«Η στάχτη της παιδικής ηλικίας δεν σβήνει ποτέ»

Κρατάει στα χέρια του γουλιά – έτσι ονομάζουν τις μικρές λευκές πέτρες στην Κέρκυρα – και παίζει με τη γιαγιά του απέναντι από την Πολυκλινική που ήταν στη γειτονιά του. Είναι η εικόνα που αναδύεται στο μυαλό του όταν επιστρέφει στα νεανικά του χρόνια ο Παντελής Δημητριάδης. Ο δημιουργός μαζί με το γκρουπ του Τα Παιδιά της Παλαιότητας παρέδωσαν πριν από λίγες μέρες το νέο τους άλμπουμ μέσα στο οποίο έχουν κλείσει την εποχή της αθωότητας: «Ενθύμιον νεανικών συντροφιών». Ποιο είναι άραγε το αντικείμενο που τους συνδέει με αυτό το κομμάτι της ζωής; «Οι γονείς μου δεν τα πήγαιναν ποτέ πολύ καλά με την ύλη και δεν έχουν κρατήσει πολλά αντικείμενα από τότε. Λίγα πράγματα κατάφερα να διασώσω εγώ. Υπάρχουν όμως κάποιες φωτογραφίες εποχής που ενισχύουν τη μνήμη. Κάποιες απ’ αυτές μπορείτε να δείτε στα viewmaster που υπάρχουν στις ροζέτες του πρώτου από τα δύο βινύλια του διπλού LP».

Την ίδια στιγμή ο Παντελής Δημητριάδης ξεκαθαρίζει, ως προς το ηχητικό περιεχόμενο, ότι ο τίτλος είναι παγίδα, αφού οι μελωδίες εκείνης της εποχής δεν έχουν παρέλθει για εκείνον. Τόσο στο σπίτι που μεγάλωσε όσο και στο αυτοκίνητο του πατέρα του, όταν τον πήγαινε στα απογευματινά του μαθήματα, κυριαρχούσε το ελαφρό τραγούδι της δεκαετίας του 1980: Πάριος, Καλογιάννης, Τζαβαράκια, Αρλέτα. Ή τραγούδια όπως η «Μεθυσμένη πολιτεία», «Felicita» και πολύ Δεύτερο Πρόγραμμα. «Επίσης, πολλή μουσική δωματίου και πολλή εκκλησιαστική χορωδία δυτικού τύπου, καθώς ο πατέρας μου ασχολήθηκε εκτενώς ως μουσικός – χορωδός και με τα δύο αυτά είδη. Μετά ήρθε το MTV, που συνέπεσε με την εφηβεία μου, και τα ισοπέδωσε όλα. Η στάχτη αυτή, όμως, της παιδικής ηλικίας τελικά δεν σβήνει ποτέ».

Η ΚΕΡΚΥΡΑ. Το νέο δισκογραφικό εγχείρημα της μπάντας εφορμάται από το έργο του Ευγένιου Αρανίτση «Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα;». Ο συγγραφέας είχε πει ότι για να σε ικανοποιεί η ζωή στο Νησί των Φαιάκων θα πρέπει να είσαι ή ανήλικος ή ηλικιωμένος. Ο Παντελής Δημητριάδης αισθάνεται ότι ακροβατεί ανάμεσα σε αυτά τα ηλικιακά όρια: «Είμαι και τα δύο μαζί. Από παιδί έτσι αισθανόμουν. Ποτέ δεν υπήρξα ένας νέος της εποχής μου και ποτέ δεν ενηλικιώθηκα με τον “ενδεδειγμένο” τρόπο». Η Κέρκυρα, για όσους την έχουν ζήσει επαρκώς ώστε να τη γνωρίζουν σε βάθος, είναι ένας οριακός, αλλοπρόσαλλος τόπος, όπου αντίρροπα συναισθήματα συνυπάρχουν, σαν να έχει εξυφάνει κάποιος ένα μεταφυσικό σχέδιο μελοδράματος, όπου Πάσχα και Καρναβάλι συμβαδίζουν αδιαχώριστα σε διαχρονία και συγχρονία. Τόσο συναίσθημα και τόση ελαφρότητα ταυτόχρονα. Μην το δένετε και κόμπο πάντως. Ισως είναι και μια αυθαίρετη δική μου παραδοχή για να ορίσω κι εγώ τον εαυτό μου και να αιτιολογήσω βασικές πτυχές της προσωπικότητάς μου ως κομμάτι του τόπου όπου μεγάλωσα και ζω».

Το «Ενθύμιον νεανικών συντροφιών» είναι για τον δημιουργό ο δίσκος της ζωής του γιατί θεωρεί ότι τη δημιουργία και την ολοκλήρωση τη βίωσε ως ένα πραγματικό θαύμα. «Υπό αυτή την έννοια ήταν ένας θρίαμβος για μένα. Γιατί από αυτόν τον δίσκο παρελαύνει πληθώρα προσώπων, τα οποία είτε με το έργο τους είτε με την απτή παρουσία τους στη ζωή μου με σημάδεψαν. Αισθάνομαι ότι είναι το καταστάλαγμα της κοσμοθεωρίας μου αλλά και τραγουδοποιητικά ό,τι πιο “ώριμο” έχω κάνει μέχρι σήμερα». Στο οπισθόφυλλο του δίσκου υπάρχει ένα εύγλωττο «ΚΥ Νο. 5 (σ.σ. Κόρε. Υδρο.) – σ’ ένα σύμπαν παράλληλο». «Οι Κόρε. Υδρο. είναι η μισή μου ζωή και συνέχεια της τραγουδοποιίας μου ως Κόρε. Υδρο. είναι η τραγουδοποιία μου ως Τα Παιδιά της Παλαιότητας. Επίσης η δισκογραφία είναι και μάρκετινγκ».