Η γοητεία της Ελλάδας

«Ταξίδι στην Ελλάδα» (The trip to Greece, Aγγλία, 2020). Κωμωδία του Μάικλ Γουίντερμποτομ. Δέκα χρόνια μετά το «Ταξίδι» και την απρόβλεπτη επιτυχία του, το ντουέτο Στιβ Κούγκαν – Ρομπ Μπράιντον συνεχίζει τα τουριστικά (και όχι μόνον) ταξίδια του, πάντα υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μάικλ Γουίντερμποτομ. Και αυτή τη φορά τους βρίσκουμε στη δική μας χώρα, την οποία ο Γουίντερμποτομ κινηματογραφεί καλλιτεχνικά και ουδόλως «καρτ ποσταλίστικα», γιατί είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης. Βρίσκει χώρους μη προβλέψιμους, τον ενδιαφέρει η ενδοχώρα, όχι μόνο τα λαμπερά, εξωτικά νησιά, εμείς οι ίδιοι Ελληνες ίσως ανακαλύψουμε σημεία που δεν είχαμε καν υπόψη μας! Για μία ακόμη φορά οι δύο ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν υπέροχα ενώ παίζουν τους εαυτούς τους μιμούμενοι διάφορους ηθοποιούς – τον Μάρλον Μπράντο π.χ. στον «Νονό» – ή και μουσικές όπως το σκορ της ταινίας «Οι δρόμοι της φωτιάς» σε μουσική Βαγγέλη Παπαθανασίου. Μια φωτογράφιση στην Επίδαυρο, μια σύντομη αναζήτηση του σπιτιού του Λέοναρντ Κόεν στην Υδρα, μια βόλτα στους Δελφούς, «ξέρεις, είναι στην κυριολεξία το κέντρο του κόσμου» λέει ο Μπράιντον. Προσωπικά απόλαυσα κάθε σκηνή της ταινίας, παρότι ένιωθα την αύρα της επανάληψης – απλώς σε διαφορετικό φόντο, αφού μετά την Αγγλία ακολούθησαν ανάλογα ταξίδια τους στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Βαθμολογία: 7

«Ενας υπέροχος γείτονας» (A Beautiful Day In The Neighborhood, ΗΠΑ, 2019). Δραματική κομεντί της Μαριέλ Χέλερ. Εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία, η ανάλαφρη αλλά συγχρόνως, με έναν περίεργο τρόπο, «βαριά» αυτή ταινία προσπαθεί να εξετάσει τη σχέση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε έναν διάσημο παρουσιαστή παιδικού τηλεοπτικού σόου και τον δημοσιογράφο του περιοδικού «Esquire» που έχει αναλάβει την αποστολή να του πάρει συνέντευξη (και νιώθει ότι κάνει τη χειρότερη αγγαρεία της ζωής του). Το ποιος παίρνει συνέντευξη από ποιον είναι βέβαια ένα ερώτημα, αφού ο τηλεστάρ Μίστερ Ρότζερς (Τομ Χανκς) έχει πλάσει το προφίλ ενός Καλού Σαμαρείτη που νιώθει ότι πρέπει να προσφέρει το καλό σε ανθρώπους με βασανισμένη ψυχή (γι’ αυτό και είναι τόσο δημοφιλής). Από την πλευρά του ο ρεπόρτερ (Μάθιου Ρις) δείχνει όντως βασανισμένος γιατί έχει θέματα με τον πατέρα του (Κρις Κούπερ), οπότε εκείνος είναι που έχει κινήσει το ενδιαφέρον του παρουσιαστή, όχι το αντίθετο. Βέβαια, τα θεμέλια αυτής της απέραντης καλοσύνης του Ρότζερς θα πρέπει να είναι πολύ πιο σκοτεινά απ’ όσο δείχνουν, κανείς εξάλλου από τους οικείους του δεν πιστεύει ότι ο Φρεντ είναι άγιος και ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του «ήρωα». «Η φήμη είναι μια λέξη με τέσσερα γράμματα» λέει κάποια στιγμή παραθέτοντας μια σειρά άλλων λέξεων με τέσσερα γράμματα. «Το ζήτημα είναι πώς θα τη χειριστείς». Με άλλα λόγια, νιώθεις ότι αυτή η ταινία είναι φτιαγμένη για να πλάσει έναν καλύτερο κόσμο, πράγμα που από μόνο του ακούγεται κάπως βαρετό, όπως βαρετός μπορεί να γίνει ο Χανκς. Εξάλλου, η υποψηφιότητα για Οσκαρ στην κατηγορία του Β’ ανδρικού ρόλου που κέρδισε ο Τομ Χανκς για τον ρόλο του στην ταινία δεν σημαίνει ότι δεν μοιάζει να παίζει σε slow motion, παρότι τελικά ο ρόλος είναι που «απαιτεί» αυτό το παίξιμο.

Βαθμολογία: 6

«Μέχρι ο γάμος να μας μεθύσει» (Hasta que la boda nos separe Ισπανία, 2020). Κομεντί του Ντάνι ντε λα Ορντέν. Μακάρι ο γάμος να μας είχε μεθύσει διότι μεθυσμένοι θα καταλαβαίναμε λιγότερα από αυτή την απίστευτη σαχλαμάρα που μοιάζει σαν κακέκτυπο της κομεντί «The wedding planner» με την Τζένιφερ Λόπεζ που από μόνη της, ούτως ή άλλως, ήταν μια κακή ταινία. Είπαμε ότι συμπαθούμε την ανάκαμψη της ισπανικής κωμωδίας, αλλά υπάρχουν και όρια, βρε αδερφέ. Basta! (παίζουν οι Αλεξ Γκαρσία, Μπελέν Κουέστα, Σίλβια Αλόνσο κ.ά.)

Βαθμολογία: 2

Επανεκδόσεις

«Τσάιναταουν» («Chinatown», ΗΠΑ, 1974). Μυστηρίου του Ρόμαν Πολάνσκι. Διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας βρίσκει κανείς στο αριστούργημα του Ρόμαν Πολάνσκι, με τον Τζακ Νίκολσον στον ρόλο του «αθώου» ιδιωτικού ντετέκτιβ που προσπαθεί να βρει άκρη σε μια υπόθεση που αρχίζει από μια μπερδεμένη περίπτωση συζυγικής απιστίας και καταλήγει σε δολοφονία. Το βραβευμένο με Οσκαρ σενάριο του Ρόμπερτ Τάουνι είναι υπόδειγμα και διδάσκεται σε σχολές κινηματογράφου, κανείς δεύτερος ρόλος δεν περνά απαρατήρητος (απόλαυση ο Τζον Χιούστον σε ρόλο αδίστακτου, διεστραμμένου προύχοντα) και η Φέι Ντάναγουεϊ δεν έχει ποτέ υπάρξει καλύτερη απ’ όσο εδώ: παίζει τη «μοιραία» γυναίκα της ιστορίας και είναι όντως μοιραία, με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν υπάρχει κάτι μη απαραίτητο σε αυτό το θαυμάσιο προσκύνημα στο αρχετυπικό νουάρ, μια άρτια ταινία σε όλους τους τομείς – από τη μελαγχολική μουσική του Τζέρι Γκόλντσμιθ μέχρι την έγχρωμη φωτογραφία του Τζον Αλόνζο και τη δουλειά στα σκηνικά του Ρίτσαρντ Σάιλμπερτ (όλοι προτάθηκαν για Οσκαρ). Με άλλα λόγια, μια ταινία που όχι απλώς δεν έχει γεράσει καθόλου στον χρόνο, αλλά σου δίνει την αίσθηση ότι όσο τα χρόνια περνούν τόσο πιο νέα γίνεται.

Βαθμολογία: 12
(δεν είναι λάθος)

«Περσόνα» (Persona, 1966). Ψυχολογικό δράμα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Στην «Περσόνα», που για πολλοστή φορά ξαναβγαίνει στις αίθουσες ως επανέκδοση, παρακολουθούμε την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της συγκατοίκησης στην «απομόνωση» δύο γυναικών που φυσιογνωμικά μοιάζουν πολύ. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ (Λιβ Ούλμαν) έχει μόλις καταρρεύσει στη σκηνή παίζοντας την «Ηλέκτρα» και ο εγκλεισμός της στην κλινική κρίνεται αναγκαίος. Η Αλμα (Μπίμπι Αντερσον) είναι η νοσοκόμα που αναλαμβάνει τη φροντίδα της. Η ηθοποιός δεν μιλάει σχεδόν καθόλου, ενώ η νοσοκόμα μιλάει συνέχεια. Η Ελίζαμπεθ βγάζει τη μάσκα της (persona) και εισχωρεί στην ψυχή της Αλμα, που με τη σειρά της απελευθερώνεται από τον εαυτό της καθώς κάποιος, επιτέλους, την ακούει. Πρόσωπα και μάσκες, πραγματικότητα και φαντασία, αλήθειες και ψέματα, σιωπές και εντάσεις, επιφανειακές ομοιότητες και ουσιαστικές διαφορές, φόρμα και περιεχόμενο – μια ωδή απελπισίας για το δισυπόστατο η οποία, πολύ απλά, αγγίζει την οπτική τελειότητα.

Βαθμολογία: 10