Aπελπισία

Η ανάδειξη της κρίσης του κορωνοϊού στη διεθνή ατζέντα συντελέστηκε περίπου το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου.

Εναν μήνα αργότερα, στις αρχές Φεβρουαρίου, άρχισαν όλοι να έχουν με σχετική ακρίβεια την αίσθηση ότι έρχεται τσουνάμι. Ακόμη και για αριθμούς κρουσμάτων μιλούσαν πλέον.

Και η συνέχεια; Δύο μήνες αργότερα, στις 8 Απριλίου, στο Eurogroup δεν κατάφεραν για άλλη μια φορά να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν.

Ο Ιταλός πλακώθηκε με τον Ολλανδό. Ο Γάλλος πήγε να τους χωρίσει. Η συνεδρίαση διακόπηκε σχεδόν χωρίς αποτέλεσμα και τώρα η συνέχεια παραπέμπεται για αύριο, αν όχι για την επόμενη σύνοδο κορυφής!

Ολοι οι υπόλοιποι, κράτη και θεσμοί, έχουν πάρει κάποια μέτρα. Ακόμη και η Περιφέρεια Αττικής υπό τον Πατούλη. Αλλοι τα θεωρούν επαρκή, άλλοι όχι, να το κουβεντιάσουμε. Αλλά δεν υπάρχει κανείς που να μην έκανε τίποτα.

Δεν θα σταθώ στην υγειονομική διαχείριση της υπόθεσης, δεν έχω τις γνώσεις να την αξιολογήσω.

Θα καταθέσω όμως δύο απλές απορίες.

Απορια πρώτη. Είναι δυνατόν ΔΣ ανώνυμης εταιρείας ή οργανισμού είσπραξης ασφαλιστικών εσόδων ή Φιλοπτώχου Ταμείου να ακούει ότι σε δύο – τρεις μήνες έρχεται τέτοιο τσουνάμι και να μην αρχίζει εγκαίρως διαβουλεύσεις, συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, μελέτες, προτάσεις πώς θα αντιμετωπιστεί η κατάσταση;

Είναι δυνατόν δηλαδή να μην έχουν έτοιμο ένα σχέδιο (ενδεχομένως και δεύτερο και τρίτο…) για τη στιγμή που θα ξεσπάσει το κακό;

Απορία δεύτερη. Πώς εξηγείται ότι ένας οικονομικός κολοσσός, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν διαθέτει έναν μηχανισμό άμεσης κι αποτελεσματικής αντιμετώπισης κάθε αιφνίδιας αντιξοότητας;

Το 2010 μας έλεγαν ότι δεν είχαν προβλέψει κάτι τέτοιο διότι τελικά η κρίση χρέους δεν ήταν παρά μια ελληνική τσαπατσουλιά. Το 2012-13 εμφανίστηκαν κι άλλοι δυο – τρεις τσαπατσούληδες. Το 2015 ήταν το Μεταναστευτικό.

Το 2020 είναι ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ενωση και ενδεχομένως ο πλανήτης. Συνεπώς κάτι λείπει…

Διότι όταν η περίφημη «οικονομική διακυβέρνηση» της Ευρώπης δεν μπορεί να παρέμβει όταν η Ευρώπη έχει πρόβλημα οικονομικής διακυβέρνησης, τότε τι να την κάνει η Ευρώπη τη διακυβέρνηση;

Για να παίζει ηχογραφήσεις ο Βαρουφάκης;

Δεν θα παρακάμψω όμως την προχθεσινή εικόνα. Η πλειοψηφία των μετεχόντων στο Eurogroup μού έδιναν την εντύπωση ότι όχι απλώς δεν ξέρουν τι να κάνουν, αλλά ούτε ότι καταλαβαίνουν πολύ καλά τι συμβαίνει.

Κι αν οι άνθρωποι απλώς διαφωνούν τι πρέπει να γίνει, το έχουμε ξαναδεί στην πολιτική. Λέγεται δυσλειτουργία.

Αν όμως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, τότε είναι εντελώς άλλη υπόθεση. Και λέγεται απελπισία.