«Περνούσα μέσα από τούνελ φωτιάς»

Αυτό που θυμάμαι είναι ότι κάποια στιγμή, νωρίς το απόγευμα, βγήκα από το σπίτι μου και η φωτιά ήταν ήδη μέσα στην αυλή. Από εκεί και πέρα, προσπάθησα να πάρω την οικογένειά μου και να φύγω όσο ακόμα προλάβαινα. Η φωτιά με κυνηγούσε και ταυτόχρονα βρισκόταν μπροστά μου. Περνούσα μέσα από ένα τούνελ με φωτιά. Ολα αυτά στον δρόμο μπροστά στο σπίτι μου. Τα πάντα καιγόντουσαν. Το απέναντι οίκημα και ολόκληρο το τετράγωνο, τα πάντα. Με το παιδί στην αγκαλιά, τη γυναίκα και τη νύφη μου προχωρούσαμε σχεδόν στα τυφλά μέχρι που τελείως τυχαία συναντήσαμε έναν γείτονα, ο οποίος και αυτός προσπαθούσε να φύγει με το αυτοκίνητό του. Ο άνθρωπος μας έβαλε μέσα και πήγαμε στη θάλασσα, στον Ναυτικό Ομιλο, που είναι στην ευθεία από το σπίτι μας. Ετσι σωθήκαμε. Διαφορετικά θα είχε βρεθεί άλλη μία σορός με στάχτες. Πυροσβεστικό όχημα δεν υπήρχε πουθενά τριγύρω. Για πτητικά μέσα, ούτε λόγος.

Παρότι δεν ήρθαμε σε επαφή με τη φωτιά, το θερμικό κύμα ήταν τόσο ισχυρό που μας προξένησε σοβαρότατα εγκαύματα, στα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπο. Επειτα από αυτό θυμάμαι το νοσοκομείο. Πάλεψα πάνω από 40 ημέρες. Σήμερα οι πληγές έχουν επουλωθεί, αλλά το έγκαυμα δεν γίνεται ποτέ καλά. Αφήνει υπαισθησίες, κνησμό, κάψιμο, πόνο. Αυτά εναλλάσσονται και επηρεάζονται και από τις καιρικές συνθήκες, οπότε ζούμε πλέον με αυτό.

Το ψυχικό τραύμα από αυτήν την εμπειρία είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν εφιάλτες. Ξυπνάς το βράδυ και δεν μπορείς να κοιμηθείς ξανά, βλέπεις στον ύπνο σου χίλια δυο πράγματα. Αυτά δεν πρόκειται να περάσουν. Μπορεί να αραιώνουν σε συχνότητα, αλλά δεν περνούν. Οσο δυνατός και αν είσαι σαν χαρακτήρας, όσο και αν έχεις ξεπεράσει αυτό το βίωμα, δεν μπορείς να το απορρίψεις τελείως. Και βέβαια μιλάμε για κάτι που συνέβη σε τρία με πέντε λεπτά. Είναι υπεραρκετά για να σου αλλάξουν τη ζωή.

Αν κάποιος είχε προειδοποιήσει τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εγκαίρως, ένα περιπολικό, κάτι, κάποιος, πιστεύω ότι τουλάχιστον 80 από τους 102 νεκρούς θα είχαν γλιτώσει. Ευελπιστώ σε τιμωρία των υπευθύνων. Οχι εκδικητικά, προς τη Δούρου ή τον Ψινάκη ή τον Μπουρνού. Θα ήταν αστείο. Αυτοί που χάθηκαν δεν γυρίζουν πίσω. Ομως θέλω να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι κριθούν υπεύθυνοι ώστε να μην ξανακούσουμε ότι συνέβη κάτι αντίστοιχο σε κανέναν και ποτέ. Αυτό είναι που με καίει εμένα: η παραδειγματική τιμωρία. Αυτό το σπάσιμο του καλόγερου της διαπλοκής που τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ βαθιά. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που το ελληνικό κράτος τούς εμπιστεύεται τη ζωή των πολιτών να κάνουν τέτοια προσωπικά παιχνίδια.