«Πώς θα σε γνωρίσω {LF}για να σε βρω ξανά;»

«Φτιάξαμε στίχους που μπορούν να επιζήσουν στη μετάφραση / και ηττηθήκαμε». Η Δήμητρα Κωτούλα (γεν. 1974) είναι μια από τις ποιήτριες που, δημοσιογραφική αδεία, εντάσσουμε στη σύγχρονη γενιά (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αναιρείται η προσωπική «φωνή», όπως ο αγώνας για τις λέξεις ή οι θρησκευτικές αναφορές). Ηδη στην προηγούμενη συλλογή της, με τίτλο «Η επίμονη αφήγηση» (εκδ. Πατάκη, 2017) γράφει, εκτός άλλων, για τους συνοδοιπόρους της στην ποίηση. Με έναν τρόπο η κοινή αγωνία για την τέχνη, την ποιητική φωνή και τη γλώσσα ενυπάρχει και στα ποιήματα υπό τον γενικό τίτλο «Animal Trieste», τα οποία έγραψε στη διάρκεια της καραντίνας και μοιράζεται μέσω του «Βιβλιοδρομίου» με τους αναγνώστες.                    Δ.Δ.

Animal Triste

Το γένος μου είναι μοναδικό.

Κατά μήκος και κατά πλάτος πηλός

με την ψυχή εύπλαστη σα νεοσσό

και υπόγεια ρεύματα να το χτυπούν

– ενίοτε – κατά πρόσωπο.

Το γένος μου είναι στη θλίψη του μοναδικό.

Ηχος από καμπάνες στον ορίζοντα.

Ανεβαίνει ζέστη.

Ιτιές καταρρέουν σε βαθιά νερά.

Τους νεκρούς σου τους έκαψες;

Μέτρησες σωστά;

Μερικά καλοκαίρια μετά

θα ‘χει τελειώσει ο θερισμός.

Οι γέροντες θα έχουν επιστρέψει

στα παγκάκια της συντροφευμένης μοναξιάς τους

κι εγώ, που μήνες τώρα σου αφιερώνω την αιχμαλωσία μου

θα σταθώ στο κατώφλι σου

ακόμη διστακτικός και

ενώπιόν σου θα κριθώ.

Ω, κοινόχρηστη θλίψη του μαγιάτικου ακάλυπτου.

Ω, αγκάθινη κορώνα της.

Αναπνοή

Το φύλλο ανασαίνει φτερουγίζοντας ανεπαίσθητα

δυνατό και σαρκώδες.

Παρατηρώ την ελάχιστη οντότητα

που κρύβεται στον πυρήνα

της αναπνοής

το τέλειο σχήμα της.

Πλησίον είμαστε, Κύριε

αλλά πώς ν’ αγγίξουμε

ο ένας τον άλλον με χέρια τυλιγμένα

στις γάζες της συντριβής;

Μυστήριο

Πώς θα σε γνωρίσω για να σε βρω ξανά;

Θα κρατάς κλειδί στο ένα σου χέρι.

Θα κουτσαίνεις λίγο.

Θα ψάχνεις.

Θα προσπαθείς να ταιριάξεις το

αριστερό σου γάντι δεξιά.

Θα φοράς σταυρό.

Και κάτω από τη μάσκα σου

δεν θα κρύβεις κανένα μυστήριο.

Πόσο

Πόσο ανούσιο είναι

να γράφεις ξανά και ξανά

τα ίδια ποιήματα

να ξηλώνεις παλιά υφάσματα

και να ράβεις με επιμέλεια

στις ίδιες ραφές κάτι τελείως άλλο

μια μάσκα ας πούμε ή

ένα σκουφάκι σγουρό για τα μαλλιά

Είναι;

Ο τόπος που κείτονται

Ομαδικοί τάφοι

και κάτω πετρώματα

ως τη ρίζα του φωτός.

Εδώ κι εκεί ένα τρυγόνι ή

περιστέρι αναζητά

το ταίρι του.

Ο τόπος που κείτονται δεν έχει όνομα.

Κείτομαι κι εγώ ανάμεσά τους.

Είμαστε αυτή
η στάχτη

Αθώα κοτσύφια έρχονται

στην ταράτσα μου.

Κύριε,

εμείς είμαστε αυτή η στάχτη

που ο άνεμος σκορπάει

χωρίς έλεος.