Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια

Εγινε την περασμένη Παρασκευή στο Προεδρικό Μέγαρο η καθιερωμένη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Και, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι προβολείς έπεσαν στα outfit των κυριών που παραβρέθηκαν. Κουτσομπολιό; Οπως θέλουμε ας το πούμε, εξάλλου η συγκεκριμένη εκδήλωση δεν προσφέρεται για βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις. Αλλά και, ως κουτσομπολιό, απολύτως δικαιολογημένο. Η σημειολογία του ρούχου είναι τεράστια, σημαντική, αποκαλυπτική.

«Ψάξε τη γυναίκα μέσα στο φόρεμα. Αν δεν υπάρχει γυναίκα, δεν υπάρχει και φόρεμα» έλεγε η «ιέρεια» Κοκό Σανέλ. Και συμφωνούσε μαζί της ο Ιβ Σεν Λοράν που πίστευε ότι το πιο σημαντικό σε ένα ρούχο είναι η γυναίκα που το φοράει. «Καλοντυμένος είναι κάποιος όταν δεν προσέχεις τι φοράει» είχε πει ο Σόμερσετ Μομ. Και ο δικός μας Γιάννης Μάρης σε ένα μυθιστόρημά του: «Ηταν υπερβολικά κομψός, δεν μπορούσες να τον πεις καλοντυμένο». Η άποψη του Τζόρτζιο Αρμάνι είναι πως μια γυναίκα πρέπει να ντύνεται για τη θυμούνται, όχι για να την προσέξουν. Και δεν θυμάμαι ποιος έχει πει πως, όταν σε πλησιάζει μια γυναίκα και από μακριά βλέπεις πρώτα το ρούχο της, σημαίνει ότι δεν είναι ντυμένη σωστά. Και θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες με αποφθέγματα περί ρούχων.

Τα μαύρα κοροϊδεύεις, σαν βάλω μπλε ζηλεύεις
Τα παραπάνω όμως είναι αρκετά αν θέλουμε να αποκωδικοποιήσουμε τις εμφανίσεις των κυριών στη δεξίωση για τη δημοκρατία. Για παράδειγμα, εύκολα μπορεί να υποθέσει κάποιος τι σκεπτόταν η καθεμία καθώς επέλεγε το ρούχο που θα φορούσε, όταν μάλιστα ήξερε ότι δεκάδες κάμερες θα κατέγραφαν την είσοδό της στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου (εκεί όπου προέχει η αγωνία μη σαβουρντιστείς στις σκάλες, όπως μου έλεγε μια φίλη). Ας πούμε, κόκκινο φόρεμα φορούσε η κυρία Γεροβασίλη, κόκκινη φόρμα η κυρία Αχτσιόγλου. Δεν νομίζω όμως ότι σκέπτονταν το ίδιο πράγμα όταν έκαναν την επιλογή τους.

«Είναι μεγάλο λάθος να μη βγάζουμε συμπεράσματα από τα ρούχα που φοράει κάποιος. Το προφανές είναι το αληθινό» έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ (άντε πάλι με τα αποφθέγματα, αλλά τι να πω εγώ όταν τα έχουν πει τέτοια «θηρία»;). Οντως, ενώ τα ρούχα καλύπτουν το κορμί μας, αποκαλύπτουν την ψυχή μας. Δεν υπάρχει ρούχο που δεν λέει κάτι για μας, ακόμη και αν, σαν ρούχο, δεν λέει απολύτως τίποτα. Αναφέρει πάλι η «ιέρεια» στη, γραμμένη από τον Πολ Μοράν, βιογραφία της (εκδόσεις Αγρα). «Η αισθητική της εμφάνισης δεν είναι ποτέ τίποτε άλλο από την εξωτερικευμένη έκφραση μιας ηθικής τιμιότητας, μιας αυθεντικότητας συναισθημάτων».

Το ρούχο είναι το «εισιτήριο» της επικοινωνίας μας με τους άλλους. Αν δεν μας έβλεπε κανείς και αν δεν κρυώναμε, οι περισσότεροι γυμνοί θα κυκλοφορούσαμε. Κατά μία άποψη είναι η κοντινότερη απόσταση μεταξύ των ανθρώπων.

Το γελεκάκι που φορείς
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο Προεδρικό. Εβλεπα τις κυρίες και διαπίστωνα ότι πολλά από τα ρούχα που φορούσαν ήταν ένα είδος στολής. Κοπή – ραφή συνειρμών που συνδέουν τη δημοκρατία με το «αρχαίο κάλλος, αθάνατο». Ή κάποιες άλλες, που νόμιζες ότι ήθελαν να διαδηλώσουν, πόσο άλλαξε το στυλ τους από τότε που ανήλθαν στην κλίμακα της εξουσίας. (Και δεν θυμάμαι ποιος είχε πει να φυλαγόμαστε από ασχολίες που απαιτούν καινούργια ρούχα.) Από αυτή την άποψη πολύ καλά κάνει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου που φαίνεται να κωφεύει σε όσους λένε ότι πρέπει, λόγω των νέων καθηκόντων της, να προσλάβει στυλίστα.