Τα ερωτημάτα για τη νέα Παναγία των Παρισίων

Σπάει για χάρη της η καραντίνα στη Γαλλία νωρίτερα και οι πρώτοι εργάτες θα περάσουν το κατώφλι της στις 4 Μαΐου, μία εβδομάδα, δηλαδή, πριν από την προγραμματισμένη άρση των περιοριστικών μέτρων. Ηδη από τη Δευτέρα, εξάλλου, έχει ανοίξει το εργοτάξιο για τη διευθύνουσα ομάδα, ώστε να σχεδιάσει την επιστροφή των εργαζομένων. Ασφαλής, αλλά βαριά πληγωμένη, όχι μόνο από την καταστροφική πυρκαγιά, αλλά και από τη γραφειοκρατία, τη ρύπανση, τις επιστημονικές έριδες και τις άσχημες καιρικές συνθήκες, η Παναγία των Παρισίων δέχθηκε ακόμη ένα πλήγμα: εκείνο των καθυστερήσεων λόγω της πανδημίας. Γεγονός που καθιστά αμφίβολο αν το ποσό των 228 εκατ. ευρώ που έχει συγκεντρωθεί θα αποδειχθεί αρκετό για να καλύψει τον χρόνο που χάθηκε, ώστε να ισχύσει η δέσμευση του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι το μνημείο θα αποκατασταθεί εντός πενταετίας.

Προτεραιότητα των 50 εργαζομένων – από τους συνολικά 170 που συμμετέχουν στην αναστήλωση και θα πιάσουν άμεσα δουλειά – είναι η απομάκρυνση του μεγάλου γερανού που είχε τοποθετηθεί προ της πυρκαγιάς και η αποσυναρμολόγηση της μεταλλικής σκαλωσιάς βάρους 200 τόνων επί της οροφής.

Ενα από τα μείζονα ζητήματα είναι η διαχείριση των 400 τόνων μολύβδινων πλακιδίων που έλιωσαν κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς προκαλώντας ρύπανση στην ατμόσφαιρα πέριξ του μνημείου. Απαιτείται ειδικό πρόγραμμα καθαρισμού, το οικονομικό και χρονικό κόστος του οποίου θα εκτιμηθούν αφού πρώτα γίνουν οι σχετικές δοκιμές.

Η ΝΕΑ ΣΤΕΓΗ. Μία από τις μεγάλες προκλήσεις είναι η τεχνική που θα χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή της νέας στέγης. Οι αρμόδιες επιτροπές δεν αναμένεται να έχουν καταθέσει τις γνωμοδοτήσεις τους στο υπουργείο Πολιτισμού πριν από τον Ιούλιο λαμβάνοντας υπόψη οικοδομικές προσεγγίσεις που εφαρμόζονταν στη Γαλλία πριν από 200 χρόνια. Πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση, αλλά και αργότερα, δημοφιλείς ήταν οι στέγες από ξύλο δρυός, όπως στη Νοτρ Νταμ του Στρασβούργου, η στέγη της οποίας ανακατασκευάστηκε μετά την πυρκαγιά του 1759 και τους βομβαρδισμούς του 1944. Η επιλογή της παραδοσιακής ξύλινης στέγης φαίνεται να προκρίνεται από μεγάλη μερίδα ειδικών καθώς πριν από την πυρκαγιά η κατασκευή της είχε αντέξει για 800 χρόνια και υπάρχουν ακόμη μάστορες στη Γαλλία που κατέχουν τη συγκεκριμένη τεχνική.

Κομβικής σημασίας είναι και η επιλογή των πλακιδίων της οροφής. Ο μόλυβδος είναι εξαιρετικά ανθεκτικός και παρέχει το απαραίτητο έρμα για την ισορροπία του κτιρίου. Εντονος όμως είναι ο προβληματισμός για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Γι’ αυτό και έχει πέσει στο τραπέζι και ο χαλκός.

Η αποκατάσταση του κωδωνοστασίου ύψους 92 μ. είναι το πλέον αμφιλεγόμενο ζήτημα εξαιτίας της πρότασης Μακρόν να επιτρέψει μια σύγχρονη αρχιτεκτονική πρόταση, που πιθανόν βασίζεται στο γεγονός ότι το κωδωνοστάσιο δεν ανήκει στο μεσαιωνικό κτίριο αλλά τοποθετήθηκε το 1860 κατά τις εργασίες αποκατάστασής του. Δεν πρόκειται όμως για μια καινοτομία της εποχής, αλλά για ένα στοιχείο που επιχειρήθηκε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στις αρχές της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής ως προς το σχήμα και τα υλικά. Η απόφαση για τη μορφή του θα ληφθεί εντός του 2021.