Τζoν Μπόλτον, ο τελευταίος των νεοσυντηρητικών

Με αφορμή την αποπομπή του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου των ΗΠΑ, Μπόλτον, και την έκδοση βιβλίου για τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης του κ. Τραμπ, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε την πορεία του κινήματος των «νεοσυντηρητικών». Ο ρόλος των οποίων υπήρξε καθοριστικός στην εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ και κυρίως στην υιοθέτηση της ιδεολογίας τους από την αμερικανική διοίκηση, ιδιαίτερα τη δεύτερη τετραετία του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους του νεότερου.

Πνευματικός πατέρας του κινήματος ήταν ο Λέο Στράσερ. Ενας διανοούμενος εβραίος φυγάς στις ΗΠΑ από τη Γερμανία του Χίτλερ. Οι σε βάθος έρευνες και μελέτες των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων, και ιδίως του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, και η νιτσεϊκή του προσέγγιση της πολιτικής τον κατατάσσουν στους ριζοσπάστες ιδεαλιστές.

Ο πρώτος πυρήνας των νεοσυντηριτικών δημιουργήθηκε από μια μικρή ελιτίστικη ομάδα φοιτητών, κυρίως γόνων γερμανοεβραίων τροτσκιστών φυγάδων από τη ναζιστική Γερμανία. Από αυτή την «κληρονομιά» – του «πολεμικού κομμουνισμού» – σφραγίστηκε η αντισοβιετική και αντιχιτλερική τοποθέτησή τους. Η Δημοκρατία θεωρούσαν ότι είναι το πλέον συμφέρον για τις ΗΠΑ καθεστώς, το οποίο πρέπει να επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα σε χώρες της σφαίρας επιρροής της αναδυόμενης υπερδύναμης.

Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια βρέθηκαν στο πλευρό του Δημοκρατικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Κάρτερ, θεωρώντας την πολιτική αποκλιμάκωσης του Ψυχρού Πολέμου ηττοπαθή, απομακρύνθηκαν από τους Δημοκρατικούς και τελικά ενστερνίστηκαν την πολιτική Ρίγκαν για την αύξηση των πυρηνικών εξοπλισμών – πόλεμος των άστρων (SDI) – που γονάτισε τους Σοβιετικούς και τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική.

Πρέπει να προσθέσουμε ότι η κίνησή τους παρέμεινε σε επίπεδο διανοουμένων, οι οποίοι όμως αποκτούσαν όλο και περισσότερους φίλους στη συντηρητική παράταξη και στην οικονομική ολιγαρχία.

Με τη δημιουργία του περιοδικού «Weekly Standard» και τoυ Αμερικανικού Επιχειρηματικού Ινστιτούτου (AEI) η δύναμή τους οδήγησε κάποιους σε κυβερνητικά πόστα. Ενώ μέσω του AEI συγκέντρωσαν σημαντικά ποσά και υποστηρικτές για την πολιτική σταδιοδρομία των μελών τους αλλά και διευθυντικές θέσεις στις βιομηχανίες.

Ωστόσο πραγματική δύναμη απέκτησαν στη δεύτερη θητεία του Μπους του νεότερου, όταν μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους παρέδωσε την εξουσία στον de facto ηγέτη των νεοκόνς, αντιπρόεδρο Ντικ Τσέινι. Τα κρίσιμα υπουργεία τοποθετήθηκαν από τη «σέχτα». Ράμσφελντ, Βούλφοβιτς, Μπόλτον κ.ά. πρωταγωνίστησαν στην εξαπάτηση σχετικά με την κατοχή βιολογικών όπλων από τον Σαντάμ.

Οι αποκαλύψεις για τον ρόλο τους είχαν σαν αποτέλεσμα να περιπέσουν σε αφάνεια και να εξαφανιστούν από την πολιτική σκηνή.

Και τώρα, ο τελευταίος των Μοϊκανών, ο κ. Τζον Μπόλτον, με ένα καλοπληρωμένο βιβλίο βγάζει τα «άπλυτα» του Λευκού Οίκου στη φόρα, αφού προηγουμένως είχε απολυθεί από τον Τραμπ από το κρίσιμο πόστο του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας. Οι διαφωνίες των δύο έγιναν γνωστές όταν ο Τραμπ αποφάσισε να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Ιράκ, τη Συρία και το Αφγανιστάν. Με αυτές τις κινήσεις και με την ιδιαίτερη αδυναμία του προέδρου σε ηγέτες αυταρχικών καθεστώτων, ο ιέραξ Μπόλτον δεν είχε θέση στον Λευκό Οίκο. Δηλαδή την επιβολή και με τα όπλα της Δημοκρατίας σε χώρες που υπάρχουν σοβαρά συμφέροντα αμερικανικά. Από τα λίγα που έχουμε διαβάσει για το περιεχόμενο του βιβλίου, ο Μπόλτον κατηγορεί τον Τραμπ ότι μόνο για τον εαυτό του εργάζεται υπηρετώντας την αρχαϊκή ιδεολογία του απομονωτισμού.

Σε αυτή τη σύντομη ανάλυση, ένα και μόνο προκύπτει ως συμπέρασμα. Βλάπτουν τη Συρία, και όχι μόνο, το ίδιο.