Οι Τούρκοι έχουν νεύρα

Χαμένα μοιάζει να τα έχουν οι Τούρκοι μετά από την απώθηση του κύματος παραστρατιωτικής εισβολής στον Εβρο. Στην Αγκυρα δεν περίμεναν την καλά σχεδιασμένη αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Είχαν τη βεβαιότητα ότι θα έπιαναν την Ελλάδα στον ύπνο. Τελικά, συνέβη το αντίθετο: βρήκαν πολύ καλά δομημένη αντίδραση και αναγκάστηκαν να κάνουν άτακτα πίσω. Αυτό δεν φάνηκε μόνο στον τρόπο που αναδιπλώθηκαν εκεί, αλλά και στην έντονη νευρικότητα που εκδηλώθηκε αμέσως μετά, σε δύο κυρίως πεδία.

Το ένα, ήταν και πάλι οι μετανάστες, αυτή τη φορά με αιχμή τα νησιά: τα σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής παρέχουν πλέον απροκάλυπτη υποστήριξη στα δουλεμπορικά, δεν κρύβονται για να τηρούν τα προσχήματα όπως έκαναν στο παρελθόν. Επιχείρησαν και στα νησιά κάτι αντίστοιχο με εκείνο που δοκίμασαν στον Εβρο, όπου προώθησαν με παραστρατιωτικό τρόπο μετανάστες και τους εξόπλισαν με στρατιωτικό υλικό για να σπάσουν τα ελληνικά σύνορα. Την ίδια στιγμή, αλλά και μετά την αποτυχία του Εβρου, τούρκοι στρατιώτες προκάλεσαν επεισόδια με πυροβολισμούς προς την ελληνική πλευρά. Πάντως, και στα νησιά, αυτό το κύμα απέτυχε.

Το άλλο πεδίο είναι το αμιγώς στρατιωτικό: οι υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά εδάφη έχουν γίνει πλέον καθημερινότητα για τους τούρκους πιλότους. Η Πολεμική Αεροπορία όπως πάντα αναχαιτίζει, όμως, τώρα, δεν μιλάμε πια απλώς για παραβάσεις και για παραβιάσεις, αλλά για κάτι πολύ πιο σοβαρό που, ειδικά μετά τον Εβρο, δείχνει ότι τείνει να γίνει νέο καθεστώς. Υπάρχει και μία ακόμα παράμετρος: η χρήση των ντρόουνς, που έχει επίσης λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις. Σε αυτόν τον τομέα, η Τουρκία είναι ισχυρή, πρωτοπορεί διεθνώς – και κάθε άλλο παρά μικρή σημασία έχει. Η έλευση των ισραηλινών ντρόουνς στην Ελλάδα είναι ένα σημαντικό βήμα να ανακτηθεί χαμένο έδαφος, αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, είναι το να σκεφτεί η ελληνική πλευρά ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να ρίξει κάποιο από αυτά με τον τρόπο που ενεργούν. Αλλωστε, το νομικό καθεστώς τους είναι ασαφές εις βάρος της Τουρκίας και, κυρίως, δεν έχουν πιλότους, οπότε η όποια απάντηση δεν έχει τα χαρακτηριστικά που θα είχε αν αφορούσε αεροσκάφος. Τέλος, στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν και οι γνωστές αλλοπρόσαλλες επιθετικές τουρκικές δηλώσεις που, αυτή την περίοδο, δείχνουν εκτός από τη γνωστή ρητορική και μία σύγχυση στόχων. Το σίγουρο πάντως είναι ότι όλα αυτά δεν δείχνουν ύφεση αλλά όξυνση της επιθετικότητας που θα κλιμακώνεται διαρκώς. Η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Αυτή τη στιγμή μηρυκάζει θυμωμένη την αποτυχία της και προδήλως σχεδιάζει την επόμενη, με βεβαιότητα οξύτερη, φάση.

Η Ελλάδα ξέρει τι συμβαίνει και παρακολουθεί στενά. Οι κινήσεις των Τούρκων μελετώνται και οι απαντήσεις σχεδιάζονται σε πολλά επίπεδα σεναρίων πριν καν εκδηλωθούν ενέργειες. Αυτό άλλωστε έγινε και στον Εβρο και υπήρξε η βάση της απόκρουσης. Ομως εδώ, υπάρχει κάτι που πρέπει να συνυπολογιστεί πολύ σοβαρά, μία κρίσιμη διαφορά. Στην οργανωμένη προσπάθεια να σπάσουν τα σύνορα στον Εβρο από μετανάστες, οι πάντες ήταν στο πλευρό της Ελλάδας. Γιατί; Επειδή τους καίει το Μεταναστευτικό και είδαν αυτή την επιχείρηση ως κάτι που απειλεί τελικά και τους ίδιους. Δεν ήθελαν να πετύχει. Και, έτσι, δεν έγιναν τηλέφωνα, ούτε υπήρξαν οχλήσεις. Οταν όμως η Τουρκία προχωρήσει σε αμιγώς στρατιωτικές κινήσεις καθαρά εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας, θα είναι έτσι; Ή θα μπούμε στη γνωστή λογική της πίεσης για αποφυγή κλιμάκωσης, δηλαδή για αποδοχή τετελεσμένων; Γιατί, τότε, κάποια τηλέφωνα θα γίνουν. Σίγουρα. Και η απάντηση πρέπει να είναι έτοιμη και εντελώς ξεκάθαρη.