Μόνον ο εκδημοκρατισμός των κομμάτων σώζει τη δημοκρατία

Είναι σύνηθες ειδικοί να συμβουλεύουν το κόμμα της αρεσκείας τους τι πολιτικές κ.τ.λ. πρέπει να ακολουθήσει για να αυξήσει την πελατεία του. Η πελατεία, όμως, δεν αυξάνεται γιατί οι πολιτικές, συνήθως, καταλήγουν να είναι απλώς καλές προθέσεις. Και υπάρχουν σοβαροί λόγοι γι’ αυτό και κάτι πρέπει ν’ αλλάξει πριν είναι πλέον αργά.

Με βάση το ποσοστό των ψηφοφόρων που ψηφίζουν, διαπιστώσει κανείς ότι τα πολιτικά κόμματα δεν χαίρουν της ιδιαίτερης εκτίμησής τους. Η εκλογική διαδικασία υποτίθεται πως δίνει στον πολίτη τη δυνατότητα να παρέμβει άμεσα στα κοινά και να επηρεάσει την πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ομως, σχεδόν, οι μισοί δεν ψηφίζουν γιατί, απλά, δεν πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξουν με την ψήφο τους.

Η εκλογική διαδικασία θεωρείται, παγκοσμίως, ως συνώνυμο του θεσμού της δημοκρατίας. Γίνονται εκλογές, άρα έχουμε δημοκρατία. Κάποιοι κατάφεραν να αντικαταστήσουν στις συνειδήσεις των πολιτών τις αξιωματικές αρχές της δημοκρατίας με ένα μέσο, την εκλογική διαδικασία, που επινοήθηκε για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, που, όμως, δεν ικανοποιεί. Το επιχείρημά τους είναι ότι οι εκλογές αναδεικνύουν τον πολίτη σε αφεντικό! Εκλέγει αυτούς που θέλει και μάλιστα τους πιο άξιους. Αποσιωπούν το γεγονός ότι ο πολίτης εκλέγει από ένα πλήθος επιλογών που προτείνουν τα κόμματα, και δεν είναι πάντοτε οι πιο άξιοι, και ότι η άποψη της κοινής γνώμης διαμορφώνεται και με τη «βοήθεια» των ΜΜΕ. Και εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα, σε ό,τι αφορά τη δυσλειτουργία της δημοκρατίας.

Ο ιός που αποδεκατίζει τα ανοσοποιητικά της δημοκρατίας εισβάλλει σε πολύ πρώιμο στάδιο. Αρχίζει με τις εκλογές ανάδειξης των «στελεχών» στα διάφορα όργανα των πολιτικών κομμάτων και συνεχίζει με την εκλογή των υποψηφίων βουλευτών και αυτήν του αρχηγού του κόμματος. Ο ιός ενδυναμώνεται με τη διατήρηση της μονιμότητας στην πολιτική, όπου τα φαινόμενα της οικογενειοκρατίας δεσπόζουν.

Αυτό συμβαίνει διότι η εκλογική διαδικασία γεφυρώνει δύο ή περισσότερους παράγοντες διά της διαπλοκής κάθε μορφής. Η διαδικασία αυτή παράγει κίνητρα συγκρότησης ομάδων εντός του κόμματος για τη διεκδίκηση και κατανομή της κομματικής εξουσίας και στην προσπάθειά τους αυτή διαπλέκονται και με ισχυρά εξωκομματικά κέντρα. Και έτσι καταλήγουμε στο τέλος σε ένα διαπλεκόμενο κομματικό κατεστημένο, το οποίο αποφασίζει για πάρα πολύ σοβαρά πολιτικά ζητήματα. Αυτό το καθεστώς αποξενώνει πολίτες που θα ήθελαν να προσφέρουν στα κοινά, αλλά κρατάνε τις αποστάσεις τους από αυτά για να μην εκτεθούν. Οσοι έχουν ζήσει μέσα σε πολιτικά κόμματα το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά.

Αυτή είναι η γενική εικόνα και ίδιο παραμένει το εγχείρημα διαχρονικά ελπίζοντας πως θα προκύψουν διαφορετικά αποτελέσματα. Εχει ειπωθεί ότι ο Αϊνστάιν σχολίασε κάποτε για ανάλογη περίπτωση ότι είναι ηλίθιο να περιμένει κανείς διαφορετικό αποτέλεσμα κάνοντας το ίδιο πείραμα.

Ενας τρόπος υπάρχει για να απαλειφθεί αυτό το κατεστημένο που μετατρέπει το δημοκρατικό πολίτευμα σε ολιγαρχικό. Αντικαθιστούμε τις εκλογές για την ανάδειξη πολιτικών στελεχών σε όλα τα όργανα του κάθε κόμματος, και για μία μόνο θητεία, με την κλήρωση. Υποψήφια μέλη για κάθε όργανο γίνονται δεκτά αυτά που πληρούν τα προσόντα της κάθε θέσης.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνουμε:

1. Την αποκατάσταση της ηρεμίας στο κόμμα. Οι διάφορες αντιπαλότητες για την καρέκλα τελειώνουν.
2. Μεγαλύτερη προσφορά εθελοντών που επιθυμούν να υπηρετήσουν τα κοινά διά της συμμετοχής τους στο κόμμα. Δεν κινδυνεύουν με εξευτελισμό από τις κλίκες.
3. Το κόμμα αποκτά στελέχη σε όργανα ελεύθερα από κάθε διαπλοκή.
4. Το κόμμα αποκτά μη διαπλεκόμενους ψηφοφόρους με λόγο και ψήφο στις συνελεύσεις για την ανάδειξη διά της εκλογής του αρχηγού του κόμματος δύο θητειών. ΟΙ υποψήφιοι αρχηγοί δεν διαθέτουν πλέον εφόδια για να δελεάσουν τους ψηφοφόρους παρά μόνον τις ικανότητές τους να πείθουν.
5. Το κόμμα αποκτά, ποιοτικά, πολύ καλύτερη εκπροσώπηση στελεχών στα όργανα, σε ό,τι αφορά την κοινωνική, τη μειονοτική και τη γεωγραφική προέλευση, καθώς και σε γένος.
6. Το κόμμα αυξάνει κατακόρυφα την αξιοπιστία του βγάζοντας από τη μέση τη διαπλοκή.
7. Την πολιτική στο προσκήνιο σε πλήρη διαφάνεια.
8. Την ικανοποίηση μιας βασικής αρχής της δημοκρατίας, αυτή της πολιτικής ισότητας ανάμεσα στους εθελοντές για κάθε αξίωμα.

Για τους υποψήφιους βουλευτές, επίσης μιας θητείας, που πληρούν τα προσόντα και τα χαρακτηριστικά προέλευσής τους, προβλέπονται δύο κληρώσεις. Η πρώτη γίνεται για την ανάδειξη του ψηφοδελτίου και η δεύτερη, που γίνεται μετά τις εκλογές, για να καθοριστεί η σειρά εκλογής στο ψηφοδέλτιο. Ο σταυρός προτίμησης καταργείται. Εδώ τελειώνει και η θητεία του αρχηγικού κόμματος και αρχίζει αυτή των ικανών αρχηγών. Ολα αυτά, μάλιστα, γίνονται με πολύ λιγότερα χρήματα και μόνον του Δημοσίου. Οι δε βουλευτές είναι του κόμματος οι οποίοι σέβονται την αρχή της δημοκρατικής λειτουργίας στη λήψη αποφάσεων και η ιδιότητά τους παύει να υφίσταται με την παραβίαση αυτής της αρχής. Αυτό τερματίζει το απαράδεκτο φαινόμενο της αποστασίας των βουλευτών που περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα. Απαιτείται μόνον αλλαγή του Συντάγματος που αναφέρεται στην ιδιότητα του βουλευτή ως εκπροσώπου του έθνους.