Μοδ-ιικός υπαρξισμός

Μοδ-ιικός υπαρξισμός: όρος αδόκιμος, αλλά επίκαιρος. Κλείνει μέσα του όλα τα ζητήματα που τώρα επεξεργάζεται η μόδα ως σύστημα αξιών, ιδεών και παραγωγής. Καθώς όλοι εμείς δεν έχουμε την ίδια δυνατότητα να κυνηγάμε και να καταναλώνουμε το νέο κάθε δύο μήνες που υποτίθεται ότι προσφέρει η σύγχρονη μόδα.

Τώρα το θέμα είναι να επιδιώκεις ενθύμια της πρώτης στιγμής που έπειτα από καιρό πρωτόγνωρων συνθηκών βγαίνεις και πάλι σε μία πόλη για να απολαύσεις και να ζήσεις την πολιτισμική της πραγματικότητα και τη μνήμη της ιστορίας της. Ακόμα και οι κώδικες του ντυσίματος γραφείου δεν θα είναι πλέον οι ίδιοι, αφού η εργασία και το περιβάλλον της είναι σε φάση χωρικής μεταβολής.

Το φόρεμα με το καρέ κόψιμο και τα κοντά μανίκια είναι αχρείαστο. Το κοστούμι αρκεί μόνο για εμφανίσεις σε τηλεοπτικά στούντιο. Η ζωή που συμβαίνει πέρα από κλειστούς χώρους αναζητά τον θρίαμβο της συνύπαρξης. Επομένως το ρούχο που θα φοράμε εκείνη τη «στιγμή» που φίλοι και αγαπημένοι θα βρεθούν κοντά ως κοινωνοί ενός γεγονότος θα γίνει πολύτιμο ενθύμιο. Και ως τέτοιο θα φοριέται όλο και πιο συχνά, γιατί θα είναι φορτισμένο με θετικές αναμνήσεις.

Σε αυτό το υπαρξιακό πλαίσιο η μόδα δεν έχει και πολλά περιθώρια για να δηλώσει νέους αφορισμούς και να στείλει προς κατανάλωση επαναληπτικές δόσεις από στυλ του παρελθόντος. Χρειάζεται όμως να δώσει σημασία σε αυτό που απαιτεί το κοινό της: ρούχα με τόσο καλή ποιότητα υλικών και κατασκευής που θα φοριούνται για πολλά χρόνια.

Σε μια πρόσφατη επιστολή προς το προσωπικό του, ο Ζαν Τουιτού, ιδρυτής της γαλλικής συλλογής A.P.C., σημείωσε ότι σκέφτηκε να κλείσει τα καταστήματά του τον Μάρτιο – ότι είχε κάνει αρκετά και δεν υπήρχε λόγος να αγωνιστεί. Ομως, έγραψε, «η περίοδος που ανοίγει τώρα είναι μια επαναστατική περίοδος στην οποία τα πάντα μπορούν να ανακαλυφθούν εκ νέου». Συνειδητοποίησε, όπως είπε, ότι θέλει να συνεχίσει να κάνει μόδα .

Στη Ρώμη, ο Αλεσάντρο Μικέλε δηλώνει ότι ανακαλύπτει νέους τρόπους δημιουργικότητας, νέους τρόπους εργασίας. Και ότι σκοπεύει να ονομάσει την τελευταία συλλογή που σχεδίασε πριν από την πανδημία «Επίλογο», αναγνωρίζοντας ότι είναι το τέλος μιας εποχής.

Στην εξίσωση που η μόδα πρέπει να λύσει, παραμένει όμως μία άλλη παράμετρος. Η απομάκρυνσή της από το παρόν που γεμίζει από λανθασμένες χρήσεις ενδυματολογικών συμπεριφορών: η κατάμαυρη επιθετικότητα των σημερινών αντιεξουσιαστών στους δρόμους συνθλίβει τη μαυροντυμένη ρομαντική μελαγχολία που υπερίσχυσε στα κεφάλαια της ιστορίας του ενδύματος. Το ίδιο θλιβερή είναι και η εικόνα της κόρης του αμερικανού προέδρου να βρίσκεται μία κρίσιμη στιγμή στον Λευκό Οίκο για ένα καρέ φωτογραφίας κρατώντας μία «λάθος» τσάντα με «λάθος» ύφος. Το ύφος Ιβανκ-ίζουσας απέχθειας δηλαδή προς οποιοδήποτε τετριμμένο ένδυμα απεικονίζει κόπο, μόχθο, ανισότητα και αδικία.

Μέσα στη δημοκρατικότητα των πρετ α πορτέ ρούχων που κάποτε απευθύνονταν σε πολύ κόσμο και με διαφορετικά εισοδήματα, η μόδα είχε κατορθώσει να δώσει δυνατότητες για την εκπλήρωση της επιθυμίας. Είχε προτείνει τρόπους ώστε η εμφάνισή μας να υπονοούσε κάτι για αυτό που είναι ο χαρακτήρας μας πέρα από την καταγωγή μας. Σήμερα, που ο κόσμος δεν είναι πια ο ίδιος εξαιτίας ενός ανίκητου – για την ώρα – ιού είναι άστοχο το σύστημα της μόδας να επιβάλλει ενδυματολογικές διακρίσεις.