Από τη «Φόνισσα» στη «γυναίκα ταραντούλα»

Τα φώτα έσβησαν και οι τρεις πρωταγωνιστές της παράστασης άρχισαν να κατευθύνονται προς τη σκηνή του Μικρού Θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου. Ακριβώς δίπλα μου ένας άνδρας μέσης ηλικίας άρχισε να ασφυκτιά, να πνίγεται, η συνοδός του να ζητάει βοήθεια. Ο γιατρός έτρεξε δίπλα του, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες – συνήλθε. Εμεινε δίπλα του για αρκετή ώρα κρατώντας του το χέρι και όταν έσβησαν ξανά τα φώτα.

Τα πάθη της Φραγκογιαννούς, εκείνα που στους στίχους του ο Μάνος Ελευθερίου ονόμασε φυλαχτό, έγιναν κρίκοι μνήμης, απολογισμού και συναισθηματικής έκρηξης. Η τραγικότητα της ύπαρξής μας δίπλα μας, μπροστά μας, με τον πιο τρόπο ηχηρό. Ηταν οι πρώτες σκέψεις που αναδύθηκαν όταν άρχισε να ξετυλίγεται το ηχητικό σύμπαν για τον παπαδιαμαντικό κόσμο, που έφτιαξε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μέσα από μια ιδιαίτερη παράσταση, η οποία παρουσιάστηκε στο πρώτο διήμερο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο σημαντικός τραγουδοποιός αποκάλυψε τη δική του ματιά σε ένα έργο, το οποίο αποτυπώνει μέσα από τα βάσανα της ηρωίδας του σκιαθίτη λογοτέχνη, το σκληρό και ανελέητο πρόσωπο της ζωής. Αυτό που αντικρίζουμε – και – μέσα από τα δόντια της παγκόσμιας πανδημίας. «Ηταν δύσκολα με τις πρόβες και με τις αποστάσεις. Δεν ζω στην Αθήνα και δεν μπορώ να μετακινηθώ και δουλέψαμε μέσω σκάιπ» είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης εξηγώντας τις δυσκολίες για την προετοιμασία του έργου – σχόλιο σε όσα συμβαίνουν γύρω μας κι εντός μας. Τίτλος της «Αλκίνοος Ιωαννίδης – Live looping» και στο κέντρο της ο εξαίσιος ερμηνευτής τοποθέτησε τα δυο τελευταία κεφάλαια από το σπουδαίο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Φόνισσα», αλλά και δικές του σκέψεις και τραγούδια από την προσωπική του δημιουργία.

Συνοδοιπόροι του σε αυτό το ταξίδι η Κόρα Καρβούνη, με την οποία μοιράστηκε την αφήγηση του κειμένου της Φόνισσας, υπό τους μαγικούς ήχους του νέι και των πλήκτρων του Χάρη Λαμπράκη. Ο επίλογος γράφτηκε με κάποια κομμάτια από τη δισκογραφία του. Εξίσου όμως δυνατά και ανάγλυφα ήταν τα ενδιάμεσα στιγμιότυπα της βραδιάς. Οπως η αγωνία του Αλκίνοου στο κείμενό του «… η μέρα θα ‘ρθει, κι αν έχω φύγει αυτή θα ‘ρθει, τεράστια και ήσυχη. Τότε θα γονατίσει το θεριό, θα γείρει να λιαστεί ανάσκελο το σκότος. {…] Για να γίνει το σπαθί νερό και η δίψα παραμύθι….». Ή η προσωπική ιστορία που αφηγήθηκε και έγινε λύτρωση: «Ενα κορίτσι την Κύπρο έμεινε ορφανό. Οι συγγενείς του το έδωσαν παραδουλέφτρα σε ένα πλούσιο σπίτι στη Λευκωσία. Στα 14 της έμεινε έγκυος από τον γιο του αφεντικού. Την έδιωξαν και έζησε δύσκολα. Εκανε 12 παιδιά εκτός γάμου. Εζησαν τα πέντε. Ενα από αυτά ήταν ο πατέρας μου».

Το τελευταίο τραγούδι που ακούστηκε από τον Αλκίνοο ήταν «Η γυναίκα ταραντούλα». Ο επίλογος όμως ανήκει στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη – δια στόματος Κόρας Καρβούνη:

«Η γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατον εις το πέρασμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βράχον του ερημητηρίου με την ξηράν, εις το ήμισυ του δρόμου, μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».