«Κείμενα για τα όνειρά μας που έγιναν φέρετρα»

Ο τίτλος της «Ημερολόγιο ενός αθέατου εγκλεισμού», παραπέμπει στον Οδυσσέα Ελύτη. Ωστόσο, το περιεχόμενό της μπλέκει την ποίηση με τους προσωπικούς στοχασμούς για να μιλήσει για να ένα τραύμα που παραμένει νωπό: την ασθένεια και την καραντίνα. Το νέο έργο του Γιώργου Βέλτσου (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περισπωμένη) παρουσιάζεται με τη μορφή παράστασης στις 30 και 31 Ιουλίου στη Ρωμαϊκή Αγορά σε σύμπραξη με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Ολη η Ελλάδα – ένας πολιτισμός» και υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Ελπίδας Σκούφαλου, η Ρένη Πιττακή αναλαμβάνει να γίνει η φωνή και ο ρυθμός των προσωπικών μαρτυριών του πανεπιστημιακού, θεατρικού συγγραφέα και ποιητή κατά τις σκληρές μέρες του φετινού Απρίλη.

«Το κοινό θα δει μία ιδιότυπη μαρτυρία για τον ιό. Είναι ένα ημερολόγιο σε ποιητική μορφή. Αυτό που μου αρέσει και το σημειώνει και ο ίδιος είναι το ζήτημα μιας απάνθρωπης ζωής που ζήσαμε μέσα στον Απρίλιο και τον Μάιο και κινδυνεύει να χάσει το βήμα της ίδιας της ζωής, ως ζωής και ως επιβίωσης. Εχει έναν ελλειπτικό λόγο, μ’ έναν λυρισμό, ένα βλέμμα υπαινικτικό και φυσικά πάντα μαύρο χιούμορ. Μέσα στον εγκλεισμό, διαβάζοντας στα κομμάτια που μου είχε στείλει, φράσεις όπως “Πετά πάνω από τις πολιτείες με το μαγικό χαλί, θεραπευμένος στην παρυφή των ποιημάτων μου, αρπαγμένος από τα κρόσσια τους” και κλεισμένη όπως ήμουν, κάπως ένιωθα συγκίνηση. Σαν να με έπαιρνε μαζί του, να έφευγα κι εγώ από τον εγκλεισμό», αναφέρει η Ρένη Πιττακή μιλώντας στο «Νσυν».

Συνοδεία μουσικής. Το αρχικό κείμενο ξεκινάει από την 1η Απριλίου και φτάνει μέχρι τις 4 Μαΐου. Ωστόσο, στην παράσταση γίνεται μια επιλογή αποσπασμάτων, τα οποία ντύνονται με μελωδίες λύρας, λαούτου και κοντραμπάσο. Ετσι, «έχουμε μια συνάντηση δύο μουσικών που αυτοσχεδιάζουν και συνομιλεί η ανατολή με τη δύση ανάμεσα στον λόγο», επισημαίνει η ηθοποιός και συνεχίζει. «Εγώ δανείζω τη φωνή μου και σε κάποια άλλα σημεία επιλεγμένα έχουμε τη φωνή του Γιώργου Βέλτσου μαγνητοφωνημένη που βέβαια έχει ένα ιδιαίτερο χρώμα και είναι σαν αντίστιξη στον δικό μου ρυθμό. Η ποίησή του ήταν κάτι που επειδή με άγγιξε έγινε σ’ ένα βαθμό και δικό μου κομμάτι. Με ταξίδεψε σε άλλα και κάπως αυτό είναι το θέμα, το στοίχημα να μεταδοθεί αυτή η όποια συγκίνηση. Είναι κείμενα που με άγγιξαν πολύ για όλα τα όνειρά μας που έγιναν φέρετρα, βλέποντας τη γειτονική Ιταλία».

Ερχόμενη από μία γεμάτη θεατρική σεζόν, η Πιττακή στην περίοδο του εγκλεισμού δεν ένιωσε στέρηση από την τέχνη της. Ωστόσο, φρόντισε να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που της παρουσιάστηκε. «Ουσιαστικά εγώ προσπάθησα να εκμεταλλευτώ όλο αυτό το κλείσιμο. Εκτός από αυτήν την αγωνία με τις εικόνες και το να παρακολουθώ τι συμβαίνει κάθε μέρα, πώς πάει το πράγμα, είχα μία ενέργεια. Ξεκουράστηκα φαίνεται, μένοντας σπίτι κι έκανα ένα καθάρισμα κι ένα ξεκαθάρισμα σε όλο το σπίτι. Η τακτοποίηση, άλλωστε, πάντα με ησυχάζει. Κι έχοντας την τύχη να μένω σ’ ένα σημείο στην Πλάκα που έχω ανοίγματα όπως είναι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τα Αναφιώτικα, το Ζάππειο με κάποιους καλούς φίλους και γείτονες μπορούσα να κάνω κάποιες βόλτες να παίρνω ανάσες» δηλώνει η ίδια.

Πρόκληση. Η κρίση που προκάλεσε ο κορωνοϊός στον καλλιτεχνικό χώρο, φαντάζει αρκετά απειλητική και για τη νέα σεζόν. Η ηθοποιός, ωστόσο, αντιμετωπίζει τις νέες καταστάσεις σαν πρόκληση.

«Μακάρι να υπάρξει κάποιο συμμάζεμα. Αυτά βέβαια είναι και θέμα πολιτικής. Να υπάρξει μια πολιτιστική πολιτική που να έχει να κάνει και με την παιδεία, που άπτεται και της θεατρικής παιδείας. Γιατί εδώ και πολλά χρόνια έχουν επικρατήσει λαϊκίστικες πολιτικές που μας έχουν φέρει σ’ αυτόν τον πληθωρισμό των σχολών, των συναδέλφων και κυριολεκτικά και μέσα σε εισαγωγικά. Είναι τόσος κόσμος. Μου είχαν πει νούμερα και τρελάθηκα. Είναι φυσικό αυτοί οι άνθρωποι να ζητούν στήριξη όταν ήδη από το τέλος του 1980 και τις αρχές του 1990 βγαίνουν τόσες πολλές φουρνιές γύρω από τον πολιτισμό. Αυτοί οι άνθρωποι, πού θα πάνε; Πώς θα δουλέψουν; Πού θα καλυφθούν; Οπότε είναι φυσικό να θέλουν την στήριξη της πολιτείας με τις κινήσεις τύπου “support art workers”. Εκεί χρειάζεται πολιτική βούληση γιατί πάντα το κόστος το πολιτικό παγώνει κάποιες σωστές κινήσεις ή αποφάσεις», καταλήγει.