Το στοίχημα της καμπύλης

Καμπύλες. Που ανεβαίνουν, που φουσκώνουν, που εξακοντίζονται, που ισιώνουν. Τόσα τα κρούσματα, τόσα τα τεστ, οι νεκροί, οι διασωληνωμένοι. Τόσα τα ποσοστά, επί τόσων κατοίκων, επί απόλυτων αριθμών. Σαν τα πρωτάκια, προσπαθούμε να κατανοήσουμε το αλφαβήτα επιστημών με τις οποίες δεν είμαστε εξοικειωμένοι. Παρακολουθούμε τον ουσιαστικό λόγο της επίκουρης καθηγήτριας Επιδημιολογίας και Στατιστικής (δεν είχα σκεφτεί το προφανές, ότι αυτές οι δύο επιστήμες συνδέονται μεταξύ τους) Βάνας Σύψα για να καταλάβουμε από ποιους συντελεστές και πώς θα επιτευχθεί αυτό το περίφημο flattering the curve που είναι κοινός στόχος και πόθος της παγκόσμιας κοινότητας.

Εως τώρα, τα δείγματα, η τάση (δεν ξέρω κι εγώ πώς να τα πω) δείχνουν ότι, ως χώρα, έχουμε σοβαρές πιθανότητες να κερδίσουμε το στοίχημα της καμπύλης. Και δεν θυμάμαι από πότε – μπορεί και ποτέ – η Ελλάδα είχε να κατακτήσει τόσο καλή και συνεχώς βελτιούμενη θέση σε αυτούς τους πίνακες κατάταξης. Συμβιβαστήκαμε με το να είμαστε, συνήθως, από τους πρώτους στις αρνητικές και πάτος στις θετικές μετρήσεις. Είτε αυτές αφορούσαν τις συμπεριφορές των πολιτών είτε τη συμπεριφορά του κράτους. Και κοίτα τώρα που σε αυτήν την πρωτοφανή πρόκληση τα πάμε εντυπωσιακά καλά. Και μάλιστα σε συνθήκες που προϋποθέτουν να τιθασεύσουμε την «εθνική μας σκανταλιά», την αντίδρασή μας να πειθαρχήσουμε σε νόμους και συστάσεις.

Θαύμα ή τραύμα;
Πώς έγινε αυτό; Πώς καταφέραμε να υπερβούμε ακόμη και εκείνο το ονειροπόλο «Δανία του Νότου» του Γιώργου Παπανδρέου και να υποβάλουμε προς έγκριση τον όρο «Ελλάδα του Βορρά»; Λέω να αφήσουμε στην άκρη το σχεδόν παγανιστικό ότι οι Ελληνες τα πάμε καλά στα δύσκολα. Να οφείλεται άραγε στο ότι είναι μία από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις που στην κραυγή «Πού είναι το κράτος;» ακούγεται η απάντηση «παρόν» έστω και ως προσπάθεια; Που μοιάζει να υπάρχει μια «συνομιλία» μεταξύ κράτους και πολιτών; Ή μήπως στο ότι η Ιστορία μας μάς έχει δείξει ότι είμαστε ατρόμητοι στις απόψεις μας αλλά… φοβόμαστε τους φόβους μας;

Ισως να είμαι υπερβολικά αισιόδοξη, αλλά νομίζω ότι πρόκειται για το αποτέλεσμα της μεγάλης περιπέτειας που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Σαν, επιτέλους, να διδαχθήκαμε από τα λάθη μας. Αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια καλή συγκυρία μέσα σε αυτόν τον Αρμαγεδδώνα, είναι ότι η πανδημία μάς βρήκε αμέσως μετά την «ελληνική τραγωδία». Πριν καλοκαθίσουμε. Και νιώθουμε ότι δεν μας παίρνει άλλο. Ενα μόνο φοβάμαι. Το πώς θα διαχειριστούμε μια προφαινόμενη επιτυχία.

Το «κορίτσι» μας
Είναι ίσως η πιο εμβληματική γυναικεία φιγούρα μιας εμβληματικής εποχής. Το αιώνιο κορίτσι, η Μαριάν Φέιθφουλ, 73 ετών σήμερα, νοσηλεύεται λόγω κορωνοϊού σε νοσοκομείο του Λονδίνου. Ενα κρούσμα ακόμη, θα πείτε, είναι όμως αυτή η μορφή που λες και έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του 1960 χωρίς ενδιάμεση στάση, σαν ειρωνική υπενθύμιση εκείνων των χρόνων της αθωότητας που η ανθρωπότητα νόμιζε ότι μπορούσε να καταφέρει τα πάντα. Ο «άγγελος με το μεγάλο στήθος», όπως την έλεγε ο Μικ Τζάγκερ, το κορίτσι του «Falling from grace», που μία εβδομάδα από τη ζωή της ισοφαρίζει δέκα χρόνια καραντίνας, ελπίζουμε και ευχόμαστε να τα καταφέρει.