Μουσικά όνειρα, Τοσκάνη και ληστείες

Δύο ταινίες ασχολούνται με τη δυσκολία νέων ανθρώπων να βρουν την καταξίωση υλοποιώντας το όνειρό τους, τη μουσική. Διόλου τυχαία και στις δύο ταινίες κεντρικά πρόσωπα είναι γυναίκες….

Θεωρητικά μιλώντας, η πιο πρωτότυπη από τις δύο είναι βρετανική, η «Wild Rose» (Αγγλία, 2018) του Τομ Χάρπερ. Και τη βρίσκεις πρωτότυπη γιατί πόσες αλήθεια γυναίκες στη σύγχρονη Γλασκώβη θα μπορούσαν να έχουν τόσο μεγάλο «κόλλημα» με την αμερικανική country μουσική όσο η Ρόουζ Λιν αυτής της ταινίας; Από μόνο του αυτό είναι κάτι που σου φτιάχνει τη διάθεση και ένας λόγος παραπάνω η καλή ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλει στον ρόλο. Πάνω της είναι κτισμένη όλη η ταινία που θέλει (και μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει) να ισορροπήσει ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα αφού το παρόν της Ρόουζ Λιν είναι ένα βήμα πριν από την απόλυτη καταστροφή: πρώην κατάδικος, εργάζεται ως καθαρίστρια υπερπολυτελούς σπιτιού, είναι αναγκασμένη να φορά ηλεκτρονικό βραχιόλι στο πόδι, έχει δύο ανήλικα παιδιά να μεγαλώσει και μέσα σ’ όλα θέλει να γίνει και τραγουδίστρια της country. Aν δεν είχε τη στήριξη της απολύτως προσγειωμένης μητέρας της (θαυμάσια, όπως πάντα, η Τζούλι Γουόλτερς) θα είχε χάσει κάθε ελπίδα. Η ταινία όμως πατά καλά στη γνωστή (και εντέλει εύκολη) συνταγή που λέει ότι το πάθος ανοίγει τα φτερά μας. Οπότε η Ρόουζ Λιν, υπερασπιζόμενη με θάρρος και τσαμπουκά το πάθος της για τη μουσική, γίνεται πλοηγός ενός ταξιδιού του οποίου τον προορισμό γνωρίζουμε ήδη από τους τίτλους αρχής.

Γυναίκα είναι και το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας της Νίσα Γκενάτρα «Ονειρα στην Καλιφόρνια» («The high note», 2020), η Ντακότα Τζόνσον των «50 αποχρώσεων του γκρι» και της «Σουσπίρια». Η κόρη του Ντον Τζόνσον υποδύεται την Μάγκι, επίσης μια «αόρατη», σύγχρονη νέα, την προσωπική βοηθό μιας επιτυχημένης μαύρης τραγουδίστριας (η Τρέισι Ελις Ρος, κόρη της Νταϊάνα Ρος), που την εκτιμά μεν, όχι τόσο όμως ώστε να της δώσει «βήμα» για να πάει μπροστά. Δεν πειράζει, η Μάγκι θα το κατακτήσει μόνη της πηγαίνοντας κόντρα σε όλα και όλους, εκφράζοντας με σθένος την άποψή της ακόμα και σε έναν «killer» παραγωγό που δεν τη χωνεύει (ο ράπερ Ice Cube σε έναν ακόμη λιγάκι «λοξό» β’ ρόλο). Η ταινία αποκτά διπλό ενδιαφέρον, από τη μια πλευρά το ανθρώπινο και από την άλλη το μουσικολογικό – η Μάγκι είναι εξπέρ της μουσικής ιστορίας, εξ ου και το αφτί της είναι ένα από τα πιο πολύτιμα εργαλεία για το μέλλον της. Με άλλα λόγια, περνάς και σε αυτή την ταινία καλά, χωρίς βέβαια να πετάς ποτέ τη σκούφια σου· απλώς η ώρα κυλά χωρίς να το καταλαβαίνεις και πολύ πιθανόν λίγο μετά το τέλος της ταινίας να την έχεις ξεχάσει.Βαθμολογία: 5

(και στις δύο)

Μπαμπάς και γιος

Ευχάριστη και η «συνάντηση» επί της οθόνης του ιρλανδού ηθοποιού Λίαμ Νίσον με τον γιο του Μάικλ Ρίτσαρντσον στο «Made in Italy» (Ιταλία/Αγγλία, 2020), ένα οικογενειακό δραματάκι με πινελιές χούμορ, όπου ο πρώτος υποδύεται τον ζωγράφο πατέρα του δεύτερου. Από τότε που η μητέρα του νεαρού πέθανε δεν τα πηγαίνουν και πολύ καλά, αλλά – ποιος ξέρει; – όλα μπορούν να συμβούν στην Τοσκάνη, εκεί όπου βρίσκεται το σπίτι το οποίο ο μικρός θέλει να πουληθεί, ώστε με τα χρήματα να αποκτήσει την γκαλερί των ονείρων του από την πρώην γυναίκα του. Η Τοσκάνη είναι μια τοποθεσία που από μόνη της «μιλά» στο σινεμά, αρκεί να θυμηθούμε δεκάδες ταινίες όλων των ειδών, από το «Μπόμπι Ντίρφιλντ» ως το «Γνήσιο αντίγραφο» και από το «Να με φωνάζεις με το όνομά μου» ως τα «Γράμματα στην Ιουλιέτα». Το ίδιο συμβαίνει κι εδώ, η φύση σε ρουφά, όπως ακριβώς ρουφά το ντουέτο που κατά μία έννοια κάνει και την ψυχοθεραπεία του, αφού ο Νίσον έχασε την γυναίκα του Νατάσα Ρίτσαρντσον που ήταν μήτερα του Ρίτσαρντσον. Ο σκηνοθέτης Τζέιμς Ντ’ Αρσι απλώς τους κινηματογραφεί…

Βαθμολογία: 6

Ληστεία α λα αργεντίνικα

Η τέλεια ληστεία δεν έπαψε ποτέ να τροφοδοτεί με ιδέες σινεμά και τηλεόραση, αν και στις μέρες μας ο πήχης έχει πιάσει ταβάνι μετά την επιτυχία της σειράς «Casa del Papel». Στην περίπτωση της αργεντίνικης ταινίας «Το κόλπο του αιώνα» («El robo del siglo», 2020) πυρήνας της ιστορίας είναι η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον «εγκέφαλο» μιας ληστείας τράπεζας και έναν έμπειρο, επαγγελματία κλέφτη που την έχει ήδη «πατήσει» τρεις φορές. Ο πρώτος (Ντιέγκο Περέτι) δεν έχει μητρώο, διδάσκει πολεμικές τέχνες, πιστεύει ότι μπορεί να κάνει focus επειδή παίρνει μαριχουάνα (γι’ αυτό την παίρνει) και θέλει να πιάσει την καλή για ένα ομορφότερο αύριο. Ο άλλος (Γκιγιέρμο Φραντσέλα) είναι μεγαλύτερός του, έχει χιούμορ και κάνει της «σπείρας», συμβάλλοντας με τον τρόπο τους στην εξέλιξη αυτής της «μικρής» αλλά ευχάριστης ταινίας, που σου δίνει την εντύπωση ότι οι συντελεστές της τη γύρισαν απλώς για το κέφι τους (ο σκηνοθέτης Αριέλ Γουίγκερμαν είχε συνεργαστεί με τον Περέτι στην οικογενειακη κομεντί «Χωρίς παιδιά»). Η ώρα περνά χαλαρά, απαιτήσεις ιδιαίτερες δεν υπάρχουν, αλλά δεν λείπουν και οι εκπλήξεις που προσθέτουν στο όλο εγχείρημα μια πικάντικη νοστιμιά. Τέλος, να σημειωθεί ότι η ιστορία είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα.

Βαθμολογία: 5

What’s up doc?

Η ευχάριστη επιστροφή του καλού γάλλου ηθοποιού Μισέλ Μπλαν στην ταινία του Τριστάν Σεγκουέλα «Εναν γιατρό παρακαλώ» («Docteur?», Γαλλία, 2019) δεν αρκεί για να τη βοηθήσει να ξεφύγει από αυτό που είναι – τίποτε περισσότερο από μια συμπαθητική αλλά εντελώς επίπεδη δραματική κομεντί. Ο Μπλαν είναι ο «παραιτημένος από τη ζωή» γιατρός SOS που πλέον αντιμετωπίζει κάθε περιστατικό με απροκάλυπτο κυνισμό. Ωσπου μια βραδιά ένας μετανάστης (Χακίμ Τζεμίλ) μπαίνει στη ζωή του. Ο γιατρός τον χρησιμοποιεί ως βοηθό γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να μετακινηθεί λόγω μέσης. Η ιδέα είναι ο μετανάστης να εμφανίζεται στη θέση του γιατρού και μέσω τηλεφώνου (με τον γιατρό) να ξεπερνιέται ο κίνδυνος. Τα περιστατικά είναι αρκετά, όλα συμβαίνουν σε μια νύχτα και η υπερβολή έχει φυσικά τον πρώτο λόγο σε ένα buddy movie που αλληθωρίζει προς τους «Αθικτους» (το ρατσιτσικό ζήτημα πάντα παρόν) αλλά που, κακά τα ψέματα, μετά το ξάφνιασμά της αρχής πολύ σύντομα στερεύει από ευρήματα και φουσκώνει από «κοιλιές».

Βαθμολογία: 5

Επανεκδόσεις

«Η νύχτα του κυνηγού» («The night of the hunter», ΗΠΑ, 1955). Ενα τεράστιο σκηνοθετικό επίτευγμα του ηθοποιού Τσαρλς Λότον που γύρισε την ταινία λίγα χρόνια πριν πεθάνει από την επάρατη νόσο (1962). Σε αυτό το ασπρόμαυρο νουάρ αριστούργημα ο Ρόμπερτ Μίτσαμ, στην πιο μεγαλειώδη (και πιο απειλητική) στιγμή της υποκριτικής καριέρας του, υποδύεται τον ψευδοπάστορα που καταδιώκει δύο παιδιά (Μπίλι Τσάπιν, Σάλι Τζέιν Μπρους) προκειμένου να αποκτήσει τον κρυμμένο θησαυρό που εκείνα μόνο γνωρίζουν πού βρίσκεται. Μια τρομερά παρεξηγημένη στην εποχή της ταινία, η οποία όμως στο πέρασμα του χρόνου επανεκτιμήθηκε βρίσκοντας τη θέση που της αξίζει. Ο Μίτσαμ, που είχε δουλέψει με όλους τους μεγάλους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ, είπε κάποια στιγμή ότι ο καλύτερος όλων ήταν ο Τσαρλς Λότον, ο οποίος εμπνευσμένος από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό (αλλόκοτες σκιές, σουρεαλιστικά σετ και παράξενες γωνίες λήψης) δημιουργεί ένα γνήσια τρομακτικό κλίμα, το οποίο αντανακλά την ψυχοσύνθεση και την προσωπικότητα του πάστορα.

«Η δίκη» («La proces», Γαλλία / Ιταλία / Δυτική Γερμανία, 1962). Ακόμα μια άκρως ατμοσφαιρική επανέκδοση, επίσης ασπρόμαυρη, μια κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Φραντς Κάφκα, η οποία δεν θα μπορούσε να το τιμήσει καλύτερα. Με καθοδηγητή τον ιδιοφυή Ορσον Γουέλς, ο Αντονι Πέρκινς ταιριάζει τέλεια στον ρόλο του ασκητικού, μονίμως κάθιδρου και αγχωμένου Κ. που δεν μπορεί να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο οι «Αρχές» τον συλλαμβανουν. Οπως και στο μυθιστόρημα, ελάχιστα εξηγούνται στην ταινία και τα πάντα λέγονται κάτω από τις γραμμές – η απειλή πλανάται μονίμως στον αέρα και ο «κατηγορούμενος» έχει εκ των προτέρων κριθεί ένοχος χωρίς να ξέρει καν την κατηγορία. Ολα λειτουργούν υπέροχα από τη «λοξή» και όπως πάντα άκρως ενδιαφέρουσα πλανοθεσία (χαρακτηριστικό του σκηνοθέτη) μέχρι τους αρκετούς β’ ρόλους ηθοποιών, όπως η Ζαν Μορό, ο Ακίμ Ταμίροφ, o Μισέλ Λονστάλ, η Ρόμι Σνάιντερ αλλά και ο ίδιος ο θηριωδης Γουέλς στον ρόλο του δικηγόρου.

Βαθμολογία: 10

(και στις δύο)

* Προβάλλεται τέλος και η ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο πειρατής Μαυροδόντης και το μαγικό διαμάντι».