Η κληρονομιά του Δώνη

Με το τυπικό φινάλε της Superleague αύριο, η πραγματικότητα για τον Παναθηναϊκό είναι ιδιαίτερα σκληρή.

Συμπληρώνει μια δεκαετία χωρίς πρωτάθλημα – αρνητική επίδοση όλων των εποχών για τους Πράσινους στην Α’ Εθνική, καθώς η προηγούμενη χειρότερη επίδοση ξεκινάει προπολεμικά! Οταν μετά τον τίτλο του 1930, το Τριφύλλι έμεινε 19 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα μέχρι το 1949 που πανηγύρισε ξανά. Βέβαια στην πραγματικότητα ήταν 12 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα αφού τόσες διοργανώσεις έγιναν, καθώς λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν υπήρχε πρωτάθλημα για κάποια χρόνια.

Δυστυχώς για τους Πράσινους το μέλλον είναι ζοφερό (τουλάχιστον για άμεση διεκδίκηση – με αξιώσεις και όχι στα λόγια – του τίτλου της Superleague), τη στιγμή που οι βασικοί τους αντίπαλοι δείχνουν να έχουν ανοίξει την ψαλίδα. Και αυτό δεν αλλάζει από το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός ήταν ανταγωνιστικός εφέτος σχεδόν σε όλα τα ντέρμπι, με εξαίρεση αυτό στο Γ. Καραϊσκάκης με τον Ολυμπιακό στα πλέι οφ.

Μάλιστα η απαγόρευση συμμετοχής στα Κύπελλα Ευρώπης έκανε έτσι και αλλιώς και πιο άχαρη τη διαδικασία των πλέι οφ για το Τριφύλλι, που όμως έχει μια σημαντική κληρονομιά από τον απερχόμενο προπονητή του, Γιώργο Δώνη, που θα πρέπει να προφυλάξει ως κόρην οφθαλμού.

Σαν πατέρας
Πρόκειται για πιτσιρικάδες – οι περισσότεροι από τα «σπλάχνα» της ομάδας – που άφησαν το στίγμα τους, δουλεύοντας σε ένα εξαιρετικό μοντέλο με τον έλληνα προπονητή, ο οποίος, κακά τα ψέματα, όχι μόνο έχει την ικανότητα και σε αυτό το κομμάτι, αλλά για τους περισσότερους δεν ήταν απλώς ο προπονητής τους, αλλά σαν δάσκαλος αλλά και δεύτερος πατέρας τους. Και πρώτος φυσικά στην περίπτωση του γιου του Χρήστου, που όμως έφυγε τελικά από την ομάδα πριν από τον πατέρα του.

Το πιο δύσκολο κομμάτι για τον Παναθηναϊκό, που περνά πλέον σε μια νέα εποχή, αυτή του τεχνικού διευθυντή Τσάβι Ρόκα και του νέου προπονητή, είναι ότι εν μέσω πανδημίας λόγω του κορωνοϊού θα αλλάξει αναγκαστικά τουλάχιστον τη μισή ενδεκάδα αλλά και προπονητή, την ώρα που οι βασικοί ανταγωνιστές του μένουν σε σημαντικό βαθμό ίδιοι και απαράλαχτοι.

Ο 46χρονος – πρώην τεχνικός της Ρεάλ Κ19 – Ντάνι Πογιάτος, τον οποίο είχε ξεχωρίσει ο Τσάβι Ρόκα, έχοντας πάρει τις καλύτερες συστάσεις από τον Ζόρντι Κρόιφ με τον οποίο έχει δουλέψει μαζί στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, θα είναι όπως όλα δείχνουν ο αντικαταστάτης του Γιώργου Δώνη.

Η πρόκληση του Ρόκα
Εδώ είναι πολύ βασικός ο ρόλος του τεχνικού διευθυντή του Τσάβι Ρόκα να μη «χαθούν» παίκτες ταλέντα που έλαμψαν εφέτος καθώς είναι αυτός που θα κάνει τις βασικές εισηγήσεις στον νέο τεχνικό έχοντας κάνει μια πρώτη αξιολόγηση (θα πρέπει εκτός από τεχνοκρατική να είναι και δίκαιη) του έμψυχου δυναμικού της ομάδας.

Και μην ξεχνάμε ότι όσο καλός και να είναι ο Τσάβι Ρόκα στην ανεύρεση παικτών για παράδειγμα, δεν έχει την ίδια αντίληψη και… μυρωδιά των αποδυτηρίων που είχε ο κόουτς Δώνης.

Αυτό συνεπάγεται και το αντίστοιχο δέσιμο (χωρίς να σημαίνει ότι αφήνεις τους παίκτες πολύ χαλαρούς, το αντίθετο) με τους παίκτες της ομάδας, ιδιαίτερα τους Ελληνες που προέρχονται και από την ίδια την ομάδα. Εχοντας μάλιστα ανακοινώσει ο ισπανός τεχνικός την πρόταση για μείωση του 10% στις αμοιβές των παικτών, την ίδια ημέρα της δημοσιοποίησης του διαζυγίου με τον 50χρονο κόουτς, τον έχουν απομακρύνει από τους περισσότερους ποδοσφαιριστές και εδώ θα πρέπει να χτίσει και πάλι τις σχέσεις απο την αρχή.

Αυτή θα είναι ίσως και η πιο δύσκολη αποστολή του ισπανού τεχνικού διευθυντή να κερδίσει (μαζί με τον νέο προπονητή) τα αποδυτήρια.

Αρχές και «χημεία»
Ο Γιώργος Δώνης εκτός από εξαιρετικούς – δουλεμένους σε σημαντικό βαθμό – νέους παίκτες αφήνει παρακαταθήκη στον αντικαταστάτη του, πάνω απ’ όλα μια ομάδα με συγκεκριμένες ποδοσφαιρικές αρχές και δουλεμένη σε τέτοιο βαθμό που με τις σωστές προσθήκες (και ανανεώσεις) παικτών η ομάδα μπορεί να κάνει ένα ακόμα βήμα παραπάνω.

Οπως κάνει τα τελευταία χρόνια στα χέρια του έλληνα τεχνικού και ας μην μπόρεσε ο τελευταίος να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το

πρότζεκτ που είχαν εκπονήσει με τον Νίκο Νταμπίζα.

Oι αμυντικοί Ηλίας Χατζηθεοδωρίδης (23 χρόνων), Βαγγέλης Θεοχάρης (22),  Βασίλης Ζαγαρίτης (19), φυσικά οι μέσοι Τάσος Χατζηγιοβάνης (23) και  Γιάννης Μπουζούκης (22), οι 19χρονοι Ανδρέας Αθανασακόπουλος, Δημήτρης Σερπέζης και Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος και ο επιθετικός Αργύρης Καμπετσής (21) είναι από τα παιδιά που επί Γιώργου Δώνη αυτή τη διετία άφησαν το στίγμα τους.

Αλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, ενώ έπαιζαν και για τον προπονητή τους, έχοντας πάρει τις ευκαιρίες τους.

Είναι παιδιά που δεν πρέπει να «καούν» ούτε όμως να πάρουν τα μυαλά τους αέρα, ώστε να μπορέσουν και να βοηθήσουν την ομάδα τους και να κερδίσουν και αυτοί από τη διαδικασία.

Σε άλλες εποχές, ο Γιάτσεκ Γκμοχ με αρκετούς πιτσιρικάδες και τα περίφημα… θαλασσινά (Κάβουρας – Καραβίδας) είχε πάρει νταμπλ. Είπαμε όμως, άλλες εποχές.