Η αβάσταχτη «μοναξιά» του Μανώλη Γλέζου

Η αβάσταχτη «μοναξιά» του Μανώλη Γλέζου

«Βγήκα στις 09.00 στο μπαλκόνι μου να χειροκροτήσω προς τιμήν του Μανώλη Γλέζου. Μόνος ήμουν. Από κάπου, στο βάθος, ακούγονταν άλλοι δυο-τρεις». Ο φίλος που, προχθές το βράδυ, μού έλεγε αυτό μένει στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στη συμβολή της Πατησίων με την Αλεξάνδρας. Σε κάποιες άλλες περιοχές, όπως μου είπαν, το χειροκρότημα ήταν κάπως πιο πυκνό, αντιλάλησαν και από τις μπαλκονόπορτες επαναστατικά τραγούδια. Αυτή η συνήθεια της εικονικής μάζωξης που επέβαλε στις άλλες μεσογειακές χώρες η πανδημία του κορωνοϊού δεν μας έχει ακόμη συνεπάρει. Ούτως ή άλλως όμως, ο «Τελευταίος Παρτιζάνος», αυτός που στην κηδεία του θα γινόταν, κυριολεκτικά, λαϊκό προσκύνημα, θα «φύγει» σε στενό οικογενειακό κύκλο. Στις συνθήκες που ζούμε, αυτό σημαίνει σχεδόν μόνος του.

Τι παράξενο. Ο,τι προβάλλει στη συνείδησή μου από αυτόν τον άνθρωπο κουβαλάει, σημειολογικά, μια αίσθηση μοναξιάς. Ή, μάλλον, μοναχικότητας. Ή και τα δύο. Δυο 19χρονα παλικάρια, αυτός και ο Λάκης Σάντας, που, μόνα τους, κουβάλησαν στην πλάτη τους έναν λαό κι εκείνο το ξημέρωμα της 31ης Μαΐου 1941 κατέβασαν από την Ακρόπολη τη σβάστικα. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Μανώλης Γλέζος τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν. Και ήταν αυτός ο μόνος, από άλλους κατά καιρούς βραβευθέντες Ελληνες, που κατέβαλε ακέραιο το ποσόν της χρηματικής αμοιβής στο κόμμα του.

Κι ύστερα, είναι αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία από τα πρόσφατα χρόνια. Ο Γλέζος υπό βροχή, ολομόναχος και οργισμένος, να υψώνει τη γροθιά του μετά την κατάθεση στεφάνου στην επέτειο του Πολυτεχνείου.

Η μοναχικότητα
της λεβεντιάς

Κοίτα τώρα κάτι συνειρμούς που προκαλεί ο κατ’ οίκον εγκλεισμός. Το ότι μου φαίνεται εξαιρετικά παλιομοδίτικη η λέξη «λεβεντιά» ίσως και να οφείλεται στην απάλειψη της αξίας της από τα σύγχρονα ήθη. Για παράδειγμα, ήτανε δυο, ήτανε τρεις, ελπίζω να μη γίνουν περισσότεροι από δεκατρείς, οι βουλευτές που προέβαλαν ιδεολογικές ή συγκυριακές αντιρρήσεις ώστε να μην καταθέσουν, όπως προέτρεψε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το μισό της βουλευτικής τους αποζημίωσης στο ταμείο υπέρ της αντιμετώπισης της πανδημίας.

Και από την άλλη, δύο στιγμιότυπα από τη ζωή του Μανώλη Γλέζου. Με απόσταση 76 ετών το ένα από το άλλο. Εκείνος και ο Σάντας άφησαν συνειδητά τα δακτυλικά τους αποτυπώματα στο κοντάρι της σημαίας που κατέβασαν από την Ακρόπολη ώστε να μην κατηγορηθούν άλλοι. Και το 2017, στο μνημείο πεσόντων στο Δίστομο, προστάτευσε τον γερμανό πρεσβευτή από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την ομάδα της που προσπάθησαν να τον εμποδίσουν να καταθέσει στεφάνι.

Μην πυροβολείτε
τα «σελέμπριτις»

Διαβάζω και ακούω ειρωνικά σχόλια, μπηχτές ή και κανονικό βρισίδι για τα πρόσωπα της σόουμπιζ – ναι, αυτής της «ελαφριάς», της «πανάλαφρης» – που ανεβάζουν βίντεο από τις ημέρες της καραντίνας τους.

Ψυχραιμία, παιδιά! Ο κόσμος εκτείνεται και πέρα από τα όρια του αυτοαναφορικού ελιτισμού μας. Για να υφίστανται αυτά τα «σελέμπριτις», σημαίνει ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα κοινό που τα συντηρεί.

Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί, και σε αυτό το «ο καθένας» δεν έχει θέση ο ρατσισμός του ελιτισμού.