Είδε στον καθρέφτη τον… Καμαρά

Πέρασε στα ψιλά. Απολύτως λογικά με όσα συμβαίνουν. Εμεινε μόνο ένα βίντεο να ταξιδεύει στο Διαδίκτυο, με τον Ντανιέλ Ποντένσε βγαίνοντας από τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού το βράδυ της Πέμπτης να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Λογικό. Κοντά δύο χρόνια ήταν αυτά. Ο Πορτογάλος θα έχει να θυμάται για πάντα όσα του συνέβησαν σε φόντο ερυθρόλευκο. Στο κομμάτι εκείνο της καριέρας του, που τον μετέτρεψε από ταλαντούχο σε σπουδαίο δίνοντας το δικαίωμα της εξαργύρωσης μέσα από μια μεταγραφή Premier League.

Και όσο για την υπόλοιπη ιστορία; Ο Ντάνι, που έπαιξε λίγο την Πέμπτη, είχε την ευκαιρία να τη διαπιστώσει και από τον πάγκο και από το χορτάρι. Τον τρόπο με τον οποίο ο Ολυμπιακός άλλαξε από τα τέλη Ιανουαρίου όταν εκείνος έφτιαξε βαλίτσες για το Γουλβερχάμπτον. Μέχρι τότε ήταν ο Βαλμπουενά, ο Ελ Αραμπί, ο Γκιγέρμε αλλά όλοι συμφωνούσαν πως εκείνος που κάνει τη «διαφορά» είναι ο κάτοχος της φανέλας με το «10». Της δικής του φανέλας. Πλέον όμως όλοι κοιτάζουν εκείνον με το «4». Γιατί αυτόν τον ρόλο πλέον τον κρατά και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από ό,τι έχει εκτιμηθεί, ο Μαντί Καμαρά. Ο Πέδρο Μαρτίνς τέλη Ιανουαρίου είχε την υποχρέωση να αναζητήσει τον αντικαταστάτη του συμπατριώτη του. Πολλοί σκέφτηκαν ότι η προσθήκη του Φορτούνη στον άξονα θα έστελνε τον Βαλμπουενά στις πτέρυγες και κάπως έτσι το 4-2-3-1 θα συνέχιζε να αποτελεί σήμα κατατεθέν. Ο κόουτς πάλι ξέροντας ότι ο αρχηγός χρειάζεται χρόνο την πρώτη ζαριά είχε αποφασίσει να τη ρίξει με τον Χιλάλ Σουντανί και ακριβώς για αυτόν τον λόγο τον συμπεριέλαβε στην ευρωπαϊκή λίστα του. Η ιδέα ήταν 4-4-2 με τον Αλγερινό να συμπληρώνει τον Ελ Αραμπί ως περιφερειακός. Ποιος να ήξερε ότι ένας τραυματισμός «τέλος η σεζόν» τον περίμενε στο Περιστέρι αρχές Φεβρουαρίου.     

Διακτινίστηκε

Και μιας και μέσα σε όλα αυτά το πρόγραμμα ήταν πλέον τέτοιο που απαιτούσε καλύτερη διαχείριση πίσω από την μπάλα; Το 4-3-3 ήρθε και στρογγυλοκάθισε στο τραπέζι. Σε τέτοιο βαθμό που έγινε μόνιμο. O Καμαρά λοιπόν που ως το τέλος του ’19 ήταν ουσιαστικά ο τρίτος στο «δίδυμο» Γκιγέρμε – Μπουχαλάκης στη μεσαία γραμμή; Οχι απλώς μονιμοποιήθηκε στο αρχικό σχήμα, αλλά έγινε με έναν τρόπο ο σημαντικότερος κρίκος της αλυσίδας. Την Πέμπτη μετά την αποβολή του Σεμέδο, ο Μαρτίνς του ζήτησε να μείνει αριστερά στο 4-4-1 που ο Ολυμπιακός υποχρεώθηκε από το 29′ και πέρα. Τα τετραγωνικά αυτά ήταν τα δυσκολότερα του γηπέδου, ελέω Ντόχερτι και Τραορέ. Στη φάση του γκολ του Ελ Αραμπί, ο Καμαρά ξεκινά μια κούρσα από δεξιά. Εκείνος άνοιξε το transition μόνος του. Εβγαλε τον Ολυμπιακό σε κόντρα επίθεση διανύοντας εβδομήντα μέτρα με την μπάλα. Στην άλλη πλευρά της ευθύνης του! Λες και διακτινίστηκε.

Είκοσι μέρες νωρίτερα στην Τούμπα, στο ματς που επί της ουσίας έδωσε στους Πειραιώτες οριστικά την κορυφή στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, ο Μαρτίνς είχε τοποθετήσει τον Αφρικανό σχεδόν δίπλα στον Ελ Αραμπί όταν ο Ολυμπιακός βρισκόταν πίσω από την μπάλα.

Ο Καμαρά δεν άφησε ποτέ τον Μίσιτς να πάρει την πρώτη μπάλα και να γυρίσει με πρόσωπο για να οργανώσει το παιχνίδι του ΠΑΟΚ. O Δικέφαλος κόπηκε στη μέση. Ο αφρικανός μέσος ακούμπησε την μπάλα ελάχιστα. Και όμως ήταν ο MVP. Κάποιος που με 2 γκολ και 1 ασίστ σε 38 συμμετοχές φέτος έχει εξελιχθεί στον σημαντικότερο κρίκο της αλυσίδας σε αυτή τη σπουδαία ομάδα που έχει σχηματίσει ο Πέδρο Μαρτίνς. Την ομάδα των τριών διοργανώσεων. Εκείνη που φέτος απέκλεισε από την Ευρώπη την Αρσεναλ, που άφησε εκτός Champions League την πρωτοπόρο στην Τουρκία (και με το ένα πόδι στους προημιτελικούς του Europa League) Μπασακσεχίρ, τη δεύτερη της Ρωσίας Κράσνονταρ, τον – πρώην και επόμενο πρωταθλητή Σερβίας – Ερυθρό Αστέρα.

Απροσδιόριστες τιμές

Ο Καμαρά έκλεισε τα 23 στα τέλη Φεβρουαρίου. Τον παρακολουθούν από πέρυσι μια σειρά από ομάδες της elite. Η τιμή του αυτή τη στιγμή στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο είναι μάλλον απροσδιόριστη. Και δεν είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού σε αυτή την κατάσταση.

Ο Ουσεϊνού Μπα που είναι το άλλο μεγάλο κέρδος στο δεύτερο μισό της σεζόν. Ο Κώστας Τσιμίκας που φέτος οργιάζει. Μια τρόικα που σχηματίστηκε μέσα σε ενάμιση χρόνο από δύο παίκτες που δεν τους εντόπισε άλλος κανείς πλην του Φρανσουά Μοντέστο στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας. Και βέβαια από τον δικό μας Τσιμίκα που το καλοκαίρι του ’18 επέστρεψε από τον δανεισμό του στη Βίλεμ με τους περισσότερους να μην του δίνουν ιδιαίτερες πιθανότητες να κερδίσει μια θέση στο ρόστερ που ξεκίνησε να σχηματίζει ο Πέδρο Μαρτίνς.

Στη δική του αγωνιστική version, που άπαντες πλέον αποδέχονται ως την καλύτερη ελληνική ομάδα. Στον Ολυμπιακό, που θα είναι κρίμα να μην έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει αυτή την καταπληκτική σεζόν. Οπως του αξίζει…