Ομηρεία

Η πρόταση για ρύθμιση του πλαισίου των διαδηλώσεων ώστε να μην παραλύει κάθε τόσο η Αθήνα χρονολογείται από το 2012 και τη δημαρχία Καμίνη. Ενα χρόνο αργότερα ανέλαβε σχετική πρωτοβουλία ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας. Αλλά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και όλα πάγωσαν. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Πρωθυπουργός επανέφερε το θέμα. Τον Φεβρουάριο ανακοινώθηκε ότι έρχεται το νομοσχέδιο. Αλλά ήρθε η πανδημία.

Τον Μάιο διαβάσαμε ότι η κυβέρνηση ξαναβγάζει από το συρτάρι τη δέσμευση για τη λήξη της ομηρείας από μικρές πορείες. Αλλά ήρθαν τα έργα για την ανάπλαση και την πεζοδρόμηση. Και αυτή την εβδομάδα είδαμε την κωμικοτραγική εικόνα μιας διαδήλωσης που πέρασε όχι από τον υπό διαμόρφωση πεζόδρομο της Πανεπιστημίου, αλλά από τις εναπομείνασες λωρίδες κυκλοφορίας!

Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του διαμαρτύρεσθαι προβλέπεται από το Σύνταγμα και είναι ενταγμένο στη δημοκρατική ζωή του τόπου. Δεν μπορεί όμως να μη λαμβάνει υπόψη τον αριθμό των διαμαρτυρομένων. Δεν μπορεί να συγκρούεται με το δικαίωμα των εργαζομένων να πάνε στη δουλειά τους ή με το δικαίωμα των κατοίκων να κυκλοφορούν σε μια ανθρώπινη πόλη. Και δεν μπορεί να οδηγεί σε υπέρμετρη διατάραξη της κοινωνικο-οικονομικής ζωής μιας περιοχής, ιδιαίτερα αν πρόκειται για το κέντρο μιας μεγαλούπολης.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει δείξει πως όταν πρόκειται για το κοινό καλό δεν υπολογίζει το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος. Είναι καιρός, λοιπόν, να φέρει επιτέλους προς ψήφιση στη Βουλή το νομοσχέδιο που βάζει κανόνες στις διαδηλώσεις. Και θέτει τα κόμματα προ των ευθυνών τους.