Υπογραφές

Υπογραφές

Η είδηση δεν είναι καινούργια. Και το φαινόμενο επαναλαμβανόμενο. Με τρόπο μάλιστα που, πλέον, θεωρώ ότι έχει ξεβάψει επάνω του η γραφικότητα. Τη συγχωρούμε όμως διότι αφορά, κυρίως, καλλιτέχνες. Οι οποίοι πριν από λίγες ημέρες συνυπέγραψαν  ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde». Ανάμεσα τους ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, η Τζέιν Φόντα, η Μαντόνα, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Χοακίν Φίνιξ, η Μόνικα Μπελούτσι. Με την επιστολή, γραμμένη σε έντονο ύφος, καλούν να μην επιστρέψουμε στην κανονικότητα μετά την άρση των μέτρων. Ζητούν (από τους ηγέτες των χωρών γενικώς) να μπει ένα τέλος στο «…κυνήγι του καταναλωτισμού και στην εμμονή με την παραγωγή που έχουν οδηγήσει τον κόσμο να αρνείται την αξία της ίδιας της ζωής. Της ζωής των φυτών, των ζώων και, φυσικά, ενός μεγάλου μέρους των ανθρώπων». Τέλειο. Σαν απόσπασμα από λόγο της Τζούλια Ρόμπερτς στο Erin Brochovich, the sequel.

Αλλοτε και τώρα

Θυμάμαι, από τα βάθη της δεκαετίας του 1980 που κάνω αυτή τη δουλειά, όταν ένα σημαντικό γεγονός απασχολούσε την επικαιρότητα, τα αντανακλαστικά μας μάς έκαναν να μαζεύουμε υπογραφές από καλλιτέχνες. Την περίοδο του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία μάλιστα είχε δημιουργηθεί μία καλλιτεχνική «κυβέρνηση του βουνού». Στη δε επίσκεψη του Κλίντον στην Αθήνα, ο «πρόεδρος» του δικαστηρίου που είχε στηθεί στο Σύνταγμα, ο Κώστας Καζάκος, τον είχε καταδικάσει σε θάνατο.

Οι καλλιτέχνες έχουν ένα υπερόπλο. Και αυτό δεν είναι η δημοφιλία τους που μπορεί να τους οδηγήσει σε παραλήρημα συναισθηματικής αφέλειας. Είναι η δουλειά τους, το έργο τους. Μέσα από αυτό «λένε» όσα θέλουν να πουν, με πολύ πιο μεγάλο και ουσιαστικό εκτόπισμα. Δικαίωμά τους βέβαια οι δηλώσεις και οι υπογραφές, μόνο που αυτός ο αόριστος και στον αντίποδα των σχετικών επιστημών λόγος θολώνει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «μεγάλα παιδιά» και το «μικρομέγαλα». Και, τέλος πάντων, δεν είμαστε στο 1968 όταν ο Ιβ Μοντάν ήταν στην πρώτη σειρά των διαδηλώσεων στο Παρίσι. Στην εποχή της έκρηξης των ΜΜΕ και του Instagram, η προσωπική ζωή των σταρ εκτίθεται σε δημόσια θέα. Αλλά δεν θυμάμαι αν η Μαντόνα δημοσίευσε φωτογραφία όπου κάνει μπάνιο σε ροδοπέταλα πριν ή μετά την επιστολή στη «Monde».

Κιθαρίστας ή ντράμερ

Ο Φοίβος Δεληβοριάς δημοσιοποίησε στα σόσιαλ μίντια την απόφασή του να μη γράψει τη μουσική στη «Λυσιστράτη» που, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, θα ανέβει, τελικά, στην Επίδαυρο. Δεν μπορεί, ανέφερε, να αφοσιωθεί παράλληλα στη σύνθεση και στα καθήκοντά του ως νεοεκλεγέντος προέδρου της ΕΔΕΜ. Βέβαια, όταν δέχθηκε την πρόταση του σκηνοθέτη ήταν μπροστάρης στις κινητοποιήσεις για τη δημιουργία του εισπρακτικού φορέα των πνευματικών δικαιωμάτων, κάτι το οποίο απαιτεί εξίσου μεγάλη αφοσίωση. Μην πω και περισσότερο, αφού πρόκειται περί αγώνα.

Τώρα πάλι, κάποιοι ερμηνεύουν την απόφασή του ως «μπηχτή» στην υπουργό Πολιτισμού.
Αντε καλέ, δεν το πιστεύω. Ο συγκεκριμένος δεν φαίνεται να έχει ανάγκη διαμεσολαβητών, δεν
μασάει τα λόγια του. Αυτός δεν ήταν που παρομοίαζε πολιτικούς και δημοσιογράφους με όργανα του χαμηλού υπογάστριου; Εξάλλου η Μενδώνη δεν έβαλε την
τελική υπογραφή για τη δημιουργία της ΕΔΕΜ; …Το θέμα, στην
ουσία, είναι αν κάποιοι καλλιτέχνες μας είναι περισσότερο καλλιτέχνες ή συνδικαλιστές. Κιθαρίστας ή ντράμερ που έλεγε ο Γιοκαρίνης.