Παγωμάρα

Παγωμάρα

Πρώτη ημέρα μιας εργάσιμης εβδομάδας η χθεσινή, και αληθινά τίποτε δεν θύμιζε ότι ήταν Δευτέρα, μιας κανονικής εβδομάδας, ενός κανονικού μήνα, ενός κανονικού χρόνου. Στην εποχή της κανονικότητας, όλα έδειχναν τόσο μα τόσο καταθλιπτικά, που αναρωτιέσαι πώς θα κυλήσουν οι μέρες που θα είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε σπίτι, χωρίς επαφή με τους γύρω, συγγενείς, φίλους ή και απλούς γνωστούς. Ελάχιστα αυτοκίνητα στους δρόμους, μισοάδεια λεωφορεία, και ακόμη πιο λίγοι πεζοί να περπατούν βιαστικά στα πεζοδρόμια. Ηταν βέβαια και ο καιρός κακός – κρύο και αέρας μαζί, που ως έναν βαθμό θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παγωμένη ατμόσφαιρα. Αλλά εγώ, που είμαι και παλιότερος, αυτό το αίσθημα μια φορά το είχα στο παρελθόν: το Σάββατο, 18 Νοέμβρη του ’73, μία μόλις ημέρα μετά την εισβολή των χουντικών τανκς στο Πολυτεχνείο. Τέτοια παγωμάρα, τέτοια απογοήτευση, τέτοιος πεσιμισμός, μόνο με το τότε μπορεί να συγκριθεί. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει κάπου ένα φως, να πεις, εντάξει ρε φίλε, θα το φάμε το παλτό για τόσες ημέρες, αλλά μετά όλα θα είναι καλύτερα. Πιο ευοίωνα και πιο αισιόδοξα. Εμ, δεν θα είναι. Οχι γιατί κανείς δεν στο υπόσχεται, αλλά γιατί οι ειδικοί που ξέρουν τι συμβαίνει σε όλους μας από τη στιγμή που αρπάξουμε τον κορωνοϊό, είναι επιφυλακτικοί. Τέτοιο πράγμα δεν το είχαν ξαναδεί – στο λένε κιόλας – αλλά και τώρα που το είδαν, αδυνατούν επί του παρόντος να βγάλουν συμπέρασμα…

Μνήμες

Φυσικά και χθες, έκανα το γνωστό δρομολόγιο – Κολωνάκι, πλατεία, στα στέκια τα γνωστά. Ανθρωπος! Πουθενά! Εξω από έναν φούρνο, μερικοί με τον καφέ στο χέρι, και άλλοι να αναζητούν ένα πεζούλι, μια εσοχή για να καθίσουν να πιουν τον καφέ και να καπνίσουν ένα τσιγάρο. Ανέβηκα Da Capo. Αδειο, κλειστό όλο, τραπέζια και καρέκλες μαζεμένες, ο Στάθης πουθενά, μόνο η Ιερή Κολώνα στεκόταν αγέρωχη. Κόντεψα να δακρύσω. Κοντοστάθηκα για λίγο. Ισα που πέρασαν μπροστά μου, σαν σκηνές από ταινία, ο Κακαουνάκης, ο Ψυχάρης, ο Σημίτης, ο Κυριάκος, ο Μανούσος του πατέρα του, ο Κατσιφάρας, ο Καστανιώτης, ο Γιακουμάτος, ο Δρυμιώτης, ο Γκρίσιν, ο Πανταζής, ο Βασίλης ο Σαραντίτης, ο Γιάννης Μάνος, ο Δημητράκης ο δικός μου, ο Μανώλης ο Μαυρομμάτης, ο αρχηγός Παπαγιαννόπουλος, και τόσοι άλλοι.

Και πάνω εκεί ήταν που σκέφτηκα ότι στην Ιερή Κολώνα θα πρέπει κάποια στιγμή να αναρτηθεί μια μαρμάρινη επιγραφή με όλους αυτούς, και άλλους που ξεχνάω, που ήπιαν τον καφέ τους κάποια στιγμή ακουμπώντας τη…

Οταν τελειώσει ο εφιάλτης, αν ποτέ τελειώσει…

Μοναξιά

Εφυγα απογοητευμένος. Φοβάμαι ότι το Κολωνάκι, που το χτύπησε σκληρά η οικονομική κρίση, το αποτελειώνει ο κορωνοϊός. Και μακάρι να διαψευστώ, αλλά χθες, με τα λίγα που είδα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όταν κάνει τον κύκλο της αυτή η 8η πληγή του Φαραώ, τίποτε δεν θα είναι το ίδιο στη διασημότερη πλατεία της χώρας. «Ολα τριγύρω αλλάζουνε…».

Και τα μεγάλα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος, κι αυτά χωρίς κόσμο – μόνο τους ενοίκους τους εξυπηρετούν, κανέναν άλλο. Ερωτάσαι μάλιστα: «Μένετε σε μας;». «Οχι» απαντάς. «Τότε παρακαλώ περάστε έξω» – δεν είναι να φέρνεις αντίρρηση. Διότι εν συνεχεία έχει security, και σε πιο ακραίες καταστάσεις, ως συνέχεια Αστυνομία – πού να τρέχεις τώρα, αυτόφωρα, δικηγόροι, Ευελπίδων. Ασ’ το καλύτερα, άρον το σαρκίον σου και περιπάτει, έρημος, βαρύς και μόνος…

Προσοχή

Στο μεταξύ με τις διαστάσεις που έχει πάρει η υπόθεση της εξάπλωσης της πανδημίας, μοιάζει εντελώς δύσκολο να υπολογίσει κανείς τι ακριβώς θα γίνει. Στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν εφιαλτικές προβλέψεις, γι’ αυτό το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να τις αγνοήσει. Οχι μόνο γιατί δεν στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και αναλύσεις, αλλά και γιατί δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση για την πατρότητα αυτού που διατύπωσε την πρόβλεψη ή προχώρησε σε ανάλυση.

Τις ανακοινώσεις των ειδικών να κοιτάζουμε, αυτές να υιοθετούμε και να εφαρμόζουμε και από το Διαδίκτυο να κρατήσουμε μόνο τα απίθανα βιντεάκια που κυκλοφορούν, και τα οποία δείχνουν ότι τουλάχιστον δεν έχουμε χάσει το χιούμορ μας ως λαός. Γιατί πραγματικά μερικά είναι εξαιρετικής έμπνευσης, όπως ένα υπό τον τίτλο «όταν ο γιος ανακοινώνει στον πατέρα ότι προσβλήθηκε από τον κορωνοϊό»!

Απίθανο…

Τηλεδιάσκεψη

Ολα πια υπακούουν στον κορωνοϊό και τα κελεύσματά του. Ακόμη και οι πολιτικοί ηγέτες που είχαν αποφασίσει να συναντηθούν προκειμένου να συζητήσουν όχι μόνο τις εξελίξεις περί τη δημόσια υγεία, αλλά και τις οικονομικές επιπτώσεις από την πανδημία, «συναντήθηκαν» – εντός εισαγωγικών. Με Skype call μίλησαν χθες το απόγευμα, αρχής γενομένης και για λόγους τάξεως από τη συνομιλία του Πρωθυπουργού με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εκαναν πράξη το «Μένουμε Σπίτι», χωρίς να παραβλέπουν και την πολιτική τους ιδιότητα, που επέβαλλε αυτές τις επαφές, διότι είναι καθήκον της κυβέρνησης να ενημερώνει την αντιπολίτευση για ό,τι σοβαρό συμβαίνει στη χώρα. Και δεν συζητώ καν ότι η εξ αποστάσεως διαβούλευση του προέδρου Κυριάκου με τους ομολόγους του της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τον ίδιο τρόπο έλυσε πολλά χέρια, καθώς δεν μπορώ να φανταστώ τους 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης να συγκεντρώνονται σε μια αίθουσα, και να έχουν μαζί τους υπουργούς Οικονομικών, υφυπουργούς ή υπουργούς Εξωτερικών και συμβούλους, παρασυμβούλους. Η χαρά, η απόλυτη χαρά του κορωνοϊού. Ενας να είναι άρρωστος, κόλλησε το σύμπαν, και αυτή την ώρα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην Ευρώπη, αλλά και στην υπόλοιπη υφήλιο, ουδείς εκ των ηγετών της ΕΕ δικαιούται να ασθενήσει. Να μείνει σπίτι του, ναι. Να ασθενήσει όχι…

Ανεύθυνος

Η στάση ευθύνης των 27 ηγετών, και η στάση ανευθυνότητας του Μπόρις Τζόνσον. Ο αμφιλεγόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας δεν παίρνει κανένα μέτρο από αυτά που λαμβάνει η υπόλοιπη Ευρώπη, διότι, λέει, θα αντιμετωπίσει τη νόσο με την εντελώς αντίθετη τακτική. Η τακτική αυτή που ονομάζεται «η ανοσία της αγέλης», υποστηρίζει ότι αν κολλήσουν όλοι οι Βρετανοί τον κορωνοϊό κάποια στιγμή, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να χάσουν μεν τη ζωή τους ορισμένοι από ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, οι περισσότεροι όμως θα αναπτύξουν αντισώματα, αφού θα έχουν κολλήσει τον ιό, ο ένας στον άλλο, σαν να είναι όλοι οι Βρετανοί μια αγέλη. Γι’ αυτό δεν κλείνει τα σχολεία, γι’ αυτό αρνείται επίμονα να κλείσει τα πανεπιστήμια, γι’ αυτό υιοθετεί τη συγκεκριμένη αμφίσημη, και αμφιβόλου αποδοτικότητας, λύση.

Μένει να δούμε ποιο το αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας, που απειλεί να τινάξει στον αέρα και τις σκληρές προσπάθειες της υπόλοιπης Ευρώπης.