Μια φωτογραφία για την καραντίνα

Γιώργης Γερόλυμπος

«Ενα σπίτι που δεν φανταζόμουν»

Πριν από λίγες ημέρες, εμφανίστηκε μια μόδα με τρισδιάστατα ζώα της Google στο κινητό τηλέφωνο που με τη χρήση της κάμερας τα τοποθετούσε στο σαλόνι μας. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν και με έβαλαν να τραβήξουμε πολλές φωτογραφίες για να στείλουμε σε παππούδες και φίλους. Κλεισμένοι στο σπίτι από τις 10 Μαρτίου με δύο μικρά παιδιά, η γυναίκα μου κι εγώ έχουμε αποκτήσει απερίγραπτη εκτίμηση στους νηπιαγωγούς… Κάθε γωνία του σπιτιού έχει μεταμορφωθεί, πλέον. Το σαλόνι είναι σκάφος με καμπίνες και πανί, το τραπέζι έγινε σπηλιά και το μικρό μας μπαλκόνι πίστα αγωνιστικής οδήγησης, ενώ πάνω από τη βιβλιοθήκη πετούν δράκοι. Δεν θα φωτογραφίσω την ερημιά. Θα φωτογραφίσω το πώς αυτή η απίστευτη κρίση με έκανε να εκτιμήσω ανθρώπους, κράτος και θεσμούς από την αρχή και σε βάθος. Πώς με έκανε να δω πιο προσεκτικά τη χώρα μου αποφεύγοντας τον θόρυβο. Και πώς ανακάλυψα ένα σπίτι που δεν φανταζόμουν, εντός και εκτός.

Γιώργος Δεπόλλας

«Με το κινητό στη βίλα»

Δεν σας κρύβω ότι ούτε εμένα μ’ αρέσει καθόλου αυτή η περίοδος. Αλλά επειδή κατάλαβα ευτυχώς έγκαιρα το πού θα μπορούσε να πάει η όλη κατάσταση, πήρα τα μέτρα μου. Και μην ξεχνάμε: μέτρον άριστον. Εξήγησα την ιδέα μου και ζήτησα λοιπόν από μερικές φιλότεχνες φίλες μου να εκδηλώσουν ενδιαφέρον. Μη βιάζεστε! Κάναμε τις απαραίτητες εξετάσεις και ευτυχώς πήγαν όλα καλά και μπήκαμε σε καραντίνα οικειοθελώς στη βίλα μου. Ειλικρινά έχουν περάσει τόσες μέρες και ούτε που το κατάλαβα! Και ειλικρινά δεν έχω αντιληφθεί, μέχρι σήμερα, κάποια σημαντική αλλαγή που να επέφερε αυτή η απίστευτη κρίση, τουλάχιστον στον τρόπο που κάνω φωτογραφίες. Περί του λόγου το αληθές, έστειλα στη Μαίρη Αδαμοπούλου αυτήν τη φωτογραφία, που τράβηξε με το κινητό της, καθώς βλέπαμε μια ταινία, μία από τις κοπέλες. Ελπίζω να μη με χαρακτηρίσετε, με την ευκολία που σας διακρίνει, ως σεξιστή, ρατσιστή, αναίσθητο και τα λοιπά, γιατί θα έχετε περιπέσει σε τεράστιο λάθος! Πιστέψτε με.

ΥΓ: «Αν δεν μπορείς να δεις και την αστεία πλευρά των γεγονότων*, τότε δεν έχεις καταλάβει τίποτε!», Κώστας Μητρόπουλος (*ακόμα και των πιο σοβαρών)

Πλάτων Ριβέλλης

«Το σπίτι και ο κήπος»

Ο φόβος για το σήμερα, η θλίψη για τον πόνο των άλλων, η αγωνία για το μέλλον πρέπει να έχουν ως αντίβαρο και κάτι καλό. Το πρώτο θετικό είναι η μεταμόρφωση του Δημοσίου, που αίφνης μπορεί να λειτουργεί τόσο άψογα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά. Το δεύτερο είναι η υποχρεωτική επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων μας. Είχα την τύχη το βασικό σπίτι μας να βρίσκεται στη Σύρο. Και αυτό που ονειρευόμουν (και δεν είχα καταφέρει ποτέ να κάνω) μου επιβλήθηκε έξωθεν. Μπορεί να είμαι εγκλωβισμένος, αλλά μπορώ να κάνω όλα όσα μου δίνουν χαρά. Και προφανώς, ανάμεσα στη μουσική, στις ταινίες, στα βιβλία (που διαβάζω ή γράφω) και στις διαδικτυακές συναντήσεις, υπάρχει πάντα και η φωτογραφία. Για μένα η φωτογραφία δεν εξαρτιόταν ποτέ από τα θέματα. Το σημαντικό είναι να σηκώνεις τη μηχανή. Ετσι λοιπόν μέσα στον άπλετο χρόνο και τον περιορισμένο χώρο, στο περιθώριο των άλλων δραστηριοτήτων, φωτογραφίζω μερικά πράγματα που δεν θα είχε τύχει ποτέ πριν να φωτογραφίσω. Δηλαδή το σπίτι και τον κήπο.

Κωστής Αντωνιάδης

«Διορθώνω με φωτογραφίες»

Μην ανησυχείς, όλα είναι καλά εδώ στο σπίτι. Και αν κάτι δεν πάει καλά, όπως βλέπεις, το διορθώνω. Θυμάσαι τις καταστροφές όταν επιχειρούσα να κάνω ο ίδιος επισκευές. Εχω ηττηθεί σε αυτόν τον τομέα και οτιδήποτε είναι να διορθωθεί το κάνω πλέον με φωτογραφίες. Εχω ξεφορτωθεί σφυριά, πριόνια και κατσαβίδια∙ κάνω χώρο στην αποθήκη για τις φωτογραφίες. Αναζητώ λεπτομέρειες, χάνομαι σε ταξίδια, καλωσορίζω νέα πρόσωπα, τακτοποιώ. Διορθώνω λάθη κι αυτό είναι το πιο δύσκολο. Γιατί ακόμα και αν σκίσεις τη φωτογραφία που κουβαλάει ένα λάθος, η εικόνα του σε κυνηγάει. Είναι σαν τις κουβέντες που όταν τις πεις δεν μπορείς να τις πάρεις πίσω. Κατάλαβες; Δεν μπορώ να τα διορθώσω όλα. Ούτε σκίζοντας, ούτε με delete. Οσο περνούν οι μέρες, όλο και πιο δύσκολο είναι να βγω από την αποθήκη. Οπότε, έχω αρχίσει να ανησυχώ και, όχι, δεν είναι όλα καλά εδώ στο σπίτι.