Τους χωρίζουν και όσα {LF}τους ενώνουν

«Και με τα σχολεία; Γιατί τα ανοίγετε τώρα τα σχολεία; Και με την τηλεκατάρτιση; Τι κάνατε με την τηλεκατάρτιση;», αναρωτιούνται τα στελέχη της αντιπολίτευσης. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη το Κίνημα Αλλαγής: η επιστροφή στην κανονικότητα επιτάσσει την επιστροφή στον κυβερνητικό έλεγχο. Παρότι το ύφος είναι διαφορετικό, οι ερωτήσεις των κομμάτων είναι παρόμοιες. Και θα τεθούν και αύριο, στη συζήτηση που θα γίνει στην Ολομέλεια της Βουλής.

Κοινή στάση «εκ των πραγμάτων»: το όνειρο κάθε συριζαίου γεφυροποιού. Το σχέδιο μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα υπεύθυνο και κεντροαριστερό είχε ως βασικό προαπαιτούμενο να καμφθούν οι «πράσινες» αντιστάσεις. Κι αυτό, είχαν συμφωνήσει στην Κουμουνδούρου, δεν θα γινόταν με δημόσιες «αρπαγές» στελεχών ή ανοιχτές επιθέσεις στο Κίνημα Αλλαγής, αλλά με υπομονή – κάποια στιγμή, οι επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη θα οδηγούσαν σε αναπόφευκτη σύγκλιση δύο σχηματισμούς που «ψαρεύουν» στο ίδιο πολιτικό ακροατήριο, ενώ τα στελέχη θα υπέκυπταν στην πιθανότητα επιστροφής στην εξουσία που δεν μπορεί να τους παρέχει η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Παρά, όμως, τις προσπάθειες και τις όμοιες ερωτήσεις, το όνειρο των γεφυροποιών παραμένει όνειρο. Εγινε πιο φανερό τις μέρες της πανδημίας: η διαφοροποίηση του Κινήματος Αλλαγής από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι συνθήκη επιβίωσης, ακριβώς γιατί τα δύο κόμματα απευθύνονται στο ίδιο κοινό. Η ανταπόκριση, δε, του κεντροαριστερού κομματικού μηχανισμού δεν ήταν αυτή που περίμεναν στην αξιωματική αντιπολίτευση.

ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ. Από τη στιγμή που η περίοδος της κρίσης συσπείρωσε την κοινωνία γύρω από την κυβέρνηση, τα δύο κόμματα ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Η συνταγή της υπευθυνότητας δεν έπιασε στον ΣΥΡΙΖΑ, που έδειξε πολλά διαφορετικά πρόσωπα μέσα. Ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη, μόλις τις τελευταίες μέρες άρχισε να «συμμορφώνει» το κόμμα του, με στόχο πάλι να ανεβάσει την ένταση στα θέματα της οικονομίας, αυτή τη φορά όμως με ένα κόμμα σε ενιαία γραμμή, χωρίς παραφωνίες. Αντίθετα, το Κίνημα Αλλαγής ακολούθησε μια συναινετική στάση, σκληρή όταν πρέπει να ανέβουν οι αντιπολιτευτικοί τόνοι, αλλά όχι ακραία. Για το κόμμα του 8% αυτή η στάση μπορεί να αποδειχθεί ιδανική: δεν χρειάζεται μαζικό ρεύμα μετακίνησης προς το μέρος του, αλλά ένα μικρό ποσοστό εκείνων των μετριοπαθών, κεντροαριστερών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που δεν καλοβλέπουν τις επιλογές του. Αν καταφέρουν να κρατήσουν και τους ψηφοφόρους του Κέντρου που δεν έχουν στραφεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε μπορούν να δημιουργήσουν μια τρίτη επιλογή «με προοπτική».

Η ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. Σε επίπεδο σημειολογίας, η Γεννηματά επέλεξε να μη βρίσκεται στην αίθουσα της Βουλής την περασμένη Παρασκευή κατά την ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα και εν μέσω καραντίνας, πάντως, οι προσπάθειες για σύγκλιση, τα φλερτ προς την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη δεν σταμάτησαν. Σε κεντρικό επίπεδο, οι δύο αρχηγοί κριτίκαραν με έντονο τρόπο τα voucher του Γιάννη Βρούτση, έχουν παρόμοια παράπονα για την προβολή των θέσεών τους από τα ΜΜΕ και πήραν μέρος στις ίδιες τηλεδιασκέψεις των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε που μπορούσαμε να βγαίνουμε έξω, ούτε το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι κινήσεις του: η τακτική των μεταγραφών έδωσε τη θέση της σε παρασκηνιακές επαφές με τοπικά ή συνδικαλιστικά «πράσινα» στελέχη, που ωστόσο δεν απαντούν θετικά στις προσκλήσεις συνεργασίας ή μετακίνησης.

Κι αυτό είναι ακόμα μια επιβεβαίωση πως η μάχη στο προοδευτικό στρατόπεδο μπορεί να μην είναι στο προσκήνιο, δεν έχει όμως τελειώσει.