Η πρώτη «Τραβιάτα» {LF}της κοινωνικής απόστασης

«Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προτιμούν να κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας να επιστρέψει η κανονικότητα. Υπάρχουν όμως και θέατρα που επιχειρούν να κατακτήσουν την κανονικότητα στην οποία βρισκόμαστε». Ετσι εξηγεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Βασιλικού Θεάτρου της Μαδρίτης Χοάν Ματαμπός την απόφαση που πήραν οι υπεύθυνοι του χώρου να ανεβάσουν τις προγραμματισμένες παραστάσεις του ακολουθώντας τα μέτρα ασφαλείας που έχουν επιβληθεί λόγω του κορωνοϊού. Χθες η ωραία λυρική σκηνή της Ιβηρικής Χερσονήσου σήκωσε αυλαία και έγινε η πρώτη όπερα που ξεκίνησε πάλι να λειτουργεί μετά το παγκόσμιο lockdown. Το έργο που εγκαινιάζει την επιστροφή της στα καλλιτεχνικά δρώμενα είναι η θρυλική όπερα του Βέρντι «Τραβιάτα». Η βασική πρωταγωνίστρια, Βιολέτα Βαλερί, πάσχει από φυματίωση. Και μπορεί η ιστορία να μην αφορά μια πανδημία, οι συνειρμοί όμως για τους θεατές που θα την παρακολουθήσουν είναι αναπόφευκτοι.

«Είναι μια “Τραβιάτα” που έχει τη σημασία της στην εποχή που ζούμε. Υπό αυτή την έννοια ανακαλύπτουμε πράγματα. Ναι, μας έχει επιβληθεί μια απόσταση, όμως η μουσική μπορεί να την καλύψει» τονίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Λεό Καστάλντι. Οσοι βρέθηκαν χθες στο Teatro Real απόλαυσαν το αριστουργηματικό έργο κάτω από πρωτόγονες συνθήκες. Η πρώτη σκηνή που αντίκρυσαν ήταν τη χορωδία ντυμένη με ασπρόμαυρα κοστούμια, έχοντας τα μέλη της – τα οποία φορούσαν μάσκες – δυο μέτρα απόσταση μεταξύ τους. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι μονωδοί οι οποίοι διατηρούσαν την απόσταση ασφαλείας από τη χορωδία και την ορχήστρα με πλεξιγκλάς. Μάσκες φορούσαν και οι 56 μουσικοί της ορχήστρας, κάθονταν σε 1,5 μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλον και πλεξιγκλάς χώριζαν και τον μαέστρο από τα όργανα. Η παραγωγή καταγράφει τις ιδιάζουσες συνθήκες της πανδημίας, εξηγεί ο Ματαμπός: «Δεν πρόκειται για μια όπερα ανεβασμένη υπό κανονικές συνθήκες, αλλά για μια προσπάθεια του Βασιλικού Θεάτρου να κινηθεί προς την επιστροφή στην κανονικότητα. Η απόφαση ελήφθη θέλοντας να δείξουμε σεβασμό και στους καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους για πέντε μήνες έμειναν χωρίς κανένα έσοδο».