Το «άλλο» {LF}πρόσωπο της ΑΕΚ

Πολλά ελέχθησαν, ακόμη περισσότερα γράφτηκαν με αφορμή τη συμπλήρωση 96 χρόνων ζωής από την ΑΕΚ. Υπάρχουν ιστορίες γύρω από την ομάδα, ιστορίες που άμα τις βάλεις στον μύλο των αναμνήσεων προκαλούν θύμησες, δέος, συναισθήματα χαράς ή λύπης.

Ισως διαφωνήσουν αρκετοί, αλλά ιδού η δική μου ΑΕΚ.

Είναι ο «ξανθός αετός» της προπολεμικής εποχής, ο σπουδαίος Κλεάνθης Μαρόπουλος. Και βέβαια, o διόσκουρός του στην επίθεση εκείνα τα δύσκολα χρόνια, ο Τρύφωνας Τζανετής.

Είναι ο Κώστας Νεστορίδης των 90 ετών, που έκλεισε πρόσφατα. Σχεδόν συνομήλικος της Ενωσης. Φορ εξαιρετικός. Είναι ο Στέλιος Σεραφείδης, γκολκίπερ- αίλουρος, που αργότερα δεν αρνήθηκε να βοηθήσει και από το πόστο του προπονητή τερματοφυλάκων τη δεκαετία του ’90.

Είναι ο Μίμης Παπαϊωάννου. Θα μπορούσε να γίνει τραγουδιστής στο πλευρό του Στέλιου Καζαντζίδη. Λες και φοβήθηκε, όμως, ότι θα ήταν δεύτερη φωνή και προτίμησε να είναι πρώτος! Σηκωνόταν στο αέρα και έμενε, όπως το έκανε αργότερα ο… Νίκος Γκάλης!

Είναι ο Μαύρος. Αυτός που έμεινε στη συνείδηση όλων ως Θε (ω) μάς, γιατί τέτοια σχέση με τα δίχτυα δεν είχε άλλος. Οδηγός στη μεγάλη πορεία του ’77 έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Είναι ο αξέχαστος Τάσος Κωνσταντίνου. Πόδι – αλφάδι από το σημείο του πέναλτι, με συνεισφορά καθοριστική στη δεκαετία του ’70. Είναι ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Ο παίκτης – ορόσημο, ο σέντερ φορ καλλιτέχνης. Και αργότερα, ο προπονητής που σφράγισε μια εποχή, που έφτιαξε τρεις διαφορετικές ομάδες (’89, ’92 – ’94, ’96) που δίδαξαν μπάλα τους πάντες. Αυτός που είχε έντονη προσωπικότητα και στην πορεία της ζωής βίωσε στιγμές που δεν τις ήθελες ούτε για τον εχθρό σου.

Είναι ο Στέλιος Μανωλάς. Ο αμυντικός- ογκόλιθος, ο Ελληνας Μπενενμπάουερ, που δίδαξε τη θέση και το πώς γεννιέται από τα μετόπισθεν μια σωστή επίθεση.

Είναι ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος. Ηρθε ως επιθετικός από τη Βέροια, τραυματίστηκε σοβαρά, γύρισε στην άμυνα, αλλά μπήκε στο βιβλίο της Ιστορίας ως ο άνθρωπος που απελευθέρωσε χαρά και χάρισε έναν τίτλο στην ΑΕΚ.

Είναι ο Ρέφικ Σαμπανάντζοβιτς. Ο τρελο- Γιούγκο, ο αμυντικός χαφ που ήρθε από το Βελιγράδι και έδειξε στα μέρη μας ποιος είναι ο αληθινός ρόλος ενός μέσου.

Είναι ο Μιχάλης Κασάπης. Ο αριστερός μπακ που έφτασε από τη Λιβαδειά, έπαιξε κατευθείαν και καταξιώθηκε.

Είναι ο Ντέμης Νικολαΐδης. Με τα πολλά προσόντα και την αμφιλεγόμενη προσφορά, κυρίως στη διοίκηση. Με το μεγάλο εκτόπισμα στον κόσμο και την ταυτόχρονη μανία να φύγει η ΑΕΚ από τη Νέα Φιλαδέλφεια και να πάει στον ΟΔΔΥ. Τότε που χάθηκε πολύτιμος χρόνος.

Είναι και άλλα πρόσωπα: ο Νίκος Στράτος, παράγοντας ολκής με πολυεπίπεδη προσφορά. Η ΑΕΚ μπροστά μου. Ο επιστήμονας που πάντα βοηθούσε με διακριτικότητα και θαυμαστή επάρκεια, ο Παντελής Νικολάου. Είναι ο Νίκος Πανταζής, της αποθεραπείας και των δακρύων όταν υποβιβάστηκε η ομάδα. Είναι ο Δημήτρης Μελισσανίδης των τίτλων, της διάρκειας και της κατασκευής του νέου γηπέδου.