Ο Γκρίφιθ, {LF}ο Μπενάκης, {LF}ο Συγγρός

Από το γενικευμένο κύμα κορεκτίλας που έχει κατακλύσει τον πλανήτη, ως αντίδραση στην αδιαμφισβήτητα αποτρόπαιη δολοφονία αφροαμερικανού πολίτη από αστυνομικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν γλίτωσαν ούτε το «Οσα παίρνει ο άνεμος», ούτε ο Τζέφερσον, ούτε καν ο Κολόμβος! Ακόμα και ο Τσόρτσιλ βανδαλίστηκε επειδή, λέει, δεν ήταν όσο αντιρατσιστής θα έπρεπε!

Τώρα που καταλάγιασε κάπως αυτή η τάση να ξαναγραφτεί η Ιστορία με «αντιρατσιστικό» μολύβι, τρία μικρά σχόλια, προσθήκη στα ευτυχώς ουκ ολίγα που γράφτηκαν στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως σε αντίκρουση του υστερικού αυτού παραλογισμού.

Η ληξιαρχική πράξη γέννησης του κινηματογράφου όπως τον ξέρουμε είναι, θα τολμούσα να πω, η ταινία του Ντ. Γ. Γκρίφιθ «Η γέννηση ενός έθνους» (1915), στην οποία ο αμερικανικός Νότος αποδίδεται με ιδιαίτερα θετικά χρώματα, για να μην πω ότι εκθειάζεται κιόλας. Αλήθεια, ο Γκρίφιθ πώς και ξέφυγε από τους κάθε λογής αφηνιασμένους του αναδρομικού αντιρατσισμού; Εκτός και αν γλίτωσε επειδή απλώς αγνοούν την ύπαρξη της ταινίας.

Ας έρθω όμως και στα καθ’ ημάς. Την περιουσία τους οι Μπενάκηδες την είχαν κάνει, ως γνωστόν, στην Αίγυπτο, κυρίως από τις εξαγωγές μπαμπακιού. Το μπαμπάκι βέβαια στη χώρα του Νείλου το καλλιεργούσαν φτωχοί αγρότες, σε συνθήκες όχι πολύ διαφορετικές από εκείνες του αμερικανικού Νότου, έστω και αν δεν ήταν νομικά «δούλοι». Μήπως να κατεδαφίζαμε και το Μουσείο Μπενάκη;

Αμ εκείνος ο Συγγρός! Οποιος νομίζει ότι έκανε τα λεφτά του πουλώντας βίους αγίων, ας ρίξει μια ματιά στα «Απομνημονεύματά» του. Ελα όμως που οι συμπολίτες μας, είτε για μπιμπίκια πρόκειται είτε για σύφιλη, στο Νοσοκομείο Συγγρού τρέχουν. Αλλοι, πάλι, κάνουν τη βόλτα τους την Κυριακή στο Αλσος Συγγρού, εκεί όπου κάποτε ήταν τα Ανάβρυτα. Και βέβαια ας μην ξεχνάμε και «τη λεωφόρο του Συγγρού», που λέει και το λαϊκόν άσμα.