Πρασινοκόκκινο νόστιμον ήμαρ…

Βιάστηκε ο Παναθηναϊκός να ανακοινώσει χθες το πρωί την επιστροφή του Ζακ Ογκαστ: βιάστηκε από σημειολογικής πλευράς διότι o ελληνοαμερικανός σέντερ λέγεται Αύγουστος (Αugust), όχι Ιούλιος!

Αλλά την ίδια στιγμή, δίκην οξυμώρου σχήματος, έπεσε κιόλας διάνα η ανακοίνωση της μεταγραφής, διότι χθες είχε τη γιορτή του: ο απόφοιτος του πανεπιστημίου Νοτρ Νταμ βαφτίστηκε στη γενέτειρά του (Κέμπριτζ, Μασαχουσέτη) με τα ονόματα Ζαχαρίας και Ηλίας όπως επιτάσσει η εκ μητρός ελληνική καταγωγή του: γιος του Αϊτινού Ζαν Μπαζίλ Ογκαστ και της Λίας Τζιμούλη και εγγονός του Λούη Τζιμούλη και της Μπέσυ Μαργαρίτη, οι οποίοι μετανάστευσαν από την Αγιά Σωτήρα του Πενταλόφου της Κοζάνης στην Αμερική το 1949.

Ο Ογκαστ, που πριν από 13 ημέρες γιόρτασε τα 27α γενέθλιά του επανακάμπτει στο ΟΑΚΑ μετά τη διετή θητεία του στη Γαλατασαράι, πιο ώριμος, πιο έτοιμος και ικανότερος να θωρακίσει περισσότερο απ’ όσο στην πρώτη θητεία του (2017-18) τη ρακέτα των Πρασίνων.

Τη σεζόν 2017-18 με τον Παναθηναϊκό ο Ογκαστ είχε μέσο όρο στη μεν Ευρωλίγκα 1.5 πόντους και 1.4 ριμπάουντ, με ποσοστά ευστοχίας 62.5% στα δίποντα και μόλις 11.1% στις βολές (1/9) σε έξι λεπτά συμμετοχής, στο δε ελληνικό πρωτάθλημα 7.8 πόντους και 4.6 ριμπάουντ, με ποσοστά ευστοχίας 70.65 στα δίποντα και 48.2% στις βολές.

Σε κάθε περίπτωση οι επιστροφές έχουν την τιμητική τους αυτές τις μέρες, επιβεβαιώνοντας κιόλας τον τίτλο του μυθιστορήματος (που γυρίστηκε και σε ταινία με τέσσερις διασκευές) του Τζέιμς Κέιν…

Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές!
Ο ταχυδρόμος από τη Μασαχουσέτη χτυπάει όντως δυο φορές, αλλά για εκείνον από τη Θεσσαλονίκη η υπόθεση θα τριτώσει: ο Κώστας Σλούκας συστήνεται και πάλι ως παίκτης του Ολυμπιακού (με συμβόλαιο για 2+1 χρόνια) όπως έχει συμβεί άλλες δυο φορές στο παρελθόν: από το 2008 έως το 2010 και (μετά την επιστροφή του για μια σεζόν ως δανεικού στον Αρη) από το 2011 έως το 2015. Στον Ολυμπιακό αυτή η ιστορία είναι déjà vu από το παρελθόν και η δουλειά πάει σχοινί κορδόνι με τον τρις πρωταθλητή Ευρώπης (Ολυμπιακός 2012 και 2013, Φενέρμπαχτσε 2017) να βαδίζει στα χνάρια δυο συμπαικτών και του προπονητή του, που επίσης ξαναγύρισαν στον Πειραιά, χώρια όλοι όσοι το διέπραξαν στο παρελθόν: Φαίδων Ματθαίου, Στιβ Γιατζόγλου, Γιάννης Ιωαννίδης, Ντούσαν Ιβκοβιτς, Μίλαν Τόμιτς, Θοδωρής Παπαλουκάς, Γιώργος Μπαρτζώκας, Γιάννης Σφαιρόπουλος και πάει λέγοντας…

Ο Σλούκας ισοφαρίζει σε διαφορετικές θητείες τον Γιώργο Πρίντεζη, ο οποίος παλιννόστησε στον Πειραιά μετά τα… διαλείμματα στην Ολύμπια Λάρισας και στην Ουνικάχα Μάλαγα. Συν τοις άλλοις ξεπερνάει τον Κώστα Παπανικολάου που επέστρεψε μετά το πέρασμά του από την Μπαρτσελόνα, τους Ρόκετς και τους Νάγκετς και τον Γιώργο Μπαρτζώκα ο οποίος επανέκαμψε πριν από έξι μήνες.

Στην περίπτωση του τριαντάχρονου γκαρντ ισχύει επίσης το περί τρίτης και φαρμακερής φοράς, καθότι στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από το φευγιό του, παίχθηκαν άλλα δυο σενάρια επιστροφής που ωστόσο δεν κατέληξαν σε επανασύνδεση.

Οι τίτλοι τέλους στην προηγούμενη σχέση των δυο πλευρών είχαν γραφτεί στις 26 Ιουνίου του 2015, όταν ο Σλούκας κατεβαίνοντας από τα επί της οδού Δραγατσανίου, γραφεία της «Arcadia», μετά το τετράωρο ραντεβού του με τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο και τον Γιώργο Σκινδίλια, ο Σλούκας είχε πει τρεις λέξεις: «Δεν θα μείνω»! Πέντε χρόνια αργότερα γυρίζει για να μείνει, επιβεβαιώνοντας κιόλας την ακροτελεύτια φράση της γραπτής ανακοίνωσης που έδωσε το ίδιο βράδυ στη δημοσιότητα και ο ίδιος διευκρίνιζε ότι δεν ήθελε να είναι «απλή δήλωση αποχαιρετισμού»…

Εγραφε λοιπόν τότε ότι «πήρα μια απόφαση αποκλειστικά και μόνο με αγωνιστικά κριτήρια, δεν ήθελα η όλη υπόθεση να μετατραπεί σε σίριαλ και δεν έβαλα ποτέ τον Ολυμπιακό σε καμιά διαδικασία πλειστηριασμού» και κατέληγε με κάτι σαν υπόσχεση που παίρνει τώρα σάρκα και οστά… «Δεν λέμε αντίο, αλλά εις το επανιδείν»!

Ο Σλούκας αποτελεί την έκτη καλοκαιρινή προσθήκη στο ρόστερ του Ολυμπιακού μετά τον Ααρον Χάρισον, τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη, τον Χασάν Μάρτιν, τον Λιβιό Ζαν Σαρλ και τον Τσαρλς Τζένκινς. «Χωρίς να θέλω να βάλω πίεση στον Ολυμπιακό, το κίνητρό μου είναι να κατακτήσω ένα τρόπαιο της Ευρωλίγκας μέχρι το τέλος της καριέρας μου» τόνισε σε συνέντευξή του ο αμερικανός γκαρντ. Και συμπλήρωσε: «Δεν είμαι σούπερ σταρ, αλλά ένα κομμάτι του παζλ και ένας παίκτης που θα μάχεται ως το τελευταίο δευτερόλεπτο».