Μάσκα με αναπνευστήρα

Θαλασσινή αφρόσκονη στις ψυχούλες τους

Πάτησε το πλήκτρο του τηλεφώνου στο τιμόνι και βγήκαν στην οθόνη τα ονόματα. Είδε μια αναπάντητη από τη γυναίκα του και πάτησε το όνομά στο καντράν.

– Ελα, Σύνθια, της είπε. Ερχομαι, και ο λόγος που σε παίρνω είναι για να μην τρομάξεις όταν με δεις.

– Τι έπαθες, Βαγγέλη μου; ρώτησε αναστατωμένη. Δεν σε ακούω πολύ καθαρά. (Λόγω ταραχής ξέχασε το μεγαλοπρεπές «Ευάγγελε», που τον αποκαλούσε.)

– Τίποτα δεν έπαθα, δεν με ακούς καθαρά γιατί ακούγομαι μέσα από τον αναπνευστήρα.

– Επαθες coronavirus, Βαγγέλη μου; ρώτησε ολοφυρόμενη, αναφέροντας τον ιό στη μητρική της γλώσσα.

– Τι coronavirus μού τσαμπουνάς, ρε Σύνθια; Τρελάθηκες;

– Και πώς διασωληνώθηκες Ευάγγελε (ηρέμησε στο μεταξύ και θυμήθηκε το νόμιμο όνομα).

Ο Ευάγγελος έπνιξε ένα κύμα γέλιου με τη – δικαιολογημένη μερικώς – παρανόηση της Σύνθιας.

-Βρε Σύνθια, ποιος διασωληνώθηκε; θα σ’ τα εξηγήσω από κοντά, μην ταράζεσαι.

– Πού είσαι τώρα, Ευάγγελε; ρώτησε ανήσυχη.

– Στο κέντρο και έρχομαι.

– Στο Κέντρο Υγείας; ούρλιαξε η Σύνθια.

– Οχι, βρε Σύνθια, στο κέντρο της πόλης και έρχομαι σπίτι. Αμάν πια με τον κορωνοϊό…

Ο Ευάγγελος ήταν από τους πιο επιτυχημένους καρδιοχειρουργούς της χώρας και εργάζονταν σε επαρχιακό Νοσοκομείο κάνοντας πράξη τον όρκο για προσφορά στον συνάνθρωπο και μάλιστα της παραμελημένης περιφέρειας. Για τον λόγο αυτό τον είχαν όλοι σε πολύ μεγάλη υπόληψη και σεβασμό. Ηταν για εκείνους ένας επίγειος θεός λόγω της απλότητας και της προσήνειάς του, αλλά κυρίως λόγω των κορυφαίων ικανοτήτων του, που τις προσέφερε αφειδώλευτα στους ασθενείς του ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, μορφωτικού επιπέδου ή οικονομικής επιφάνειας. Αριστος και κοσμαγάπητος.

Καταγόταν από ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι του νομού. Εκεί είχε και το πατρικό του σπιτάκι, το οποίο συντηρούσε γιατί το είχε για ησυχαστήριο όταν τον έπνιγε η πόλη και η πίεση του πολύ σοβαρού λειτουργήματος που διακονούσε.

Εκεί ασκούσε και το αγαπημένο του χόμπι ή μάλλον πάθος. Το ψαροντούφεκο!

Επεφτε με τις ώρες στον απόμερο κολπίσκο και παρατηρούσε τον βυθό, τις σπηλιές, τα θαλάμια και τις κρυψώνες των χταποδιών και πού και πού χτυπούσε κανένα ψάρι αν έβγαινε στον δρόμο του.

Ετσι κι εκείνο το απόγευμα, πνιγμένος από την τριήμερη βάρδια του στο Νοσοκομείο, πήρε το τζιπ κι έφυγε για το χωριό να κάτσει λίγο στη θάλασσα να καθαρίσει τα πνευμόνια του, αλλά κυρίως το μυαλό του. Στο σπιτάκι φόρεσε τα απαραίτητα της κατάδυσης και πήρε στο χέρι τη μάσκα του. Μια μάσκα υψηλής τεχνολογίας, ολοπρόσωπη που κάλυπτε σχεδόν ολόκληρο το κεφάλι. Με ενσωματωμένο αναπνευστήρα στην κορυφή, σαν λοφίο τσαλαπετεινού, με διπλά αντιθαμβωτικά τζάμια, με ειδική αντεπίστροφη βαλβίδα για τον εκπνεόμενο αέρα και βαλβίδα αποκλεισμού εισροής υδάτων στον αναπνευστήρα όταν βυθιζόταν στο νερό. Μέχρι και κάμερα έπαιρνε σε ειδική υποδοχή. Τι να λέμε, ψαγμένος ο Ευάγγελος. Μα το κορυφαίο ήταν ότι την είχε πάει στον οπτικό, της άλλαξε το γυαλί και την προσάρμοσε στη – μεγάλη – μυωπία του. Κι έτσι καμάρωνε πια τον βυθό μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Κόστισε αρκετά αλλά άξιζε τον κόπο.

Κατέβηκε στον απόμερο κολπίσκο. Αφησε το κινητό στο ξεκλείδωτο αμάξι και παντόφλες, πετσέτα και γυαλιά στα βότσαλα, λίγο πριν την αμμουδιά. Φόρεσε πέδιλα και μάσκα και βούτηξε με ένα επιφώνημα άφατης αγαλλίασης στην αγκάλη της αγαπημένης του.

– Αυτή είναι ευτυχία, μουρμούρισε.

Κολύμπησε κανένα δίωρο και ανεβοκατέβαινε για οξυγόνο όταν βουτούσε για κανένα ψάρι.

Στην τελευταία άνοδο είδε πως αγρίεψε η σοροκάδα και είπε να τα μαζεύει. Είχε πάρει έναν σαργό και δύο κακαρέλους. Ικανοποιημένος βγήκε στην αμμουδιά κι έβγαλε τα πέδιλα παρατηρώντας με μια αδιόρατη ανησυχία ότι όλη η αμμουδιά είχε μουσκέψει από τη φρεσκαδούρα. Γύρισε και είδε την πετσέτα του στη θάλασσα και δίπλα της τη μία παντόφλα. Σηκώθηκε σαν ελατήριο αλαφιασμένος κι έτρεξε στο σημείο όπου τα είχε αφήσει.

– Τα γυαλιά μου, πού είναι τα γυαλιά μου, άκουσε τον εαυτό του να φωνάζει απελπισμένα.

Εψαξε στα βότσαλα, στην άμμο, κατέβηκε μέχρι εκεί όπου ήταν η άλλη παντόφλα.

Πήγε τρέχοντας στο αυτοκίνητο, άρπαξε το κινητό και άναψε τον φακό γιατί άρχισε να σουρουπώνει. Εψαχνε σαν τρελός παντού φορώντας τη μάσκα για να βλέπει, μπήκε μέχρι τα γόνατα στη θάλασσα φωτίζοντας με τον φακό μήπως τα βρει. Τίποτα.

– Τα πήρε η θάλασσα, πάνε, μουρμούρισε απελπισμένος. Οχι ρε φίλε, φώναξε. Και τώρα πώς θα φύγω, μου λες;

Χωρίς γυαλιά ο Ευάγγελος δεν έβλεπε ούτε τη μύτη του. Και η μεγάλη ατυχία του ήταν ότι το εφεδρικό ζευγάρι που είχε πάντα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου το είχε αφήσει στην οπτικό να του αλλάξει τον έναν φακό που είχε ραγίσει. Λόγω μεγάλης μυωπίας ήθελε επεξεργασία με διπλές και τριπλές επιστρώσεις και να είναι πολύ λεπτός, αλλιώς θα ήταν σαν πατομπούκαλο. Γι’ αυτό και είχε αργήσει να τα πάρει πίσω.

Εκατσε αποκαμωμένος και απογοητευμένος στα βότσαλα αγκαλιάζοντας τα γόνατά του και κοίταζε την άμμο.

Μετά από λίγο χαμογέλασε, σε λίγο έβαλε ένα πιο δυνατό γέλιο και στο τέλος άρχισε τα χαχανητά.

Σηκώθηκε και πήγε στο αυτοκίνητο κρατώντας την κοιλιά του από τα γέλια.

– Καλά, και πώς θα περάσω μέσα από τα χωριουδάκια σ’ αυτό το χάλι, και στην πόλη πώς θα με κοιτάζουν όλοι σαν σπάνιο πουλί; Και στο σπίτι πώς θα με δει η Σύνθια; μονολογούσε.

Είχε αποφασίσει, ή μάλλον αναγκαστεί, να πάει στην πόλη φορώντας την ολοπρόσωπη μάσκα, προκειμένου να βλέπει να οδηγεί. Ξαναγέλασε μέχρι δακρύων, τράβηξε δυο μαντίλια από το κουτί, έβγαλε τη μάσκα, σκούπισε τα μάτια του και ξεκίνησε για το σπιτάκι.

Δεν βιαζόταν. Ηθελε να νυχτώσει καλά να μην τον βλέπουν οι χωρικοί και οι συμπολίτες του στην πρωτεύουσα. Εκανε ντους, φόρεσε τα ρούχα του, έβαλε τη μάσκα μπροστά στον καθρέφτη. Γέλασε και πάλι με την ψυχή του. Σπάνιο πουλί ή εξωγήινος;

Ξεκίνησε σιγά και είδε πως δεν είχε κανένα πρόβλημα ορατότητας με τη μάσκα. Πεντακάθαρη και περιμετρική όραση. Το μόνο πρόβλημα ήταν το θέαμα που πρόσφερε αν κάποιος τον παρατηρούσε. Και όλοι γνώριζαν το κίτρινο Wrangler του γιατρού. Δεν υπήρχε άλλο ίδιο. Πέρασε απροβλημάτιστα δυο – τρία χωριουδάκια. Λόγω των μέτρων δεν κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι. Στο επόμενο χωριό είδε δυο – τρεις γνωστούς του έξω από το κλειστό καφενείο και προσπέρασε γρήγορα γιατί σήκωσαν το χέρι για χαιρετισμό – διστακτικά – γιατί προφανώς δεν γνώρισαν ποιος οδηγούσε. Δυο – τρία χιλιόμετρα παρακάτω υπήρχε μπλόκο της Αστυνομίας.

_ Οχι ρε φίλε, μουρμούρισε. Ηταν ανάγκη;

Οταν σταμάτησε έπαθε ψυχρολουσία γιατί ο επικεφαλής αρχιφύλακας ήταν ένας πρώην ασθενής του. Ο Καλύβας. Ανοιξε το παράθυρο και χαμογέλασε στον ανέκφραστο αστυνομικό, ο οποίος ούτε γέλιο είδε ούτε τον οδηγό γνώρισε.

– Τι είναι αυτά που φοράτε, κύριε; του φώναξε αυστηρά.

– Δεν με γνώρισες, βρε Θανάση; του είπε βγάζοντας τη μάσκα.

– Γιατρέ, εσείς είστε; απάντησε με το στόμα ορθάνοιχτο ο αρχιφύλακας. Δεν φαντάστηκα… Και γιατί φοράτε αυτό το πράγμα;

Ο Ευάγγελος σκέφτηκε το ρεζιλίκι και απάντησε ψιλοτρολάροντας τον αρχιφύλακα:

– Μας τις επιβάλανε λόγω κορωνοϊού και δεν προλάβαμε να τις συνηθίσουμε. Επειδή πάω επειγόντως στο Νοσοκομείο τη φοράω από τώρα να συνηθίζω. Τι να κάνουμε, ρε Καλύβα;

– Δεν ξέρω, γιατρέ, μήπως πρέπει να ζητήσουμε κι εμείς τέτοιες μάσκες από την Υπηρεσία; Φαίνονται πολύ πιο προστατευτικές από τούτες που φοράμε. Καλό δρόμο, γιατρέ. Καλή βάρδια.

Εκλεισε το τζάμι, απομακρύνθηκε και ξέσπασε σε βροντερά γέλια. Οχι για την ευπιστία του αρχιφύλακα. Αλλά γιατί φαντάστηκε στα μπλόκα της Αστυνομίας να φορούν όλοι τέτοιες μάσκες και να σταματούν για έλεγχο τα αυτοκίνητα.

Φαντάστηκε τρομοκρατημένους οδηγούς και συνοδηγούς να βγαίνουν από τα αυτοκίνητα με τα χέρια ψηλά και να μουρμουρίζουν μέσα στα δόντια τους: Οχι ρε φίλε, το χόντρυνε πολύ το παιχνίδι ο Χαρδαλιάς!

Εφτασε χωρίς άλλα απρόοπτα στο σπίτι και μπήκε στην αυλή κορνάροντας.

Βγήκε από το αμάξι. Η Σύνθια είχε ανάψει όλα τα φώτα της αυλής και κοίταζε επιφυλακτικά το τζιπ. Μόλις άνοιξε η πόρτα και τον είδε, έκανε ασυναίσθητα ένα βήμα πίσω και μισόκλεισε την εξώπορτα.

– Oh my goodness… αναφώνησε στη μητρική της γλώσσα.

Ο Ευάγγελος έβγαλε τη μάσκα με τα σημάδια της ακόμα στο πρόσωπο κι έπιασε το χέρι της Σύνθιας για σιγουριά μη φορώντας γυαλιά, αλλά και από τρυφερότητα για την αναμονή της. Της εξήγησε τα πάντα και γελάσανε με την ψυχή τους.

– Αύριο θα πάω στην οπτικό να σου φτιάξει ακόμα δυο ζευγάρια γυαλιά. Να έχεις ένα και στο χωριό μόνιμα.

Ανοιξε το ραδιόφωνο και ξεχύθηκε μες στο σπίτι παφλάζοντας «μια θάλασσα μικρή» από το πιάνο του Νιόνιου.

– Τι θα γίνει, βρε Σύνθια, θα δοκιμάσουμε το τσίπουρο που μου έστειλε ο Μίχαλος;

Ο Μίχαλος, μια βιβλική μορφή του χωριού του, παιδικός και επιστήθιος φίλος, είχε εξελιχθεί στον καλύτερο αποσταγματοποιό του τόπου. Του έστελνε συχνά διάφορα οινοπνευματώδη, αλλά το τελευταίο παλαιωμένο τσίπουρο ήταν άλλο πράγμα. Είχε ανοίξει το μπουκάλι και μύρισε. Δεκάδες αρώματα ξεχύθηκαν. Δεκάδες αναμνήσεις σκόρπισαν στο κεφάλι του.

– Ετούτο δεν θα το πιω, είχε μονολογήσει. Θα το ανοίγω, θα το μυρίζω και ξανά στο ντουλάπι.

Η Σύνθια χαρούμενη με το αίσιο τέλος της περιπέτειας, γιατί άλλα είχε φανταστεί, του είπε πως από μόνη της είχε ξεκινήσει την προετοιμασία πριν της το πει.

– Εκοψα το απόγευμα ντοματίνια και αγγουράκια από το περιβολάκι, φέρνω ελίτσες, αρσενικό τυρί και την αγαπημένη σου λακέρδα με καυτερή σος.

– Μόνο αυτά; τη ρώτησε με το γνωστό πονηρό υπαινικτικό του ύφος.

– Ε και ό,τι ήθελε προκύψει, γλυκέ μου μασκοφόρε.

Ο Νικόλας Κατεινάς είναι πολιτικός επιστήμονας. Διηγήματα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στον αθηναϊκό και κυκλαδίτικο Τύπο