Μεγαλύτερο από το ίδιο το μπάσκετ!

Δώδεκα ημέρες, για την ακρίβεια δώδεκα νύχτες, έμειναν για την επανεκκίνηση του ΝΒΑ και ασφαλώς τα ζητούμενα είναι πολύ περισσότερα από τα δεδομένα…

Υπερβάλλοντας σε έναν βαθμό, θαρρώ πως δεν υπάρχουν καν δεδομένα, σε αντίθεση με τα πλείστα όσα ζητούμενα…

Το θέμα δεν είναι ποια ομάδα θα διανύσει όλο τον δρόμο και θα κατακτήσει τον τίτλο, ούτε εάν πρωταθλητές θα βγουν οι «δικοί μας» (ελέω του Αντετοκουνμπέικου) Μιλγουόκι Μπακς ή οι Λέικερς του ΛεΜπρόν Τζέιμς που κι αυτόν εγώ τον θεωρώ κομματάκι δικό μου από παλιά. Η όποιος άλλος…

Το θέμα είναι πώς θα προσαρμοσθούν στις ιδιάζουσες συνθήκες οι 22 ομάδες και οι παίκτες και δεν εννοώ μονάχα το περιβάλλον της «φούσκας» που στήθηκε στην Disneyworld του Ορλάντο, αλλά και το καθαρά μπασκετικό σκέλος…

Το ΝΒΑ κατέβασε βιαίως τα ρολά το βράδυ της 11ης Μαρτίου και από τότε δεν κουνιέται φύλλο! Θα παιχθούν κάποια φιλικά ματς τις επόμενες ημέρες, αλλά προφανώς μετά από 4,5 μήνες και όλα όσα μεσολάβησαν, το μπάσκετ δεν είναι το ίδιο.

Εδώ δεν είναι η ζωή πια ίδια, θα μείνει απαράλλαχτο το μπάσκετ;

Πολλοί παίκτες σύρονται σε αυτή τη συνέχιση του πρωταθλήματος, χωρίς να το θέλουν. Κάποιοι στύλωσαν τα ποδάρια και θα απόσχουν. Ολοι θα έχουν στο μυαλό τους την ανησυχία για τον κορωνοϊό, την απομάκρυνση από τις οικογένειές τους, την απουσία του κόσμου, τις κοινωνικές

ταραχές (με αφορμή και τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ) και πάει λέγοντας…

Μέχρι τώρα όλοι αυτοί στην καριέρα τους έπαιζαν μπάσκετ, ζούσαν για το μπάσκετ, είχαν στο μυαλό τους μόνο το μπάσκετ. Τώρα με όλα όσα έχουν συμβεί κυριεύονται από ένα σωρό ανησυχίες και αμφιβολίες για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η πρωτόγνωρη ιστορία και πού θα καταλήξει σε δυόμισι μήνες από τώρα…

Πρέπει να ξαναβρούν τα πατήματά τους, τον ρυθμό τους, τους συμπαίκτες τους, τη ρουτίνα τους και πάνω απ’ όλα τον εαυτό τους. Και βεβαίως γνωρίζουν καλά ότι συμμετέχουν σε κάτι που είναι πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το μπάσκετ!