Η κολόνια ήταν για σένα

Η Λουίζα κοίταξε τα μπουκαλάκια με τα αρώματα που ήταν παραταγμένα στο ράφι της βιβλιοθήκης μόλις μπήκε στο γραφείο της διαφημιστικής εταιρείας την οποία διηύθυνε μαζί με τη συνέταιρό της. Διέκρινε εκεί και το αγαπημένο της brand: Hermès, αλλά και την κολόνια Istanbul, με τα καλλιγραφικά γράμματα στο περίβλημα και την ετικέτα. Σκέφτηκε να την ανοίξει και να τη χρησιμοποιήσει μιας και έφυγε εκείνο το πρωινό βιαστικά από το σπίτι και παρέλειψε να κάνει κάποιες καθημερινές κινήσεις. Της έλειπαν οι μικρές πολυτέλειες της ζωής της. Διαπίστωσε ότι ο αναγκαστικός εγκλεισμός είχε αφήσει ορισμένες κακές συνήθειες. Δεν περιποιόταν τον εαυτό της όπως παλιά, και αναγνώρισε ότι θα έπρεπε σιγά σιγά να βρει τη φόρμα της. Δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορεί απεριποίητη στο κέντρο της Αθήνας.  Ο χρόνος όμως ήταν τόσο πολύ περιορισμένος που δεν μπορούσε ούτε στο κομμωτήριο να πάει για να φροντίσει το μαλλί της. Αλλωστε, προς το παρόν άλλες ήταν οι προτεραιότητες. Θα έπρεπε να ανακτηθεί ο χαμένος χρόνος και να μπει η εταιρεία σε νέους ρυθμούς, να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη των πελατών. Να εφαρμοστούν καινούργια πρότζεκτ. Να λαδωθεί η μηχανή, όπως συνήθως λέγεται.

Το μπουκάλι με την κολόνια Istanbul είχε απομείνει από την εποχή του εγκλεισμού στο σπίτι, από την περίοδο της καραντίνας, λόγω της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Οταν ερχόταν μόνη στο γραφείο, χρησιμοποιούσε ως απολυμαντική αυτήν τη συγκεκριμένη κολόνια που την είχε λάβει δώρο από την Πόλη. Οι φίλοι της, εκεί, απέδιδαν υπερβολικές ιδιότητες στον συγκεκριμένο τύπο της κολόνιας, τέτοιες που τους έδιναν τη βεβαιότητα ότι αυτές μπορούσαν να εξαφανίσουν ακόμα και τον επικίνδυνο ιό, όπως της έλεγαν στο τηλέφωνο. Εκείνη γελούσε και έδειχνε ότι συμφωνεί μαζί τους. Ηθελε να τους πιστέψει κι ας ήξερε ότι όλο αυτό ήταν ένα παραμύθι για να ξορκιστεί το κακό. Ενα παραμύθι ωστόσο που έκρυβε κινδύνους. Κάθε κολόνια είναι καλοδεχούμενη για μένα, τους απαντούσε. Κι αυτοί, τότε, της έστειλαν ένα μπουκάλι με τον πιο ευφάνταστο τρόπο. Το έβαλαν μέσα στο σακίδιο του κοινού τους φίλου, του πολίτη δημοσιογράφου, που, κατ’ εξαίρεση και για λόγους επαγγελματικούς, είχε καταφέρει να έρθει στην Αθήνα στις αρχές της υγειονομικής κρίσης, με την τελευταία πτήση, λίγο προτού ανακοινωθούν τα αυστηρά μέτρα τα οποία έκοβαν κάθε αεροπορική σύνδεση της χώρας με πόλεις ορισμένων κρατών.

Πήγε να ανοίξει το μπουκάλι για να μυρίσει το άρωμα του λεμονιού και να βρέξει τις παλάμες της.  Δεν πρόλαβε να το κάνει. Χτύπησε το κινητό της. Ηταν η  γραμματέας της που την καλούσε για να της πει ότι το πρώτο της ραντεβού είχε έρθει κιόλας και την περίμενε στην αίθουσα των συσκέψεων. Οι επαφές, εκείνη την ημέρα, με πελάτες θα ήταν πολλές. Θα ακολουθούσαν και οι τηλεδιασκέψεις. Αφησε μισάνοιχτο το χάρτινο περίβλημα του μπουκαλιού της κολόνιας και βγήκε από το γραφείο βιαστικά. Θα είχε χρόνο αργότερα να ασχοληθεί με αυτό.

Οταν επέστρεψε, είδε την Αντα, την κόρη της συνεταίρου της, να είναι πεσμένη στο πάτωμα. Πρόσεξε  ότι δίπλα της ήταν το μπουκάλι με το ελαφρώς κίτρινο υγρό. Απέφυγε ενστικτωδώς να το πιάσει. Ενιωθε ασφυξία, κάτι να την πνίγει. Ανοιξε αμέσως το παράθυρο και φώναξε ζητώντας  βοήθεια. Τα είχε τόσο χαμένα που δεν σκέφτηκε να καλέσει ασθενοφόρο. Μα κανείς δεν είναι εδώ; Κανείς δεν με ακούει; Τι έγινε; Εξαφανίστηκαν όλοι από τον όροφο;

Μόλις που κατάλαβε ότι κάποιος άνοιξε την πόρτα του γραφείου της. Ηταν η Αννα, η συνέταιρός της, αυτή που μπήκε. Το πρόσωπό της ήταν παγωμένο. Κοίταξε τη Λουίζα με τρόμο και οργή. «Γιατί έδωσες την κολόνια στην κόρη μου; Ηταν αποκλειστικά για εσένα! Δεν φτάνει που τη γλίτωσες από τον ιό, μου πήρες τώρα και την κόρη! Σου αξίζουν τα χειρότερα! Το διάλυμα προοριζόταν για σένα. Εσύ σκότωσες την κόρη μου…».