Παρθενορραφή

Παρθενορραφή

Σαν να πάτησαν ένα κουμπί παλινδρόμησης του χρόνου. Ενα delete που διαγράφει τα πέντε προηγούμενα χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενας είδος παρθενορραφής της μνήμης που δεν μπορεί όμως να πείσει ούτε το σεντόνι με το αίμα του κόκορα (οι γνωρίζοντες ήθη πολύ περασμένων δεκαετιών, καταλαβαίνουν τι εννοώ). Ετσι αρθρώνουν δημόσιο λόγο και συμπεριφέρονται πλέον στελέχη και οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ (διότι οπαδός είναι όποιος πιστεύει δογματικά σε κάτι, αρνούμενος να περάσει την πίστη του από την κρησάρα των δεδομένων).

«Πω πω, φοβερό, τρομερό, απαράδεκτο, αχαρακτήριστο, απίστευτο». Το στόμα χάσκει από το σοκ της έκπληξης. «Μα είναι δυνατόν; Να χρησιμοποιεί στρατιωτικό ελικόπτερο για να πάει από την Αντίπαρο στην Επίδαυρο για να δει τους “Πέρσες”;». Αυτός είναι ο άξονας του επίσημου και ανεπίσημου αντιπολιτευτικού λόγου τις τελευταίες ώρες (αφού προηγουμένως και ύστερα από τον διαδικτυακό γύρο του κόσμου που έκανε η είδηση, πήγαν κουβά τα χλευαστικά σχόλια για τη συνάντηση του ζεύγους Μητσοτάκη με τη Ρίτα Γουίλσον και τον Τομ Χανκς).

Μένω στην περιοχή γύρω από το Πεντάγωνο. Και είχα συνηθίσει τόσο τον ήχο του ελικοπτέρου που μετέφερε τον Πάνο Καμμένο στο γραφείο του που, εδώ και ένα χρόνο, σχεδόν μου λείπει. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Επίσης, θυμόμαστε όλοι πολύ καλά τα οικογενειακά ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στο Παρίσι με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο ή τις παρεμβάσεις, επί το πολυτελέστερο στο μενού του σκάφους αλλά, επίσης, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι το κόντεμα της συριζαϊκής μνήμης.

Σαν να μην πέρασε
μια μέρα

Και ας πούμε ότι είναι δικαίωμά τους να ξεχνάνε τα δικά τους ιδιωτικά σούρτα – φέρτα με στρατιωτικά ή κρατικά μέσα. (Εδώ η βουλευτής Πέλλας του ΣΥΡΙΖΑ Θεοδώρα Τζάκρη, ξέχασε ότι η διοίκηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης είναι διορισμένη από το κόμμα της). Αυτό που οφείλουν να θυμούνται, όμως, εφόσον έχουν θητεύσει στην κυβερνητική εξουσία, είναι τα καθήκοντα ενός πρωθυπουργού. Τι ακριβώς σημαίνει θεσμική παρουσία.

Το να παρίσταται ο Πρωθυπουργός στην πρώτη, μετά την πανδημία, παράσταση του Εθνικού Θεάτρου που μεταδόθηκε με live streaming σε όλον τον κόσμο και γράφτηκαν γι’ αυτήν διθυραμβικά άρθρα σε εφημερίδες όπως ο The Guardian, η Zeitung, οι New York Times είναι θεσμικό καθήκον και επιτρέπεται η μετακίνησή του με στρατιωτικό ελικόπτερο. Το να παρίσταται στην κηδεία του Κάστρο – ο μόνο ευρωπαίος ηγέτης αν θυμάμαι καλά – είναι μια προσωπική φαντασίωση που γίνεται πραγματικότητα με κρατικά έξοδα.

Τελικά λοιπόν το θέμα είναι πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας την εξουσία.

Ο Μίκης και
οι ανθρωπομονάδες

Σήμερα γίνεται εννενήντα πέντε ετών ο τελευταίος ζωντανός μύθος αυτής της χώρας, ο Μίκης Θεοδωράκης. Είναι από τα πρόσωπα που προκαλούν αμηχανία στον δημοσιογράφο όταν αισθάνεται ότι πρέπει να γράψει κάτι γι’ αυτά. Τι να γράψεις σε λίγες αράδες (ή σε λίγες σελίδες, το ίδιο είναι) για τον Θεοδωράκη;

Ας μείνω λοιπόν σε αυτήν τη θεωρία του περί ανθρωπομονάδων που είχε αναπτύξει σε κάποια τηλεοπτική του συνέντευξη. Ελεγε ότι σε κάθε δραστηριότητά μας, «καίμε», εν είδει βενζίνης, έναν αριθμό ανθρωπομονάδων. Για παράδειγμα, σε ένα μπουζουξίδικο χρειαζόμαστε δέκα ανθρωπομονάδες. Σε μια συναυλία κλασικής μουσικής, πενήντα. Δεν κάνουν κακό τα διαλείμματα χαμηλών ανθρωπομονάδων. Το θέμα είναι τι γράφει η σούμα στο τέλος.