Στα σχολεία ξανά

Χθες το πρωί με ξύπνησαν ήχοι που είχα σχεδόν ξεχάσει. Φωνές και γέλια μικρών παιδιών, ένας «θόρυβος» εντελώς διαφορετικός από τις ομιλίες των ενηλίκων. Ηταν τα πιτσιρίκια που, ύστερα από τρεις μήνες, περνούσαν από το αλσάκι δίπλα στο σπίτι μου για να πάνε στο Δημοτικό της γειτονιάς. Και σαν να αντιλαλούσαν οι φωνές τους (ούτε καταλάβαινες τι έλεγαν έτσι όπως μιλούσαν όλα μαζί) την προσμονή.

Θυμάμαι, όταν έκλεισαν τα σχολεία, το πανηγύρι των παιδιών του οικογενειακού μου κύκλου. Ανυποψίαστα για τις συνέπειες της επερχόμενης πανδημίας, προστατευμένα από τις ειδήσεις για τον αριθμό των νεκρών και τις τρομαχτικές εικόνες της ερημωμένης Ουχάν, ήθελαν να «στείλουν λουλούδια στον κορωνοϊό» που τους χάρισε αυτές τις αναπάντεχες διακοπές. Γρήγορα όμως τα πουλάκια μου μαράζωσαν. Είναι δύσκολο, σε αυτήν την ηλικία, να διαχειριστείς το ότι θα πρέπει να στερηθείς τους φίλους σου που μπορεί να μένουν στην ίδια γειτονιά.

Οι μικροί «συμπολεμιστές»

Και οι μέρες πέρασαν και η πανδημία έκανε τον κύκλο της και τα μέτρα χαλάρωσαν. Ετυχε να είμαι μπροστά όταν τρία εφτάχρονα συναντήθηκαν έπειτα από εβδομάδες. Χαιρετήθηκαν με τους αγκώνες και αμέσως μετά, έπεσαν με λαχτάρα το ένα στην αγκαλιά του άλλου σαν παλιοί συμπολεμιστές. Κι εμείς οι μεγάλοι, από τη μία να τους φωνάζουμε να κρατάνε αποστάσεις και, από την άλλη, να μας «πιάνουν τα ζουμιά».

Στη δική τους κανονικότητα γύρισαν από χθες τα πιτσιρίκια. Ναι, το ξέρω, είναι δύσκολο να τηρηθούν τα πρωτόκολλα υγείας από παιδιά του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου. Εδώ δεν μπορούν να τηρηθούν από τους ενηλίκους που συνωστίζονται πάλι στα μπαρ σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τα παιδιά όμως έχουν ανάγκη από την κανονικότητα στη ζωή τους. Διότι είναι αυτή που τους δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας. Ρωτήστε – ή παρατηρήστε – αυτούς που δεν έζησαν παιδική ηλικία με κανόνες.

Αχ αυτή η γυναίκα μας

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δεν είναι απλώς η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι αυτή που προσέδωσε στον τίτλο τη δική της, ουσιαστική, έννοια. «Πρώτη πολίτης της χώρας», όχι όμως με τη σημασία της ανώτερης. Αλλά με τη διάσταση της «παρούσας». Εκεί όπου αφουγκράζεται ότι ο τόπος, η κοινωνία, οι συγκυρίες, οι συμπολίτες της έχουν ανάγκη τον συμβολισμό που, ούτως ή άλλως, έχει ο θεσμικός λόγος της. Κάποιοι μιλάνε περί γυναικείας ενσυναίσθησης αλλά δεν νομίζω ότι είναι θέμα φύλου. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θυμίζει, κατά μία άποψη, τον Σωτήρη Τσιόδρα. Συνδυάζει (επιστημονική) λογική με (ανθρωπιστική) ευαισθησία.

Αφορμή μού έδωσε η επίσκεψή της στη Θράκη. Οταν, σε ομιλία της, αναφέρθηκε στην ανάγκη εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων και μίλησε γι’ αυτούς που «…αντιμετωπίζουν το παρόν με τους όρους του παρελθόντος και προσβλέπουν σε ένα μέλλον που δεν είναι παρά αναπαραγωγή αυτού του παρελθόντος». Χθες, στα σόσιαλ μίντια αναφέρθηκε στη Γλαύκη που δίνει Πανελλήνιες, τη Σαμπιχά που αγωνίζεται για τα παιδιά των Ρομά, τη Μαίρη που αγωνιά για την επιχείρησή της, τη Νεσλιχάν που οδηγεί λεωφορείο και θέλει να γίνει εκπαιδεύτρια. …Η ΠτΔ είναι, τελικά, μια γυναίκα που χρησιμοποιώντας κάποια από τα γερά υλικά του παρελθόντος φτιάχνει ένα ολοκαίνουργιο μέλλον.