«Κοντά στη νίκη και την ήττα»

Οι λάτρεις των κόμικς τον γνωρίζουν καλά. Κυρίως μετά τη μεταφορά του «Ερωτόκριτου» του Βιτσέντζου Κορνάρου σε σκίτσα, σε συνεργασία με τους Δημοσθένη Παπαμάρκο και Γιάννη Ράγκο, και τη δουλειά του στο θεματικό περιοδικό «Μπλε Κομήτης». Τώρα, ο Γιώργος Γούσης συστήνεται στο ευρύ κοινό με την ταινία «Ο χειροπαλαιστής». Ο εικονογράφος δοκιμάζει πλέον την τύχη του και στον κινηματογράφο μ’ ένα 22λεπτο ντοκιμαντέρ, το οποίο επικράτησε μάλιστα στα βραβεία Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, στην κατηγορία της ταινίας τεκμηρίωσης μικρού μήκους. Πρόκειται για τη δεύτερη διάκριση της συγκεκριμένης παραγωγής, μια και στις Νύχτες Πρεμιέρας το περασμένο φθινόπωρο είχε τιμηθεί επίσης με το βραβείο δεύτερης καλύτερης ταινίας μικρού μήκους.

Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή ενός νεαρού πρωταθλητή χειροπάλης που ζει στην περιφέρεια. Η κάμερα καταγράφει την καθημερινότητά του, μαζί με το ταξίδι του στην Αθήνα με την αφορμή ενός αγώνα. «Πρόκειται για έναν νεαρό που μετανάστευσε στην επαρχία λόγω της κρίσης αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Τώρα όμως τον πνίγει αυτή η ζωή, αφού ζει σ’ ένα χωριό ανάμεσα σε γέρους και χωρίς κοπέλες. Η μόνη του διέξοδος είναι η χειροπάλη, το μπρα ντε φερ», αναφέρει ο Γιώργος Γούσης στο «Νσυν». «Είχα μια εσωτερική ανάγκη να κάνω μια ταινία. Ηθελα να κάνω μια αλλαγή, να δοκιμάσω κάτι άλλο. Ο πρωταγωνιστής είναι ο αδερφός μου, οπότε το θέμα το γνώριζα πολύ καλά. Είχα πλήρη πρόσβαση στο υλικό και για να πειραματιστώ μου φάνηκε μια καλή αρχή το συγκεκριμένο θέμα για την ταινία μου», τονίζει ο δημιουργός.

ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΝΕΑΡΟΥ ΑΘΛΗΤΗ. Στον «Χειροπαλαιστή» ο Γούσης υπογράφει τόσο τη σκηνοθεσία όσο και το σενάριο, ενώ ασχολήθηκε και με τα τεχνικά στοιχεία της ταινίας. Στα 22 λεπτά του φιλμ χτίζεται το πορτρέτο ενός νεαρού άνδρα που ταλαντεύεται καθημερινά μεταξύ των ονείρων του και της πραγματικότητας της ζωής στην ελληνική περιφέρεια. Και το άθλημα που επιλέγει έρχεται να λειτουργήσει περισσότερο σαν μεταφορά αυτής της εσωτερικής του πάλης. «Αυτή η ταλάντευση λίγο πριν από το “πάμε” μας αφορά όλους, γιατί είναι τόσο κοντά στη νίκη όσο και την ήττα. Ολοι σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε πει “βάζουμε δύναμη”. Είναι κάπως αρχετυπικό όλο αυτό», επισημαίνει ο σκηνοθέτης και συνεχίζει: «Αλλωστε, αρχετυπικό είναι το ίδιο το σκηνικό της χειροπάλης. Το να βλέπεις δηλαδή δύο άνδρες ή δύο γυναίκες να μάχονται μόνο με τα χέρια. Ως άθλημα έχει όλα τα χαρακτηριστικά της υποκουλτούρας και παρόλο που στην Ελλάδα είναι σε πρώιμο στάδιο ακόμα, διαδίδεται γρήγορα. Μεγαλώνει η φήμη του γιατί δεν απαιτεί συνεχόμενη άσκηση και κάποιος μπορεί να το δοκιμάσει παράλληλα με τη δουλειά του, ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία».

Ολες αυτές τις εικόνες πλέον επιχειρεί να τις δώσει όχι μέσα από σκίτσα αλλά μέσα από την κάμερα. «Και τα δύο είδη έχουν την ίδια βάση, την αφήγηση. Το σινεμά, όμως, έχει μια μεγαλύτερη περιπέτεια, στην οποία τώρα νιώθω πιο κοντά. Το κόμικ έχει μια δημιουργική ελευθερία, αλλά είσαι μόνος σου. Ενώ στον κινηματογράφο υπάρχει μεγαλύτερη τριβή μ’ αυτήν. Και βέβαια μεγαλύτερη αδρεναλίνη. Νιώθω ότι γίνομαι πιο εξωστρεφής μέσα απ’ αυτόν», παραδέχεται. Ισως γι’ αυτόν τον λόγο, από εδώ και πέρα θα προσπαθήσει να συνδυάσει τις δύο τέχνες. Στα κενά διαστήματα του σινεμά θα πιάνει το πενάκι του. Από τον Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσει τη νέα του σειρά κόμικ, βασισμένη στη ζωή δύο ληστών από την Ηπειρο και σε αληθινά γεγονότα. Ως προς τον κινηματογράφο; Το άλμα στη μεγάλη φόρμα και ίσως τη μυθοπλασία είναι ο πόθος του. «Θέλω να κάνω το ίδιο ντοκιμαντέρ σε μεγάλο μήκος όμως. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής έχει εξελίξει τη ζωή του, οπότε μας έχει δώσει πολύ υλικό. Θα φέρουμε κάποια στοιχεία από το παλιό μαζί με νέα», καταλήγει.