καθεστώς Ασαντ. Θεωρείται ως «τρομοκρατική» από τη Δύση και είναι το μακρύ χέρι της Τεχεράνης στην ανατολική Μεσόγειο, σκληρό αγκάθι στα πλευρά του Ισραήλ. Ομως δεν είναι μόνο η Χεζμπολάχ που κάνει κουμάντο στον Λίβανο. Ούτε θα λυθούν ως δια μαγείας τα προβλήματα της χώρας αν αυτή φύγει από την κυβέρνηση.

Η Νασρίν δεν έχει απαντήσεις για την επόμενη ημέρα. Δεν ξέρει το πώς, από ποιους και με τι όρους θα πρέπει να ξαναφτιαχτεί το στρατηγικής σημασίας λιμάνι. «Μόνο να φύγουν αυτοί, να φύγουν». Από το ντύσιμο, από το ύφος της, συμπεραίνω ότι είναι χριστιανή. Δεν προλαβαίνω να τη ρωτήσω. Ευκαρι-στώ, λέει, σε σπαστά ελληνικά, και χάνεται τρέχοντας μέσα στο πλήθος.