Μαξιλαροπόλεμος{CR}

Πριν από μερικές ημέρες, έγινε στη Βουλή μια αποκαλυπτική ανταλλαγή ανάμεσα στον νυν και τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα και Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ο σημερινός ΥΠΟΙΚ με στοιχεία ξεκαθάρισε πως το περίφημο μαξιλάρι που θα διασφάλιζε την πρόσβαση της χώρας στις αγορές χρέους είναι 15,7 δισ. και τα ελεύθερα διαθέσιμα του Δημοσίου είναι 21,7 δισ. Διαβεβαίωσε δε πως το μαξιλάρι ποτέ δεν ήταν τα απίθανα ποσά που κατά καιρούς αναφέρονταν – ακόμα και χθες, ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή τα έφτασε 47 δισ., παραλίγο να τα κάνει 50 (τι είναι τρία πάνω, τρία κάτω;). Δικαιούται, επειδή άλλωστε αυτός πολιτεύτηκε με το λεφτόδεντρο και συνεχίζει να πολιτεύεται με το μαξιλάρι.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ακόμα μια φορά στο «μαξιλάρι» επειδή μπορεί να το εξηγεί απλοϊκά και να ισχυρίζεται ότι η νοικοκυρεμένη κυβέρνησή του με το «μαξιλάρι» εξασφάλισε την οικονομία. Διαβάζοντας σχετικές αναλύσεις για το μαξιλάρι (πρωτίστως του Γιώργου Προκοπάκη) χρειάζεται να λάβουμε υπόψη την ασφαλιστική αξία του μαξιλαριού, η οποία μάλλον δεν υφίσταται όπως έδειξε η αντίδραση των επενδυτών με την κρίση και τον ρόλο των βραχυπρόθεσμων δανείων των φορέων του Δημοσίου προς την κυβέρνηση. Τα στοιχεία που έχει παρουσιάσει ο υπουργός Οικονομικών δείχνουν ότι ήδη από τον Μάρτιο, περίπου 13 δισ. ευρώ διαθεσίμων Ταμείων και ΟΤΑ έχουν κατευθυνθεί σε μακροπρόθεσμες ανάγκες. Με την κρίση το πρόβλημα οξύνθηκε, θα οξυνθεί κι άλλο.

Που σημαίνει ότι το λεφτόδεντρο ξεράθηκε και το μαξιλάρι είναι άδειο. Ας πει κάποιος σε όποιον το επικαλεστεί την επόμενη φορά ότι άλλο πράγμα το μαξιλάρι και άλλο τα διαθέσιμα. Τα παραμύθια τέλειωσαν.