«Ας διαβρώσουν με απερισκεψία {LF}αυτό που φοβόμαστε»

Σε συνέχεια της δημοσίευσης ποιημάτων από συλλογές εν προόδω, όπως της Δήμητρας Κωτούλα (30/5) το «Β» φιλοξενεί τέσσερα ποιήματα του Αλέξιου Μάινα από την «Ανοσία της αγέλης».

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
ΤΩΝ ΑΠΟΜΑΚΡΩΝ

Κάθονται απόγευμα Σαββάτου με τα κανταΐφια

και τις μπιγκόνιες των πρώτων επισκεπτών

στην ευρυγώνια τζαμαρία της κουζίνας

σαν να τρώνε τον δρόμο

τα ποδήλατα της πλατείας και το κλειστό φαρμακείο

ενώ ο ήλιος απέναντι δύει μόνο γι’ αυτούς

τις κουρούνες

και το μπακάλικο

μπροστά στο μεγάλο θέαμα του νιπτήρα.

Δίπλα φέτες-φέτες στεγνώνουν τα πιάτα.

Κατεβαίνει σιγά σιγά

να δώσει βάθος στις οικοδομές

και ν’ ανοίξει τα πάρκα,

ρίχνει το βυρσοδεψείο

στην αλάνα

και λίγο πριν χαθεί

πίσω απ’ τους μπλε λόφους που ο ίδιος ζωγράφισε

και την ακρόπολη των πεύκων

ακουμπούν τα άωτα φλιτζάνια του καφέ

μισοπιωμένα

στο πιατάκι με τα πορσελάνινα σχέδια

κοιτούν γύρω τους

και μ’ ένα βρέξιμο του σφουγγαριού

αρχίζουν πάλι δειλά δειλά

να μιλούν

και να ζούνε.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ
ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Ανάμεσα στο οικόπεδο με το ερείπιο της σκόνης

του παλιού σεισμού

και τους ευκαλύπτους της μετέωρης αλάνας

με την προτομή του πολέμου,

πάνω απ’ το μικρό φράγμα του χείμαρρου

και το ηλιοβασίλεμα στις καμινάδες της βιοτεχνίας

φαίνονται στο βάθος

τα νέα τετράγωνα των προαστίων,

η αθόρυβη

συνεχής δημιουργία

του ανυπεράσπιστου.

ΔΟΓΜΑ 2020

Αχ οι μεταλλάξεις του χρόνου

αχ τα τριαντάφυλλα

τα τριαντάφυλλα

κόκκινα

έρημα στο ποτήρι

και κομμένα.

ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΟΛΗ

Το κοίλο φως του ταβανιού του δρόμου

ρίχνεται στους φράχτες, τα κασόνια

και στραγγίζεται πριν φτάσει

τα πόδια.

Σαββατόβραδο.

Ανευ σημασίας όλα.

Η μπουγάδα, οι σημειώσεις με φτερό,

τα θύματα των αιρέσεων,

το μαγγάνιο.

Ας περπατήσουν άλλοι.

Ας διαβρώσουν με απερισκεψία

αυτό που φοβόμαστε.

Σπασμένα ρείθρα

με φιλόδοξο κισσό.

Λυκόφως της ΔΕΗ.

Λακκούβες.

Θα προχωρήσουν προς τη διασταύρωση

κάτω από αφίσες με σκισμένη βροχή

και περσινές βιτρίνες έκπτωση.

Ιούνιος πάλι. Στα χαρτιά.

Και όλη η νύχτα

που ισχυρίζεται το αγιόκλημα.

Τα πάντα

ελπίζει ακόμα κι ο πεζός

πως κάποτε

θα ξαναρέσουν.

Βιογραφικό σημείωμα:

Ο Αλέξιος Μάινας (Αθήνα, 1976) σπούδασε Φιλοσοφία στη Βόννη και ασχολείται με τη μετάφραση, την επιμέλεια και τη διοργάνωση λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Η ποιητική συλλογή του «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011) ήταν υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, για το αντίστοιχο βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω», και βραβεύτηκε στο Συμπόσιο Ποίησης το 2012. Εχει εκδώσει επίσης «Το ξυράφι του Οκαμ» (Εκδόσεις Μικρή Αρκτος, 2014) και στην Ελβετία τη συλλογή «Ο διαμελισμός του Αδάμ». Εχει μεταφράσει και επιμεληθεί έλληνες ποιητές στα γερμανικά και κυρίως Καβάφη (Romiosini, 2009, Verlag an der Friedensgasse, 2015). Είναι συνεργάτης – μεταφραστής του Ελληνογερμανικού Θεάτρου στην Κολωνία (σκην. Κ. Παπακωστόπουλος) και της ομάδας Ξανθίας (σκην. Κ. Παπακωνσταντίνου). Σε μετάφρασή του έχουν ανέβει θεατρικά, π.χ. το 2019 το έργο «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ. Γράφει ποίηση, διήγημα και δοκίμιο. Πρώτες δημοσιεύσεις σε περιοδικά έκανε το 1994 – την ίδια χρονιά δραματοποιήθηκε ένα διήγημά του. Ετοιμάζει για έκδοση τη συλλογή «Ανοσία της αγέλης».