Αλλαγή στον αέρα

Το ξέρω, δεν είμαι η μόνη που πιάνει την αλλαγή στον αέρα κατά τους πρώτους μήνες της πανδημίας. Και δεν εννοώ τη χημική σύσταση, η οποία πράγματι άλλαξε αφού μειώθηκαν οι μετακινήσεις μας και ο αέρας έγινε πιο φρέσκος και καθαρός. Εννοώ την αλλαγή στην ενέργεια και στον τρόπο που βλέπουμε ο ένας τον άλλον.

Αισθάνομαι πως δίνουμε προσοχή και πως καταλαβαίνουμε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο οι μικρές επιλογές της καθημερινότητάς μας μπορεί να έχουν συνέπειες στους άλλους, οι οποίες έως τώρα μας ήταν αόρατες. Βιώνω εδώ και μήνες μια ιδιαίτερη ευαισθησία σχετικά με τις συνέπειες που μπορεί να έχουν οι πιο αδιάφορες επιλογές μου, όπως ο τρόπος που τοποθετώ το σώμα μου στον δημόσιο χώρο ή ο τρόπος που αγοράζω βασικά και λιγότερο βασικά αγαθά.

Από τις πρώτες ημέρες της πανδημίας μού κόλλησε η εικόνα που είδα σε ένα βίντεο: αρκεί να αφαιρέσεις ένα σπίρτο σε μια σειρά από σπίρτα που καίγονται για να σταματήσεις τη διάδοση της φωτιάς. Ετσι μπορούμε να δούμε την πόλη μας, τη χώρα μας, ολόκληρο τον κόσμο, σαν μια σειρά από σπίρτα. Κάθε μας πράξη προκαλεί μια αλυσιδωτή αντίδραση, όσο μικρή και αν είναι αυτή. Η πανδημία μάς προσέφερε την ευκαιρία να στοχαστούμε πάνω στις αλληλεξαρτήσεις μας και να νοιαστούμε περισσότερο ο ένας για τον άλλον.

Στο δοκίμιό της «Περί αυτοσεβασμού», η Τζόαν Ντίντιον έγραψε πως αυτοί που έχουν αυτοσεβασμό «γνωρίζουν το τίμημα των πραγμάτων». Στη ζωή, αυτό δεν είναι εύκολο, δεν μας αποκαλύπτεται πάντοτε το αληθινό κόστος των πράξεών μας. Στους πρώτους μήνες της πανδημίας, πάντως, ένιωσα πως προσπαθούμε να μάθουμε συλλογικά. Αν και φύσει κυνική, ένιωσα πραγματική αισιοδοξία γι’ αυτό που μπορεί να κάνει αυτή η συλλογική ενέργεια, εάν την ενεργοποιήσουμε. Αυτήν την περίοδο ένιωσα κάτι που ένιωθα σπάνια: ελπίδα.