«Υποχρέωσή μας να φωνάξουμε»!

Δεν το είχε πει ποτέ ο Βολταίρος, αλλά έστω και εκ παραδρομής, η αποφθεγματική ρήση που αποδίδεται στον επιφανή γάλλο φιλόσοφο και συγγραφέα, έχει διαχρονική ισχύ: διαχρονική και πολύ επίκαιρη αυτές τις μέρες που η Αμερική συνταράσσεται από τις αντιδράσεις (και) των αθλητών στη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικός στη Μινεάπολη…

Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες!

Παρεμπιπτόντως αυτή η φράση δεν ταίριαζε στο modus vivendi του Βολταίρου, αλλά κολλάει γάντι στο πνεύμα που διαπνέει το γένος των αμερικανών αθλητών…

Ο ΛεΜπρον Τζέιμς έγινε σημαιοφόρος και πίσω του στοιχίζονται πλείστοι όσοι αθλητές οι οποίοι διά μίαν εισέτι φοράν εκφράζουν (όχι με ψιθύρους, αλλά) με κραυγές και γενικευμένες κατακραυγές την άποψη, την αντίδραση, την αγανάκτησή τους και δεν συμμαζεύεται.

Νισάφι πια, όπως σχολίασε χθες και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. «Αρκετά. Ηρθε ο καιρός για αλλαγή»!

Ασφαλώς η Αμερική δεν ζει πια στην εποχή της Κου-Κλουξ-Κλαν, παρ’ όλα αυτά το «Ι have a dream» που έκανε σύνθημα της ζωής του ο μάρτυρας του αντιρατσιστικού αγώνα και των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, κάθε άλλο παρά ξεπερασμένο και ξεφτισμένο φαίνεται.

Η «άλλη» κόντρα ΛεΜπρον – MJ

Ο ΛεΜπρον Τζέιμς ηγείται ενός άτυπου κινήματος αντίστασης, κάνει βούκινο τη σφοδρή αντίδρασή του και δεν ορρωδεί προ ουδενός, μηδέ του προέδρου Τραμπ εξαιρουμένου, στα ξενοδοχεία του οποίου αρνείται να διαμείνει. Από την ίδια λογική εμφορούνται επίσης ο Γκρεγκ Πόποβιτς και ο Στιβ Κερ, άλλωστε οι Γουόριορς αρνήθηκαν να τηρήσουν το εθιμοτυπικό πρωτόκολλο και «γείωσαν» τον πλανητάρχη ο οποίος τους είχε προσκαλέσει και τους περίμενε στον Λευκό Οίκο για τα επίσημα συχαρίκια των τίτλων που κατέκτησαν το 2017 και το 2018.

Για κάθε ΛεΜπρον Τζέιμς που βγαίνει και μιλάει ανοικτά, υπάρχει ένας Γιούργκεν Κλοπ, ο οποίος υπεραμύνεται της πεποίθησής του ότι «δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο είναι σημαντική η άποψη ενός προπονητή ποδοσφαίρου για σοβαρά θέματα του κόσμου, όπως ο κορωνοϊός»…

Βασικά όμως για κάθε ΛεΜπρον Τζέιμς που πρεσβεύει ότι η σιωπή συνιστά συνενοχή, θα υπάρχει ένας Μάικλ Τζόρνταν να τυρβάζει περί άλλα και να σφυρίζει αδιάφορα: το 1990 όταν ακόμη και η μητέρα του τον παρακάλεσε να προβεί σε μια δήλωση υποστήριξης του μαύρου Χάρβεϊ Γκρατ ο οποίος διεκδικούσε την εκλογή του ως πρώτου αφροαμερικανού κυβερνήτη της Βόρειας Καρολίνας, με αντίπαλο τον ρατσιστή Τζέσε Χελμς, ο λεγάμενος εποίησεν την νήσσαν!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, είπε κιόλας ότι «μα και οι Ρεπουμπλικανοί αγοράζουν αθλητικά παπούτσια». Αγοράζουν Air Jordan, εννοούσε…

Προφανώς και οι Ρεπουμπλικανοί ή οι αστυνομικοί αγοράζουν τα «LeBron 17», αλλά ο σούπερ σταρ των Λέικερς δεν κάθισε στ’ αβγά του. Ανήρτησε λοιπόν στο Instagram τις φωτογραφίες του αστυνομικού που έχει ρίξει τον Φλόιντ στον δρόμο και τον πιέζει στον λαιμό και δίπλα εκείνη με τον αθλητή-ακτιβιστή Κόλιν Καπέρνικ ο οποίος σε κάθε ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ γονάτιζε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον ρατσισμό, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από το NFL με τις ευλογίες του Τραμπ…

«Καταλαβαίνετε τώρα. Ή μήπως σας είναι ακόμα θολό;» αναρωτήθηκε ο Τζέιμς…

O Μάτζικ

«Πόσες φορές πρέπει να δούμε να δολοφονούν μαύρους σε εθνικό δίκτυο; Επιτέλους πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε τους μαύρους ως ανθρώπους και όχι σαν να είναι ζώα στους δρόμους» τόνισε ο Μάτζικ Τζόνσον. Την ίδια στιγμή ο (άλλοτε παίκτης του Παναθηναϊκού) Ντομινίκ Ουίλκινς δημοσίευε στο Twitter μια φωτογραφία όπου εικονίζεται το εξής μήνυμα πάνω σε μια χειρόγραφη ταμπέλα έξω από ένα σπίτι: «Προσοχή. Ενας αυτιστικός άνδρας ζει εδώ μέσα. Δεν ξέρει τι είναι αστυνομικός ή τι είναι όπλο. Βγάζει δυνατούς θορύβους, δεν θα σας βλάψει. Δεν καταλαβαίνει λέξεις ή εντολές. Α ναι, επίσης είναι μαύρος»!

Ο «King James» απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ανήκει στην κατηγορία «more than an athlete»: είναι κάτι παραπάνω από ένας αθλητής και δεν υποστέλλει το λάβαρό του, ούτε υποχωρεί από το μετερίζι του, μολονότι έχει κατηγορηθεί για τα πολιτικά μηνύματα και τις απόψεις του που ξεφεύγουν από τα μπασκετικά και τα αθλητικά όρια…

Στις 18 Φεβρουαρίου του 2018 ο τρις πρωταθλητής του ΝΒΑ δέχθηκε επίθεση από τη δημοσιογράφο Λάουρα Ινγκραχαμ η οποία στην εκπομπή της στον τηλεοπτικό σταθμό Fox News του άσκησε δριμύτατη κριτική για τις αναφορές του σε πολιτικά ζητήματα και την κριτική του προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ.

Τότε άνοιξε η κουβέντα για το περιβόητο «Shut up and dribble» (σκάσε και ντρίμπλαρε) ως στάση ζωής την οποία τάχα θα πρέπει να τηρούν οι αθλητές. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική άποψη κάποιου που πληρώνεται με 100.000.000 δολάρια τον χρόνο για να σπρώχνει μια μπάλα. Οι δηλώσεις του Τζέιμς είναι μετά βίας κατανοητές και σόλοικες. Ας τις κρατήσει, λοιπόν, για τον εαυτό του» σχολίασε τότε η Ινγκραχαμ, η οποία το 2006 έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Shut up and sing» που αφορούσε την έκφραση πολιτικών απόψεων από διάσημους καλλιτέχνες.

Πρέπει λοιπόν να εκφράζουν δημοσίως τις απόψεις τους για αλλότρια (από τη φύση και την αρμοδιότητά τους) θέματα οι αθλητές ή να κάνουν… μόκο; Ιδού οι απόψεις επιφανών προσωπικοτήτων του ελληνικού αθλητισμού, όπως τις κατέθεσαν στα «ΝΕΑ»

Ζαγοράκης: Να μη γινόμαστε μαϊντανοί

«Εννοείται ότι συμφωνώ με το πνεύμα του ΛεΜπρον Τζέιμς και των υπολοίπων αθλητών στην υπόθεση του Φλόιντ. Κανείς δεν μπορεί να φιμώσει τους αθλητές και να τους απαγορεύσει να εκφράζουν τις απόψεις τους, αρκεί η γλώσσα τους να είναι βουτηγμένη στη λογική και στην ψυχραιμία. Ο κόσμος ενδιαφέρεται για το τι δηλώνει ή τι γράφει κάποιος επώνυμος, σε όποιον χώρο κι αν κινείται, αλλά δεν πρέπει να γινόμαστε μαϊντανοί».

Κόμματος: Δεν είμαστε μαριονέτες

«Οι αθλητές όχι μόνο μπορούν, αλλά επιβάλλεται να μιλούν για κοινωνικά ζητήματα και να στηλιτεύουν τον ρατσισμό και ό,τι άλλο κακό συμβαίνει. Εχουν υποχρέωση να χρησιμοποιούν το βεληνεκές και το κύρος τους και πέρα από τα γήπεδα, άλλωστε αποτελούν πρότυπα και έχουν εκατομμύρια θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Δεν είμαστε μαριονέτες, αλλά άνθρωποι με ψυχή, με φωνή και με άποψη».

Μαυρωτάς: Η παρρησία είναι προίκα

«Το ότι είσαι αθλητής δεν σημαίνει ότι δεν είσαι πολίτης και δεν έχεις άποψη. Πιστεύω στον κοινωνικό ρόλο των αθλητών που αποτελούν και πρότυπα. Οι διάσημοι αθλητές πολλές φορές αποφεύγουν να πάρουν θέση σε ακανθώδη θέματα διότι αυτό μπορεί να τους στοιχίσει σε συμβόλαια ή υστεροφημία. Δεν είμαι αυτής της άποψης, αντιθέτως θεωρώ ότι κομμάτι της αθλητικής προίκας αποτελεί και η παρρησία του να υπερασπιστείς κάτι που πιστεύεις, είτε αυτό αφορά την ομάδα σου, είτε τις ιδέες σου: με συνεπή τρόπο, όχι “όπου φυσάει ο άνεμος”, πολλές φορές και αντίθετα στο ρεύμα. Η μπάλα μπορεί να είναι στρογγυλή και να μην έχει γωνίες, όχι όμως και οι αθλητές…».

Πετρούνιας: Να είμαστε μπροστάρηδες

«Είμαστε άνθρωποι και ενεργοί πολίτες, άρα έχουμε το δικαίωμα, όπως όλοι, να εκφράζουμε την άποψή μας και να μη μένουμε στο περιθώριο. Γιατί δηλαδή εφόσον έχεις γνώση και τεκμηριωμένη άποψη για ένα σοβαρό πολιτικό ή κοινωνικό ζήτημα να μην την εκφέρεις δημοσίως; Ισα ίσα που εγώ θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε μπροστάρηδες, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τον ρατσισμό. Οι αθλητές εκ του ρόλου τους πρεσβεύουν και υπηρετούν τη συνένωση των λαών και των ανθρώπων. Στο κάτω κάτω τρώμε εύκολα το κράξιμο»!

Γ. ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ Καιρός για αλλαγή
Δεν στέκεται αδιάφορος, ούτε μένει αμέτοχος ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στην υπόθεση της δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ. «Δεν ξέρω τι λέξεις να χρησιμοποιήσω για να εκφράσω αυτά που αισθάνομαι, αλλά σίγουρα ξέρω ένα πράγμα: Αρκετά. Ηρθε ο καιρός για αλλαγή» έγραψε ο έλληνας σούπερ σταρ στο Twitter.

Π. ΦΑΣΟΥΛΑΣ Οχι a la carte δημοκρατία!
«Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι “φύσει πολιτικόν ζώον” και ασφαλώς αυτό αφορά και τους αθλητές. Πρέπει να έχουμε και να εκφράζουμε την άποψή μας, αλλά να μην κομματικοποιούμε τους εαυτούς μας και να μη γινόμαστε αντικείμενα εκμετάλλευσης και αντιπαράθεσης. Εάν δεν βγει να μιλήσει ο ΛεΜπρόν για τέτοια θέματα ωμής βίας, ποιος θα το κάνει; Εάν φορέσει μια κουκούλα για να μην τον αναγνωρίζουν και αρχίσει να τρέχει ξαφνικά στον δρόμο, πιθανότατα θα τον πυροβολήσουν! Εγώ απεχθάνομαι τη λογική του “Shut up and dribble” και του φιμώματος των αθλητών. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί à la carte και ό,τι δικαίωμα έχει ο Τζεφ Μπέζος και ο Μπιλ Γκέιτς, το ίδιο ανήκει στον ΛεΜπρόν και σε οποιονδήποτε αθλητή».

Π. ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Ολοι είμαστε γυμνοί
«Αυτή η υπόθεση συχνά επιφέρει διαφωνίες και διχασμό. Ο αθλητής πρέπει και να έχει και να εκφράζει άποψη για τα κοινωνικά ζητήματα, αρκεί να μη δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να την εκμεταλλευθεί για δικό του όφελος. Πρέπει να λέω αυτό που πιστεύω καθαρά και ξάστερα, και να μην επιτρέπω να το μεταφράζουν κάποιοι κατά το δοκούν. Αλίμονο εάν δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας, όπως το κάνουμε για τον συμπαίκτη μας. Ο φανατισμός δεν βοηθάει να εξελίξουμε τις σχέσεις μας και να λύσουμε τα προβλήματα. Οι αθλητές από τη φύση τους διδάσκουν τις συνεργασίες, τη συναδέλφωση, την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη. Κανείς μας δεν γεννήθηκε στη θέση στην οποία βρίσκεται τώρα, όλοι σφυρηλατήσαμε τους χαρακτήρες μας μέσα από αγωνίες, λύπες, απορρίψεις και τσαλακώματα. Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι είμαστε γυμνοί…».

Λ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Δικαίωμα και υποχρέωση
«Οι αθλητές είναι δημόσια πρόσωπα και αποτελούν πρότυπα για πολύ κόσμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Θεωρώ ότι έχουμε όχι μονάχα το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να εκφράζουμε την άποψή μας και για θέματα που εκτείνονται πέρα από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Επειδή όμως είμαστε γνωστοί και μπορούμε να επηρεάσουμε κάποιους ανθρώπους, πρέπει να μετράμε τα λόγια μας και να μην τους παρασύρουμε προς λανθασμένες κατευθύνσεις. Μου έχει τύχει να κάνω κάποιο λανθασμένο ή αφελές σχόλιο και να το μετανιώσω, αλλά επιμένω στην πεποίθησή μου ότι πρέπει να βγαίνουμε και να μιλάμε. Εχω βρεθεί σε δίλημμα για να εκφράσω πολιτική άποψη, αλλά ευτυχώς το απέφυγα, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ψάχνεσαι και να αναλύσεις μια υπόθεση προτού εκφράσεις άποψη…»

Δ. ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ Εδώ δεν πολυμιλάμε
«Είναι αυτονόητο ότι έχουμε άποψη και πρέπει να την εκφράζουμε, πολλώ δε μάλλον όταν αφορά σοβαρά ζητήματα ή και ακραία, όπως η δολοφονία του Φλόιντ. Ο Μέγας Αλέξανδρος έλεγε ότι ο διαχωρισμός δεν έχει να κάνει με την καταγωγή, αλλά με τον χαρακτήρα. Εδώ στην Ελλάδα είμαστε πολύ κουμπωμένοι και δεν πολυμιλάμε, δεν ξέρω για ποιον λόγο: ή διστάζουμε να εκφράσουμε μια άποψη πέρα από τον αθλητισμό ή απλώς δεν μας ρωτούν. Μπορεί να μη συμβαίνουν συχνά κρούσματα ρατσιστικών συμπεριφορών στα γήπεδα, αλλά σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να δίνουμε το στίγμα μας. Πρέπει να αποδεικνύουμε ότι δεν ζούμε μέσα σε μια γυάλα και δεν αγνοούμε ή αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει γύρω μας».