Ανήκουστος μικρόκοσμος

Η γνωστή ως υπόθεση της Καλλιθέας πια, της 35χρονης με το βιτριόλι, ενέχει μια παράμετρο που γίνεται αν όχι εξίσου ανατριχιαστική με το φρικιαστικό αυτό γεγονός, οπωσδήποτε σου δημιουργεί έναν προβληματισμό ικανό να αλλάξει σε πολλά ριζικά τη θέα των πραγμάτων αυτού του κόσμου. Δηλαδή κατά πόσο η δύναμη του κακού και της καταστροφής των άλλων που φωλιάζει μέσα σε ορισμένους τουλάχιστον ανθρώπους, δεν χρειάζεται κάτι τρομερό προκειμένου να εκδηλωθεί ως έναυσμα, κάτι που να φέρνει τα πάνω κάτω στα μέτρα της συμβίωσής μας ως όντων κοινωνικών, αλλά μπορεί να πυροδοτηθεί χάρη σε ένα «τίποτε» όπως είναι για το σύνολο μιας κοινωνίας ο μικρόκοσμος του καθενός μας. Αλλά και να υπηρετηθεί με τα μέσα που ο μικρόκοσμος αυτός έχει εφεύρει για την αποτελεσματική διεκπεραίωση των αναγκών του και την ανακούφισή του.

Πήρε τέτοιες διαστάσεις η υπόθεση της Καλλιθέας στην τηλεόραση ώστε δύσκολα να συναντήσεις άνθρωπο που να μη γνωρίζει καταλεπτώς στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν από τη δράστιδα και οδήγησαν στην εξακρίβωση της ταυτότητάς της. Τα στοιχεία αυτά είτε είναι μια κάρτα τηλεφώνου και ένα ταξί που χρησιμοποίησε για την κρίσιμη διαδρομή της η δράστις είτε είναι κυρίως συσκευές κινητών τηλεφώνων που, «αποστραγγιζόμενο» το περιεχόμενο των συνομιλιών – έστω σύντομο η σιβυλλικό -, διευκόλυναν την εξέλιξη στην πορεία της αστυνομικής έρευνας. Με λίγα λόγια, ένας μικρόκοσμος όπως στοιχειοθετείται χάρη στην κάρτα του τηλεφώνου, το ταξί και το κινητό, που σε άλλες χιλιάδες ή μάλλον εκατομμύρια περιπτώσεις συνιστά μια διεκπεραίωση τόσο συνήθη ώστε να γίνεται αδιάφορη, συγκρότησε στην υπόθεση της Καλλιθέας την προϋπόθεση και έδωσε την ευχέρεια για κάτι το ανήκουστο. Μόλις το συνειδητοποιείς, αρχίζεις να κοιτάζεις μ’ ένα άλλο μάτι όλα τα αντικείμενα που σε περιβάλλουν και όσο κι αν το βιτριόλι είναι αυτό που έκανε τη ζημιά, αισθάνεσαι πως τίποτε δεν αθωώνεται και πως όλα έχουν ένα μερίδιο ευθύνης προκειμένου να ολοκληρωθεί μια καταστροφή.

Για να μπορεί το βιτριόλι να θεωρηθεί ως μια πράξη «απελευθερωτική» ακόμη και από έναν εγκληματία, σημαίνει πως ό,τι άλλο υπάρχει ή μάλλον έχει καταλήξει να χρησιμοποιείται περιέχει μια πολλαπλή υπόσταση. Κι ενώ η κάρτα του τηλεφώνου, το ταξί και το κινητό είναι κατακτήσεις αναμφίβολα επωφελείς για το κοινωνικό σύνολο, ταυτόχρονα σαν να εγγυώνται την ύπαρξη μιας άλλης πραγματικότητας, που θα περιφρουρήσει και θα καλύψει με βαθύ πέπλο μυστηρίου τις πιο

απροκάλυπτα απάνθρωπες προθέσεις ενός ανθρώπου.

Ακόμη κι αν τα πράγματα δεν είναι τόσο σκοτεινά, η μεγάλη εξοικείωση με το καθετί που υφίσταται ως κατάκτηση δεν μας επιτρέπει να διακρίνουμε μια πλευρά της που μπορεί να αποτελέσει προϋπόθεση για λόγους τελείως διαφορετικούς σε σχέση με τους λόγους που τη μετέβαλαν σε είδος πρώτης ανάγκης και θα ήταν αδύνατο να φανταστούμε τη ζωή χωρίς την κατάκτηση αυτή.

Αν υπάρχει ένας τρόπος για να σωθούμε είναι να αναρωτιόμαστε διαρκώς για το καθετί και η αμφιβολία να μην υπάρχει μόνο για τις ιδέες αλλά και για τα ίδια τα αντικείμενα είτε τα χρησιμοποιούμε συχνά είτε σπάνια.