Ο αθλητισμός της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας
Η στήριξη εκατοντάδων αθλητών, διάσημων ή μη, πλούσιων ή λιγότερο πλούσιων προς τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη σε καιρούς κρίσεων όπως αυτοί που περνάμε, αξίζει να μνημονεύεται ως φάρος ελπίδας
March 6, 2020; Los Angeles, California, USA; Milwaukee Bucks forward Giannis Antetokounmpo (34) controls the ball against Los Angeles Lakers forward LeBron James (23) during the first half at Staples Center. Mandatory Credit: Gary A. Vasquez-USA TODAY Sports (File: 2020-03-07T052103Z_756924051_NOCID_RTRMADP_3_NBA-MILWAUKEE-BUCKS-AT-LOS-ANGELES-LAKERS.JPG )
Με κάθε τρόπο, είτε συγκεντρώνοντας χρήματα, είτε συμμετέχοντας σε καμπάνιες, είτε αλλάζοντας τα αθλητικά ρούχα με λευκές ποδιές ή ακόμα οδηγώντας ασθενοφόρα, αθλητές, προπονητές, διαιτητές και γενικότερα άνθρωποι του αθλητισμού συνεισφέρουν τα μέγιστα για να ελαφρύνουν το βάρος που σηκώνει η διεθνής κοινότητα από την πανδημία του Covid-19.
Ανάμεσά τους βρίσκονται κάποιοι από τους διασημότερους και πλουσιότερους αθλητές. Ναδάλ, Γκασόλ, Ρονάλντο, Μέσι, Λεβαντόφσκι.
Πρωτοβουλίες που μοιάζουν με γραμμάτια που ξεχρεώνουν οι άνθρωποι του αθλητισμού απέναντι στην κοινωνία που τόσο απλόχερα τους έχει προσφέρει την ευκαιρία να εξελιχθούν σ’ αυτό που είναι σήμερα, να κερδίσουν πολλά χρήματα και μεγάλη φήμη.
Με τον τρόπο τους οι διάσημοι αθλητές συμβάλουν ώστε να ευαισθητοποιηθούν και να κινητοποιηθούν όλες οι δυνάμεις του χώρου.
Στη σύγχρονη ιστορία είναι πολλές οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης των ανθρώπων του αθλητισμού προς το κοινωνικό σύνολο πολλές από τις οποίες είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό.
Ο «Δίκαιος των Εθνών»
Ο διασημότερος ιταλός ποδηλάτης πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τζίνο Μπαρτάλι, γνωστός και ως Ginettaccio είχε κερδίσει δύο φορές τον Γύρο της Ιταλίας και μία τον Γύρο της Γαλλίας.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι προσπαθούσε να κάθε τρόπο να εκμεταλλευτεί τη δημοτικότητά του. Οταν ξέσπασε ο πόλεμος του επέτρεψε να συνεχίσει τις προπονήσεις και του παραχώρησε προνόμια τα οποία εκμεταλλεύτηκε σώζοντας τις ζωές εκατοντάδων Εβραίων. Κανείς ποτέ δεν υποπτεύθηκε πως ο Μπαρτάλι ήταν το βασικό γρανάζι ενός υπόγειου δικτύου. Μετά το πέρας του πολέμου κατέκτησε ακόμα μία νίκη στον Γύρο της Ιταλίας και μία στον Γύρο της Γαλλίας. Η δράση του στη διάρκεια του πολέμου αποκαλύφθηκε το 2003, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, ενώ το 2012 του απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος «Οι Δίκαιοι των Εθνών» από το Ιδρυμα για τη Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων του Ολοκαυτώματος.
Ο πυγμάχος που νίκησε τον Χίτλερ
Ο «μαύρος ουλάνος του Ρήνου» ήταν κατάξανθος και κατά τον Χίτλερ, γνήσιο τέκνο της άριας φυλής.
Παγκόσμιος πρωταθλητής της πυγμαχίας, πέτυχε μεγαλειώδη νίκη επί του αήττητου μέχρι το 1936 Αμερικανού Τζο Λιούις. Ο Χίτλερ τον αποθέωσε αλλά ζήτησε να διώξει από κοντά του τον μάνατζερ του Τζο Γιάκομπς γιατί ήταν Εβραίος. Ο Σμέλινγκ τον αγνόησε. Το 1938 ηττήθηκε στον πρώτο γύρο στη ρεβάνς από τον Λιούις και ο Χίτλερ τον έθεσε στο περιθώριο.
Παρ’ όλα αυτά τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, στη Νύχτα των Κρυστάλλων, κατάφερε και έσωσε τη ζωή δύο εβραιόπουλων που ήταν παιδιά του ράφτη του.
Ο Χίτλερ τον έστειλε στο μέτωπο. Συμμετείχε ως αλεξιπτωτιστής στη Μάχη της Κρήτης κατά την οποία χάθηκαν τα ίχνη του. Οταν τελικά εντοπίστηκε στάλθηκε σε νοσοκομείο στην Αθήνα και στη συνέχεια του ανατέθηκε υπηρεσία σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αργότερα βοήθησε τον Λιούις που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και ήταν αυτός που πλήρωσε τα έξοδα της κηδείας του.
Το ρόπαλο που γκρέμισε τα τείχη
Στις 15 Απριλίου 1947 ο προπονητής των Ντότζερς Μπραντς Ρίκι πήρε μια ιστορική απόφαση: για πρώτη φορά θα αγωνιζόταν στο MLB ένας μαύρος αθλητής, ο Τζάκι Ρόμπινσον. Η απόδοσή του τον κατέστησε έναν από τους ιστορικούς παίκτες του μπέιζμπολ. Το σημαντικότερο, ο χαρακτήρας του και οι απόψεις του για μη βία συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να κατεδαφιστούν τα τείχη του φυλετικού διαχωρισμού, ενώ συνέβαλε αποφασιστικά στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων. Το 1997 το MLB απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 42 απ’ όλες τις ομάδες ενώ το 2004 θεσπίστηκε η «Ημέρα του Τζάκι Ρόμπινσον» κατά την οποία κάθε παίκτης σε κάθε ομάδα φορά φανέλα με το νούμερο 42.
Ο ΛεΜπρόν δεν ξεχνά…
Οταν ο ΛεΜπρόν Τζέιμς γεννήθηκε το 1984 η μητέρα του ήταν μόλις 16 ετών. Το μπάσκετ τον έσωσε από τη σκοτεινή μοίρα στην οποία είχαν καταδικαστεί τόσα άλλα παιδιά στην πόλη του, το Ακρον στο Οχάιο. Ο ΛεΜπρόν ανέβηκε στον μπασκετικό Ολυμπο αλλά ποτέ δεν ξέχασε τις ρίζες του. Εχει επενδύσει περισσότερα από 40 εκατ. ευρώ για υποτροφίες που προσφέρονται σε παιδιά φτωχών οικογενειών τα οποία ζουν κυρίως στο Ακρον. Τους εξασφαλίζει τις σπουδές τους από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο. Μέχρι σήμερα 1.100 σπουδαστές έχουν επωφεληθεί από την πρωτοβουλία του ΛεΜπρόν ο οποίος έχει βάλει τις βάσεις και για το πρότζεκτ «I promise» με το οποίο δημιούργησε ένα ακόμα σχολείο για 1.200 παιδιά. Θεωρείται μακράν ο πιο φιλάνθρωπος παίκτης του NBA.
Το καλύτερο γκολ του Μάτα
Ενας από τους πιο ευαισθητοποιημένους αθλητές για όλα όσα συμβαίνουν εκτός αγωνιστικών χώρων, ο Ισπανός Χουάν Μάτα, δημιούργησε το πρόγραμμα «Common Goal» μέσω του οποίου συγκεντρώνει χρήματα για φιλανθρωπικές οργανώσεις που εργάζονται κυρίως για την κάλυψη των αναγκών των χωρών του Τρίτου Κόσμου.
Η κεντρική ιδέα της πρωτοβουλίας του ποδοσφαιριστή είναι να προσφέρουν οι ακριβοπληρωμένοι παίκτες και προπονητές το 1% των αμοιβών τους για τον ιερό σκοπό. Από την ημέρα που ξεκίνησε την προσπάθεια περισσότεροι από 100 επαγγελματίες έχουν συνδράμει, μεταξύ των οποίων είναι ο ιταλός αμυντικός Τζόρτζιο Κιελίνι, ο γερμανός αμυντικός Ματς Χούμελς και η αμερικανίδα παγκόσμια πρωταθλήτρια Μέγκαν Ραπίνο.














