Γιορτή της ετερότητας

Το φεστιβάλ τραγουδιού της Γιουροβίζιον (του οποίου χθες ανακοινώθηκε η ματαίωση για φέτος λόγω της πανδημίας) είναι ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Της πιο ελαφράς πλευράς της. Διαγωνισμός τραγουδιού και ποπ σόου. Αλλά παρά την ελαφρότητά του, καθρεφτίζει τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής Δύσης. Ενα πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό πανηγύρι, μια γιορτή της ετερότητας: γλωσσικής, εθνοτικής, αισθητικής.

Αλλοτε οι υποψηφιότητες (και οι χώρες που συχνά συντονίζουν στενά το μήνυμα που επιθυμούν να σταλεί) μοιάζουν υποταγμένες στο μέινστριμ της παγκοσμιοποίησης (αγγλικοί στίχοι, παγκοσμίως αναγνωρίσιμο μουσικό ηχόχρωμα, φαντασμαγορία) κι άλλοτε επιδιώκουν να προβάλουν κάποιο τοπικό φολκλόρ (γλώσσα, παράδοση, εθνικά μουσικά ιδιώματα – που όμως, σχεδόν πάντα, μετατρέπονται σε παγκόσμια ποπ). Σχεδόν πάντα, τα κομμάτια μιλούν για έρωτα – αλλά πόσο διαφορετικά τον αντιλαμβάνονται από χώρα σε χώρα και, κυρίως, από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη.

Συντηρητική και ταυτόχρονα πολιορκητικός κριός του συντηρητισμού, η Γιουροβίζιον είναι η πρώτη εκδήλωση μαζικής κουλτούρας στην οποία απενοχοποιήθηκαν ο ερωτισμός και η σεξουαλικότητα. Αν οι σπουδές φύλου δεν ήταν τόσο τυφλά στρατευμένες στον δικαιωματιστικό ακτιβισμό, στη Γιουροβίζιον θα αναζητούσαν μοντέλα για την αποδοχή της ανοχής και της κατανόησης του διαφορετικού.

Φέτος, θα μας λείψει η, απλή στην πολυπλοκότητά της, ευρωπαϊκή γιορτούλα της χαράς.