Η πόλη δική μας ξανά

Η πόλη δική μας ξανά

Χθες ήταν μια ημέρα χαράς για την Αθήνα – φαντάζομαι και για τις άλλες πόλεις της Ελλάδας. Το έβλεπες στα πρόσωπα των κατοίκων της που ξανασυναντούσαν τους γνωστούς τους στα καφέ και τα εστιατόρια, στα βλέμματα που ήταν πιο αγαπησιάρικα από τα σταυρωτά φιλιά στον αέρα, στις «αγκωνιές» που ήταν πιο θερμές από τα «give me five». Μαζί με τους δικούς μας, ξαναβρήκαμε και τους γνωστούς – άγνωστους της καθημερινότητάς μας. Τους σερβιτόρους και τις σερβιτόρες, τους ανθρώπους πίσω από τους πάγκους των μαγαζιών όπου συχνάζουμε. Αλλων ξέρουμε το όνομά τους, άλλων όχι, με άλλους λέμε καμιά κουβέντα, με άλλους περισσότερες, με όλους έχουμε αναπτύξει αυτή τη μοναδική συνεννόηση με τα μάτια, το eye contact μεταξύ πωλητή και πελάτη.

Ολους αυτούς ξαναβρήκαμε από χθες. Κι ήταν η νέα φάση χαλάρωσης των μέτρων, η πιο καθοριστική ως προς την επιστροφή μας στην κανονικότητα. Αλλωστε, ότι «τα πράγματα είναι σοβαρά» – πριν μας το πει ο Παπαδόπουλος, ο Τσιόδρας ή ο Χαρδαλιάς – το καταλάβαμε εκείνο το απόγευμα (Παρασκευή ήταν) που ακούσαμε ότι κλείνουν τα μαγαζιά εστίασης.

Τραπεζάκια έξω

Είμαστε λαός της υπαίθριας ζωής (όχι μόνο λόγω κλίματος) και της δημόσιας σύναξης. Ζούμε σε κοινότητες «καφενόβιες» – και δεν εννοώ την αγοραία παράμετρο του όρου. Πρόκειται για παράδοση που ξεκινά από την Αγορά των κλασικών χρόνων και τα αρχαία «θερμοπώλια». Στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη υπήρχαν πάνω από εκατό καφενεία και άλλα τόσα στην Αθήνα όταν έγινε πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους. Και ας μην αναλωθούμε στα ιστορικά καφενεία της Αθήνας που είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο της αστικής ιστορίας μας.

Από το «Στο “Καφενείο Η Ελλάς”» του Μαρκόπουλου σε στίχους Κ.Χ. Μύρη και το «…στα καφενεία μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί» από την «Παράγκα» του Σαββόπουλου έως τις πρώτες «καφετέριες» της δεκαετίας του 1970 όπου αχολογούσε το κροτάλισμα από τα κουταλάκια που χτυπούσαν ανελέητα τον στιγμιαίο καφέ (με ελάχιστο ζεστό νερό για να κάνει «κρέμα»), και το «Συχνάζεις στο Μικρό Καφέ κι εγώ στη Μυροβόλο» του Μπακιρτζή ή τα σημερινά εσπρεσάδικα, «meeting points» και «coffee and more» η ουσία είναι ίδια. Ανθρωποι διαφορετικοί που συγκεντρώνονται στα ίδια τετραγωνικά και μιλάνε για διάφορα με έναν τρόπο ανούσιο που ο χώρος όμως του δίνει ένα ειδικό βάρος. Είτε πρόκειται για πολιτική είτε για έρωτες είτε για «εκείνο το παπούτσι που είδα στη βιτρίνα».

Τα καφέ που ξανάνοιξαν χθες δεν είναι, απλώς, «μπιχλιμπίδια» στο αστικό μας τοπίο. Είναι η πρόφαση που κάνει το περιττό απαραίτητο.

Νέες συνθήκες

Οι αποστάσεις που πρέπει να τηρούνται πλέον στα καταστήματα εστίασης είναι ό,τι καλύτερο και όχι μόνο λόγω ιού. Εύχομαι να τηρηθεί για πάντα – αν και μάλλον με την ευχή θα μείνω. Πάντως, σε καφέ στο Παγκράτι έχω βάλει το χέρι μου αντί στη δική μου τσέπη, στην τσέπη της διπλανής κυρίας. Για τέτοιες συνθήκες ασφυξίας μιλάμε. Και σε wine bar του Ψυχικού με τα διπλάσια τραπέζια απ’ όσα σηκώνει ο χώρος, αν ήθελε κάποιος να πάει στην τουαλέτα, έπρεπε να σηκωθούν οι μισοί, τουλάχιστον, πελάτες για να ανοίξουν διάδρομο.