Η σημασία του προπονητή

Η εικόνα έκανε τον γύρο του Διαδικτύου. Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα και της Ατλέτικο έκαναν διάλειμμα για να δροσιστούν. Στη δεξιά πλευρά βρίσκονταν οι Κολτσονέρος οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί όλοι ανεξαιρέτως γύρω από τον προπονητή τους Ντιέγο Σιμεόνε και τον άκουγαν με ευλάβεια.

Αριστερά υπήρχε ένα σκορποχώρι. Μόνος ο Κίκε Σετιέν, κανένας παίκτης της Μπαρτσελόνα δεν τον πλησίασε να ανταλλάξει απόψεις μαζί του ή να λάβει εντολές για τη συνέχεια του αγώνα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι ποδοσφαιριστές της καταλανικής ομάδας αγνοούσαν επιδεικτικά τον Σετιέν αλλά και τους συνεργάτες του. Και μάλλον δεν θα είναι η τελευταία.

Φυσικά αυτή η αποστροφή των παικτών προς τον προπονητή τους έχει αντίκτυπο και στον αγωνιστικό χώρο.

Μια φυσική αντίδραση που αγνοούν πολλοί διοικητικοί ηγέτες οι οποίοι πιστεύουν – αλλά φοβούνται να ομολογήσουν – πως ξέρουν πάντα κάτι παραπάνω.

Ο προπονητής είναι ο πραγματικός ηγέτης σε μια ομάδα. Αυτός που επιβάλει κανόνες, θέτει στόχους, εμπνέει, προκαλεί σεβασμό μέσα στον κρυμμένο φόβο.

Αντιπαραβάλλοντας τον Σετιέν με τον Κλοπ γίνεται αντιληπτή η χαώδης διαφορά στο θέμα της ηγεσίας. Ο Φαν Ντάικ έλεγε τις προάλλες πως προτίμησε τη Λίβερπουλ από άλλες ομάδες λόγω του Γερμανού. Κάποτε τα ίδια έλεγαν άλλοι παίκτες για τον Κρόιφ, τον Φέργκιουσον, τον Μουρίνιο, τον Γκουαρντιόλα. Κανείς δεν πρόκειται να πει «ήρθα στην Μπαρτσελόνα για τον Σετιέν». Κι ας είναι πιθανό ο Ισπανός να διαθέτει περισσότερες γνώσεις από τον ομόλογό του της Λίβερπουλ.

Η διαφορά τους είναι η ψυχική σύνδεση με τους παίκτες. Στην Αγγλία προβλέπεται να λαμβάνουν μετάλλιο πρωταθλητή μόνο οι ποδοσφαιριστές που έχουν πάνω από πέντε συμμετοχές. Ο Κλοπ δίνει μάχη αυτές τις ημέρες ώστε να πάρουν μετάλλιο ακόμα κι αυτοί που έπαιξαν ένα λεπτό «γιατί η ομάδα είναι ομάδα. Ή όλοι ή κανένας» όπως λέει. Στην περίπτωση που δεν τα καταφέρει θα χαρίσει το δικό του μετάλλιο. Με μια απλή κίνηση κερδίζει για πάντα την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των παικτών του.