Στο όνομα των θρύλων

Αγάπη για τα είδωλά τους, ελάχιστος φόρος τιμής σε όσα τους διαμόρφωσαν είναι μερικοί από τους λόγους που σχηματίζονται οι tribute bands. Οι αφιερωματικές μπάντες – ελληνιστί – έχουν βρει τον χώρο τους σε μουσικές σκηνές, στη δισκογραφία και φυσικά έχουν αποκτήσει το δικό τους κοινό. Μέλη των συγκροτημάτων μιλούν για τη μελέτη, την αφοσίωση και την τόλμη ν’ αγγίζουν τους θρύλους τους.

Λunatics – Pink Floyd

Τεχνική και φιλοσοφία

Η απόφαση του Νίκου Μάκαρη να φτιάξει μια tribute band ήταν κυρίως γιατί ήθελε να παίζει τη μουσική της μπάντας που τον εξέφραζε. Οπως λέει, «οι Pink Floyd είναι μια μπάντα που με σημάδεψε από πολύ μικρή ηλικία, όταν ξαφνικά βρέθηκα στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1989 και παρακολούθησα μια συναυλία τους. Είχαν προηγηθεί αρκετή μελέτη, ενασχόληση σε βάθος με το ποιοι είναι, το έργο τους, τον ήχο τους, τα παιξίματά τους, τη φιλοσοφία τους. Αποφάσισα να το κάνω πράξη δημιουργώντας τη Λunatics για εκείνους που αγαπούν τους Pink Floyd και επιθυμούν ν’ ακούν τη μουσική τους ζωντανά». Ο Νίκος Μάκαρης πιστεύει ότι μια tribute band οφείλει να παίζει όσο πιο πιστά γίνεται τη μουσική της μπάντας που υπηρετεί. «Σε αντίθετη περίπτωση, είσαι cover band. Ενα μέτρο ελευθερίας πάντα είναι καλό να υπάρχει για να μπορεί να εκφραστεί και ο μουσικός, αρκεί να είναι στο πλαίσιο του ύφους, του ήχου και της αισθητικής της μπάντας που παίζεις. Μια tribute band διατηρεί στο σήμερα τη μουσική αυτή και βοηθάει στο να μην ξεχαστεί γιατί, όπως σε όλα τα πράγματα, όταν δεν υπάρχει επανάληψη, σιγά σιγά χάνεται. Η μουσική των Pink Floyd είναι κάτι που δεν πρέπει να χαθεί σε καμία περίπτωση».

Ο ιθύνων νους του συγκροτήματος τονίζει πως το υλικό των Pink Floyd έχει υψηλό βαθμό δυσκολίας και απαιτεί αφοσίωση και μελέτη για να αποδοθεί σωστά. «Εκείνο που μας δυσκόλεψε και απαίτησε περισσότερο χρόνο ήταν το “Εchoes” και σίγουρα θα μας δυσκολέψει και το “Dogs” που δουλεύουμε αυτή την περίοδο».

A Tribute to Leonard Cohen with Nalyssa Green, Sugahspank and Lou is

Η μαγεία του Κοέν

Η Nalyssa Green δεν ανήκε στους φανατικούς θαυμαστές του Λέοναρντ Κοέν. Δεν παρακολουθούσε φανατικά την τραγουδοποιία του, ούτε καν γνώριζε όλα τα τραγούδια του. Μια επίσκεψη στην πρόβα του πρότζεκτ που ετοιμαζόταν σε μια ιδέα του Μωυσή Ναχμία έφτασε για να ενδώσει στη γοητεία του ανυπέρβλητου συνθέτη.

Οπως λέει, «διαπίστωσα ότι η ευγένεια και η τρυφερότητα που αποπνέουν τα τραγούδια του λείπουν πολύ. Επίσης μου κέντρισε το ενδιαφέρον να ενταχθώ σε μια γυναικεία μπάντα – μαζί με τις Sugahspank και Lou is -, να ερμηνεύσουμε τραγούδια που έχουν χαραχτεί από αυτή την ιδιαίτερη και βαθιά ανδρική φωνή. Είναι κάτι μη προβλέψιμο. Δουλεύοντας το υλικό, μελετώντας τους στίχους και τις μελωδίες του Κοέν για τις παραστάσεις, ένιωσα το βάθος του απλού του λόγου και τις γεμάτες συναίσθημα φορτισμένες συνθέσεις του. Εχοντας αυτό στο μυαλό μας, δεν επιχειρήσαμε να διασκευάσουμε τα τραγούδια του, αλλά ούτε και να τα υπηρετήσουμε πιστά. Παίζουμε και ερμηνεύουμε τα κομμάτια του με τη δική μας οπτική κρατώντας τα βασικά στοιχεία. Και ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά – κάθε φορά που τα παίζουμε – τη μαγεία του».

The Beatles Live Tribute Band

Περίπλοκη γοητεία

«Η αξία και το νόημα να κάνεις μια αφιερωματική μπάντα ήταν και θα είναι, κατ’ αρχάς, η αγάπη των εκάστοτε καλλιτεχνών να ζωντανεύουν τις μελωδίες, τους ρυθμούς, τα φωνητικά και οτιδήποτε άλλο συγκροτεί και αποτελεί το δημιούργημα της αγαπημένης τους μπάντας» εξηγεί ο Νίκος Μαρκάρης της Beatles Live Tribute Band. «Κατά δεύτερο λόγο, να μεταφέρουν μπροστά στα μάτια του θεατή τη δυνατότητα να ζήσει το όνειρο, δηλαδή να απολαύσει ζωντανά τη μουσική που έχει αγαπήσει και ίσως, για τους πιο μεγάλους, με την οποία μεγάλωσε και η οποία σε κάποιο βαθμό ίσως τον διαμόρφωσε σε ό,τι είναι σήμερα».

Η μουσική των Beatles για την Tribute Band είναι αστείρευτη πηγή. «Κάθε φορά που ασχολείσαι μαζί της, ανακαλύπτεις νέα στοιχεία, νέες μελωδίες, σχήματα, νέες περίεργες συγχορδίες στα φωνητικά και πάει λέγοντας. Ενώ έχεις ακούσει το κομμάτι χιλιάδες φορές, ξαφνικά ξεπηδά από μέσα κάτι νέο και φρέσκο. Δεν υπάρχει, όχι μέτρο, αλλά νότα που περισσεύει ή θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί λιγότερες φορές στο κομμάτι. Επίσης κανένα τραγούδι τους δεν μοιάζει με κάποιο άλλο, δεν υπάρχει μια φράση που να έχει χρησιμοποιηθεί και σε κάποιο άλλο τους τραγούδι.

Συνέβη και κάτι περίεργο: ενώ έχουμε παρουσιάσει – τολμώ να πω, αξιοπρεπέστατα – πολύ περίπλοκα και σύνθετα τραγούδια τους, όπως όλο το medley της β’ πλευράς του “Abbey Road”, το “Love me do” μάς δυσκολεύει πολύ, καθώς επίσης και το “Strawberry fields for ever”».

Stones Addiction – Rolling Stones

Ανοιχτά κουρδίσματα, μεθυστικοί τόνοι

Η ελληνική Rolling Stone Tribute Band δημιουργήθηκε πριν από επτά χρόνια από μουσικούς των 4Bitten και των Plastic People, δύο συγκροτημάτων με διαφορετικό μουσικό προσανατολισμό αλλά με κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για το μεγαλύτερο και μακροβιότερο μουσικό συγκρότημα στον κόσμο.

Οπως εξηγεί ο υπεύθυνος της μπάντας Γιάννης Σκύλλας, η επίμονη και απαιτητική ενασχόλησή τους με το θρυλικό συγκρότημα που μετρά αισίως 58 χρόνια ενεργής μουσικής παρουσίας τούς οδήγησε σε διαπιστώσεις που δεν φτάνει κανείς μόνο με την απλή ακρόαση του έργου τους. «Οι Rolling Stones είναι ένα συγκρότημα που δεν μπορείς να αναπαραγάγεις εύκολα. Ο ήχος τους αλλάζει με το πέρασμα των χρόνων, γιατί είναι το μακροβιότερο συγκρότημα στον κόσμο και όσο προχωρά η τεχνολογία αλλάζει και η μουσική τους. Ξεκινήσαμε τη Stones Addiction με δύο καταπληκτικές τραγουδίστριες, τη Vicky Bee και τη Fofi Roussos. Μελετώντας το υλικό τους, ήρθαμε αντιμέτωποι με προβλήματα όπως τα ανοιχτά κουρδίσματα που χρησιμοποιούν οι Stones, γιατί στα περισσότερα τραγούδια έπρεπε να αλλάξουμε τους τόνους. Ολο αυτό μας έβαλε σε μια ωραία διαδικασία μουσικού ψαξίματος που μας ιντρίγκαρε». Δεν κάμφθηκε ο ενθουσιασμός τους ακόμα και όταν έφτασαν σε κομμάτια που τους δυσκόλεψαν, όπως το «Bitch». «Είναι δύσκολο το ύφος του με το blending από τις δύο κιθάρες και το rif των πνευστών».

Five to One – Doors

Σύμβολο νεανικής ορμής

Τα μέλη της Five to One προήλθαν από δραστήριες μπάντες όπως οι This Is Nowhere, Johnny Carbonaras, Million Hollers, Σούπερ Στέρεο, οι οποίες έχουν καταθέσει το δικό τους δισκογραφικό υλικό. Στον χρόνο που περνούσαν εκτός στούντιο και προβών κατάλαβαν ότι τους ενώνουν πολλά. Ο καλός ηλεκτρικός κιθαρίστας Θανάσης Τζίνγκοβιτς και μέλος της Five to One εξηγεί πώς οδηγήθηκαν στον κόσμο των Doors:

«Βαρεθήκαμε να ακούμε τους εαυτούς μας να ονειρεύονται φωναχτά τη δημιουργία μιας μπάντας που σκοπό θα είχε να παίξει τραγούδια της μπάντας που αγαπούσαμε. Συμφωνήσαμε να κάνουμε μια πρόβα για να δούμε πώς θα ακουστεί και μας άρεσε. Είναι ξεχωριστοί για τον πολύ χαρακτηριστικό τους ήχο αλλά και για τους στίχους του Τζιμ Μόρισον, μέσα από τους οποίους έχουν εκφραστεί πολλές γενιές. Ο κάθε άνθρωπος όμως κολλάει με ένα είδος μουσικής για διαφορετικούς λόγους. Ολοι μας αγαπάμε ωστόσο το rock με την ευρύτερη έννοια, από τα blues μέχρι το metal. Κάπου μέσα σε αυτό οι Doors έχουν για μας μια ξεχωριστή θέση. Και ο Τζιμ Μόρισον αποτελεί ένα σύμβολο νεανικής ορμής αλλά και προβληματισμού για αυτό που συμβαίνει μέσα μας και γύρω μας».