Τι αφήνει πίσω του {LF}ο θρυλικός Ρικ

Eφυγε, λοιπόν, ο Ρικ Πιτίνο από την Ελλάδα (μετά τις δυο θητείες του στον Παναθηναϊκό) και άραγε τι άφησε πίσω του;

Το ερώτημα δεν είναι ούτε ρητορικό, ούτε προβοκατόρικο, αλλά ουσιώδες και πραγματικό: σε τι συνίσταται, λοιπόν, η κληρονομιά που κατέλειψε στο πράσινο κάδρο και κατ’ επέκταση στην πινακοθήκη του ελληνικού μπάσκετ την οποία κόσμησε, έστω και αποσπασματικά;

Δεκέμβριο του 2018 εμφανίσθηκε για πρώτη φορά Ιούνιο έφυγε, Νοέμβριο του 2019 επέστρεψε και Μάρτιο κούνησε το μαντίλι του αποχωρισμού. Σε αυτή τη… διακεκομμένη παρουσία του ο αμερικανός «Inverter» εμπλούτισε το παλμαρέ του με δυο τίτλους (Πρωτάθλημα, Κύπελλο) και ενεχείρισε στους Πράσινους το δικό του legacy, το οποίο αποκωδικοποιούν και αξιολογούν στα «ΝΕΑ» δυο άνθρωποι που τον έζησαν από πολύ κοντά…

Οργανωτικός

«Πρώτα απ’ όλα μας έμαθε τι σημαίνει οργάνωση του τεχνικού επιτελείου μιας ομάδας και πώς πρέπει να λειτουργούμε επί καθημερινής βάσεως» σχολιάζει ο άμεσος συνεργάτης του, Γιώργος Βόβορας. Και εξηγεί: «Κατέστησε σαφές πόσο σπουδαίο είναι να υπάρχει ένα εξειδικευμένο τμήμα scouting στα πρότυπα του NCAA και του ΝΒΑ με τη συμμετοχή και των προπονητών των ακαδημιών. Παράλληλα έδωσε πολύ μεγάλη έμφαση στις ατομικές προπονήσεις και στη βελτίωση των παικτών, κάτι στο οποίο εδώ στην Ευρώπη δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία. Εμείς εστιάζουμε περισσότερο στην τακτική και στο 5 εναντίον 5, αλλά ο Πιτίνο μας άνοιξε και άλλους παράλληλους δρόμους».

Ανεβάζει το ηθικό

Ο επικρατέστερος ως διάδοχος του αμερικανού προπονητή δεν προσπερνά το μεγάλο χάρισμα του πρώην προϊσταμένου του. «Είναι… μανούλα στην οιστρηλασία ενός εκάστου των παικτών και ολόκληρης της ομάδας. Εχει χάρισμα στο να ψυχολογεί και να ανεβάζει το φρόνημα των παικτών και να τους κάνει να νιώθουν καλύτεροι απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Αυτό το έκανε συστηματικά με στόχο να τους τσιτώσει και ομολογώ ότι αυτή η τακτική του μου έδωσε μπόλικη τροφή για σκέψη».

Και συνεχίζει ο Βόβορας: «Εμείς ασχολούμαστε περισσότερο με την τακτική και το πινακάκι, αλλά ο κόουτς πρεσβεύει ότι η προτεραιότητα είναι το πώς θα βελτιωθεί ατομικά ο κάθε παίκτης. Κατάφερνε να μπαίνει στο μυαλό του καθενός, κυρίως όταν έπρεπε να διαχειριστεί δύσκολες στιγμές και κρίσεις, ώστε να συσπειρώσει και να κρατήσει την ομάδα ενωμένη».

Τα περιβόητα deflections

Από καθαρά μπασκετικής πλευράς, ο 43χρονος προπονητής θα έχει να θυμάται την εμμονή του Πιτίνο με τα deflections. «Από την πρώτη προπόνηση μάλλιασε η γλώσσα του με τις αλλοιώσεις, επιμένοντας ότι μια καλή ομάδα πρέπει να πετυχαίνει 35 σε κάθε αγώνα, μέσω της επιθετικής άμυνας, της ασφυκτικής πίεσης, της σωστής κίνησης των χεριών και της επαγρύπνησης σε κάθε φάση».

Οσο για την ατάκα που του εντυπώθηκε στο μυαλό δεν είναι άλλη από εκείνη την οποία ο Πιτίνο ξεστόμισε άμα τη πρώτη εμφανίσει του, στον αγώνα της 28ης Δεκεμβρίου του 2018 με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας: «Ολοι μας πρέπει να παίζουμε σαν να έχουμε συμβόλαιο μιας ημέρας»!

Στα τριάντα χρόνια που διακονεί τον Παναθηναϊκό με πλείστους όσους ρόλους, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης έχει… φάει στη μάπα κάθε καρυδιάς καρύδι! Τούτου δοθέντος, μπορεί να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι και να αποτιμήσει με αδιαμφισβήτητα ποιοτικά κριτήρια την κληρονομιά του Πιτίνο.

«Ξεπερνάει το μπάσκετ»

«Μας έφερε και μας άφησε μια πολύ ξεχωριστή νοοτροπία και αυτή την αμερικάνικη κουλτούρα που ξεπερνάει το μπάσκετ» τονίζει ο παλαίμαχος διεθνής φόργουορντ. «Εγώ τουλάχιστον ξανάζησα τις μέρες του Ντομινίκ Γουίλκινς, που τον ρωτούσαμε και τον ακούγαμε ευλαβικά να μας μιλάει για τον Τζόρνταν, τον Μάτζικ και τον Μπερντ. Από τον Πιτίνο μάθαμε πολλά, τουλάχιστον όσοι είχαν ευήκοα ώτα…».

Σε τι εστιάζει κυρίως ο Αλβέρτης; «Προσπερνώ τα θέματα τακτικής, το κοουτσάρισμα και τα συστήματα και μένω στη γενικότερη φιλοσοφία του και στη στάση ζωής του για το μπάσκετ, τον αθλητισμό και τη ζωή. Εχει ασύλληπτη ικανότητα στο να προσφέρει κίνητρα στους παίκτες και να αντλεί το 110% των ικανοτήτων τους. Συν τοις άλλοις, μας δίδαξε το πώς πρέπει να λειτουργεί μια ομάδα σε όλη την πυραμίδα και ανέδειξε μια διαφορετική στάση σε σχέση με την ατμόσφαιρα φανατισμού στην οποία έχουμε γαλουχηθεί εδώ. Το μπάσκετ δεν είναι σώνει και καλά ζήτημα ζωής και θανάτου»!