Πώς θα του έλεγαν αντίο;

Ο κύκλος του Γιώργου Δώνη στον Παναθηναϊκό έκλεισε, λοιπόν. Ο ίδιος ο προπονητής δεν έκρυψε την πίκρα του, υπό την έννοια ότι θα ήθελε να ολοκληρώσει το έργο του και ένιωσε πως το πρότζεκτ κόπηκε (βιαίως;) στη μέση. Ολοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Στο μέλλον. Κοντινό ή απώτερο. Οπως και η απόφαση της διοίκησης να προχωρήσει σε ένα πλάνο διαφορετικό και να επιλέξει έναν τεχνικό άγνωστο στο ευρύ κοινό, θέλοντας να φέρει νέα πνοή στο Κορωπί. Και έναν άνεμο αισιοδοξίας.

Τι αφήνει όμως πίσω του ο Δώνης; Σε ποια κατάσταση είναι οι ποδοσφαιριστές; Η ομάδα, ναι, αναμφίβολα βελτιώθηκε σε αρκετούς τομείς, μολονότι δεν έπιασε τους στόχους της. Σίγουρα ανέβηκε επίπεδο στο θέμα της ψυχολογίας – νοοτροπίας. Αλλά αλήθεια, πώς θα έλεγαν αντίο στον Δώνη οι ποδοσφαιριστές του Τριφυλλιού;

Διούδης: Ασφαλώς θα είχε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για το προπονητικό τιμ. Γιατί αν ο Δώνης τον εμπιστεύτηκε απόλυτα μετά τη φυγή του Βλαχοδήμου και τον έχρισε βασικό και αναντικατάστατο, ο Μαλλιαρίτσης (προπονητής των γκολκίπερ) ήταν ο άνθρωπος που τον εξέλιξε και τον όπλισε με αυτοπεποίθηση. Ο «άσος» έκανε ένα έξοχο πρωτάθλημα, ορισμένες φορές έμοιαζε να κρατά μόνος την ομάδα στα μετόπισθεν και γενικά οι μετοχές του εκτοξεύτηκαν.

Μακέντα: Ικανοποιημένος δίχως δεύτερη σκέψη, γιατί θα ήταν ακόμη στα αζήτητα. Ενώ τώρα, με τον έλληνα προπονητή μπήκε ξανά σε τροχιά διακρίσεων, αποκατέστησε την επαφή του με τα δίχτυα και υποχρέωσε ορισμένους ατζέντηδες να θυμηθούν πως ο ιταλός στράικερ όντως είναι αξιόλογος ποδοσφαιριστής.

Κολοβέτσιος: Με τα πάνω και τα κάτω του. Φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού, αλλά ουδέποτε ένιωσε την εμπιστοσύνη του κόουτς. Ειδικά την εφετινή σεζόν έχασε πόντους και έδαφος, οπότε περιμένει στη συνέχεια να ανακτήσει το χαμένο έδαφος.

Σένκεφελντ: Δεν μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει ότι πρόκειται ίσως για την καλύτερη μεταγραφή της διετίας. Δεν τον γνώριζαν πολλοί. Τον έμαθαν, όμως. Ο βράχος της άμυνας του ΠΑΟ, σε άλλες εποχές θα λέγαμε πως πρόκειται για το… χάμερ που έψαχναν οι αρμόδιοι. Θα του λείψει η βεβαιότητα που ένιωθε με τον Δώνη.

Πούγγουρας: Από εκεί που ουδείς το περίμενε, έγινε σημείο αναφοράς στην άμυνα του Παναθηναϊκού. Το έτερον ήμισυ του Σένκεφελντ, με 2.245 αγωνιστικά λεπτά συμμετοχής στην κανονική διάρκεια. Με τον τεχνικό που αποχωρεί μπήκε στην αθλητική ζωή μας ως ένας πολύ αξιόλογος μπακ.

Χρήστος Δώνης: Εκανε το μπαμ παίζοντας σχεδόν μόνιμα στη βασική ενδεκάδα και είχε να ισορροπήσει ανάμεσα στο «γιος του προπονητή» και το «στέλεχος της μεσαίας γραμμής». Πολύ δύσκολο. Εξ’ ορισμού. Ισως και να απελευθερωθεί, μπορεί έτσι να νιώθει. Καιρός να δείξει την αξία του και μακριά από

το… θερμοκήπιο.

Μπουζούκης: Αν και φόρεσε τη φανέλα των Πρασίνων σε 22 ματς, θυμάται περισσότερο την περασμένη σεζόν. Οταν και ξεπετάχθηκε, όταν ο τεχνικός τον εμπιστεύτηκε και τον έριξε στα βαθιά. Ισως και να τον μάθαμε καλύτερα τώρα, οπότε δεν μας έκανε τόσο εντύπωση το γλυκό του αριστερό πόδι. Ηθελε εφέτος να αγωνιστεί παραπάνω. Κάπου είδε την πόρτα της ενδεκάδας όχι ακριβώς ορθάνοιχτη. Και ίσως μέσα του να έχει ένα μικρό παράπονο…

Κολοβός: Ενα στοίχημα του προπονητή που δεν βγήκε. Στην προετοιμασία όλοι μιλούσαν για τον επιθετικό. Οπως και στα πρόσφατα παιχνίδια του εξτρά πρωταθλήματος, όταν και έβαλε γκολ στο Κλεάνθης Βικελίδης. Και την υπόλοιπη σεζόν; Κάπου λοξοδρόμησε, κάπου χάθηκε, κάπου τον χάσαμε και εμείς. Και βέβαια τον λησμόνησαν από τον πάγκο.

Κουρμπέλης: Βασικός όχι μόνο στον ΠΑΟ αλλά και στην Εθνική. Αρα, τα πήγε καλά με τον Δώνη. Γιατί αμφότεροι είχαν να κερδίσουν από τη συνύπαρξη. Ενα πολύτιμο πετράδι στο ρόστερ του Παναθηναϊκού και δεν χρειάζεται κανέναν προπονητή για να το επιβεβαιώσει.

Χατζηγιοβάνης: Ενα ταλέντο που σταδιακά παλεύει να γίνει φτασμένος ποδοσφαιριστής. Εμαθε με τον προπονητή. Αλλά υπήρχαν και στιγμές που έπρεπε να σκεφθεί καλύτερα, να μείνει στον πάγκο, να μάθει να ενεργεί με την πρέπουσα σοβαρότητα στο χορτάρι και όχι να κάνει εξεζητημένες επιλογές.

Αποστολάκης: Ισως πίστεψε ότι θα έπαιζε περισσότερο. Οτι ο δρόμος της καταξίωσης θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν το διαπίστωσε κατά τη διάρκεια της σεζόν. Ναι μεν πήρε χρόνο συμμετοχής, αλλά τελικά προτίμησε να μετακομίσει στην Κύπρο και να επιχειρήσει μια νέα αρχή.

Ξενόπουλος: Ο Δώνης στα τελευταία ματς θέλησε να τον συστήσει στο ευρύ κοινό. Δεν ήταν κακός σε απόδοση ο τερματοφύλακας που τελικά βρέθηκε μπροστά και από τον Κότσαρη. Με τον ΟΦΗ έδειξε ζωντάνια, απέκρουσε και πέναλτι του Φιγκεϊρέδο. Θα θυμάται αυτές τις στιγμές.

Βαγιαννίδης: Στο μυαλό του μπορεί να στριφογυρίζει η ιδέα πως όφειλαν από το τεχνικό τιμ να τον ρίξουν στις μάχες παραπάνω από τα συνολικά 61′. Λίγο έπαιξε, όντως. Επέλεξε προτού τελειώσει η αγωνιστική περίοδος να συμφωνήσει με την Ιντερ. Μάλλον γιατί δεν έβλεπε φως με την κατάσταση που υπήρχε. Καταλαβαινόμαστε…

Καμπετσής: Οταν προέκυψε στη ζωή του Παναθηναϊκού, είχε την αίσθηση ότι θα αγωνιστεί παραπάνω. Πως θα ήταν ακόμη και βασική επιλογή στη γραμμή των επιθετικών. Αλλες οι προσδοκίες, άλλη η πραγματικότητα. Πώς να μη νιώθει ότι έμεινε πίσω;

Θεοχάρης, Σερπέζης, Αλεξανδρόπουλος, Ζαγαρίτης, Αθανασακόπουλος, Τζαβίδας. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ρεαλιστές. Ολοι τους με οποιονδήποτε προπονητή προφανώς και θα έπαιζαν σε ματς που δεν κρίνεται το παραμικρό. Συνέβη τώρα, στο φινάλε του πρωταθλήματος. Εδειξαν ορισμένα καλά στοιχεία, αλλά η συνέχεια θα δείξει τα περισσότερα. Οπως και το αν ο Δώνης έπρεπε να τους ρίξει νωρίτερα στα βαθιά.