Τα «ευ» που τώρα έχουν πετάξει…

Ακόμη το θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι. Μακρύ, καυτό, ατέλειωτο, μας ταξίδευε με τα φτερά της χαράς στα σύννεφα. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Από το πρώτο ματς που απολαύσαμε σε ένα μπιτσόμπαρο στη Νέα Μάκρη, βλέποντας μπάλα αναμεμειγμένη με καλλίπυγoυς κοπελιές. Κανείς τότε δεν είχε αποκλειστικά το μυαλό στο ποδόσφαιρο – ποιος να το πίστευε. Η συνέχεια στο γραφείο. Σταδιακά όλο και περισσότεροι στοιβάζονταν μπροστά σε μια οθόνη. Το τσουνάμι ερχόταν! Τα βράδια, ονειρικά και ενίοτε ατελείωτα. Οι νύχτες μεγάλωναν μέσα μου το είδωλο του τροπαίου. Τότε λάτρεψα και (ξανα)γνώρισα τη διοργάνωση! Μετά τους θριάμβους απέναντι στη Γαλλία και την Τσεχία, η διάθεσή μου έμοιαζε με νυχτερινή περίπολο. Ανίχνευε τα πάντα μέχρι το τελικό ραντεβού με την αιωνιότητα!

Και ναι, το βράδυ της 4ης Ιουλίου, κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί το όνειρο. Γιατί ήταν μια απτή πραγματικότητα. Το καλοκαίρι του 2004 αφεθήκαμε στα τερτίπια μιας στρογγυλής θεάς. Δεν ήταν ο κυκλαδίτικος άνεμος, αλλά οι φωνές των Ελλήνων που έφτασαν στην Πορτογαλία. Μας πήρε το μυαλό. Τα γκολ ήταν νοτισμένα από αλμύρα, ήλιο, ουρανό και αγάπη για μια ομάδα που εντελώς άξαφνα έφτασε στον κολοφώνα της δόξας. Χωρίς τίποτα να προμηνύει το παραμικρό.

Ο Οτο Ρεχάγκελ και οι μικροί ήρωές του προσκάλεσαν σε ένα πάρτι όλους τους Ελληνες της οικουμένης. Κανείς δεν έμεινε πίσω. Οι πάντες ανταποκρίθηκαν. Γέροι έδωσαν τη σκυτάλη της ευτυχίας στους νέους και όλοι μαζί φανταστήκαμε πως κάτι θα άλλαζε προς το καλύτερο. Ηρθε και η νιρβάνα των Ολυμπιακών Αγώνων και έδεσε το γλυκό. Οποία πλάνη. Τα υγρά από τη συγκίνηση μάτια λες και έκλειναν μέσα τους την αφετηρία για το ταξίδι στον νέο, καλύτερο κόσμο. Αλλά τίποτα δεν ζει αιώνια. Ετσι κι αυτό το τέλος της προσμονής ήρθε πολύ γρήγορα.

Εμειναν, λοιπόν, όλα τα «ευ» εκείνου του καιρού που ξεθώριασε αλλά ταυτόχρονα παραμένει στη μνήμη μας. Το καλοκαίρι της ευδαιμονίας. Της ευμάρειας. Της ευημερίας. Της ευωχίας. Ολα τα ζήσαμε στο έπακρο, τα βιώσαμε στον υπέρτατο βαθμό. Και τώρα τα αντικρίζουμε μόνο στο λεξικό. Σπάταλοι σε όλα μας, πετάξαμε όλες αυτές τις λέξεις στον κάλαθο των αχρήστων. Κα αναζητούμε ένα αποκούμπι και μια νέα αρχή. Οχι μόνο για τον αθλητισμό. Αλλά για την ίδια μας τη ζωή. Ενα ραντεβού με κάτι που θα μας τινάξει σαν ηλεκτρικό ρεύμα! Εως τότε, το Euro 2004 μοιάζει με ένα φυλαχτό μονάκριβο και δεύτερο δεν θα βρούμε…